img 3358Aan de Maas gezeten
turend in het zwerk
het stadsgeruis geweken
ontstijgt men aan zichzelf

- Jules Deelder

Ooit wel eens zonder klimmen door de Ardennen gefietst of gewandeld? Het kan! De fietsroute door het Maasdal biedt een vrijwel vlakke doorsteek van de Ardennen langs de Maas.

België

We zijn in twee dagen door België gefietst (ongeveer 160 km). De eerste dag willen we snel vergeten. Het was inderdaad waar we de vorige nieuwsbrief mee eindigden: een regendag en een route die gedomineerd werd door bestaande en verdwenen industrie. De hoogovens zijn uit het Maasdal verdwenen, maar de kerncentrale bij Tihange en de cementinustrie zijn gebleven. De route was, mede door het regenachtige weer mistroostig, demotiverend en absoluut niet interessant. Enige hoogtepunt (letterlijk): de 374 treden tellende Escaliers de Bueren in Luik waar Remy per se een foto van wilde maken en wel van bóvenaf (zie foto’s).
Dag twee in Belgë was het tegenovergestelde van de vorige dag: wat een schitterende route! We fietsten langs de Maas door de Ardennen. Daar stroomt de Maas tussen rotswanden, heuvels en stadjes met burchten en citadels. Eigenlijk het mooiste deel tot nu toe. We passeerden Namur (Namen), de hoofdstad van Wallonië en Dinant, de geboorteplaats van Adolph Sax, uitvinder van de Saxofoon.

Frankrijk

Hoewel er geen duidelijke grensovergang-aanduiding was en de taal hetzelfde bleef, is Remy al over een jeux-de-boules-bal gestruikeld en heb ik me verslikt in een stokbrood. Dus, het moge duidelijke zijn: we zijn in Frankrijk!
De Maas (in Wallonië Moûse of Moûze genoemd, afhankelijk van het Waalse dialect, hebben we geleerd), heet hier ‘la Meuse’ en tot onze grote verrassing, ligt er een prachtig geasfalteerd nieuw fietspad (piste de cyclable) langs de rivier. Dat kennen we niet van Frankrijk!

Maar we moeten eerlijk toegeven, na negen dagen langs de Maas te hebben gefietst, waren we eigenlijk wel toe aan iets anders. Hoewel de omgeving steeds veranderd, blijf je alsmaar links of rechts de rivier naast je zien. Maar we werden op onze wenken bediend!
In Lotharingen (Lorraine in het Frans) stopte het fietspad en ging de Maasroute verder door de heuvels en over rustige weggetjes. Klinkt idillisch, maar dit gebied is één groot knekelveld. Het eindeloos lege landschap met grijze dorpen is al eeuwenlang het slagveld van Europa. ‘La Lorraine au coeur de l’Europe’, wordt het vaak genoemd. Bij voorkeur werden hier vroeger oorlogen uitgevochten tussen de Duitsers en de Fransen. Hier, in dit gebied, liggen de resten van hondduizenden soldaten een te worden met de bodemgeschiedenis. En ook nu nog, als de boer zijn ploeg weer door de grond rondom Verdun trekt, komen er nog steeds resten naar boven.
Zonder de geschiedenis te kennen, is de omgeving niet bijzonder en weinig inspirerend. De dorpjes voelen uitgestorven aan. Veel achterstallig onderhoud en leegstand. Voor het eerst tijdens deze fietsroute moet er geklommen worden. Niet hoog en ook niet steil. Maar dat is ten compensatie van in Schotland fietsen afgelopen mei!

Zo’n 25 kilometer voor Verdun ligt er een nieuw fietspad tussen de Maas en het kanaal wat er evenwijdig aan loopt. Na twee dagen waren we blij toch weer langs de Maas te kunnen fietsen. Overigens stelt die nu niet zo veel meer voor. Voor de (weinige) scheepvaart is het kanaal inmiddels de aangewezen vaarroute.

We hebben een rustdag gehouden in Verdun, bekend van de Slag om Verdun (1916). Dit was een van de bloedigste veldslagen uit de geschiedenis van de Eerste Wereldoorlog en staat symbol voor de zinloze slachting van mensenlevens. Vandaag fietsen we weer verder. Nog zo’n kleine 250 kilometer fietsen, ongeveer drie dagen, dan zijn we bij de bron!

Au revoir!
Remy & Gea

img 3371 img 3183 img 3194 img 3217 img 3278 img 3337 img 3339