Strandweg, Ter HeijdeNiets is er groener dan de Maas,
oevers en riet en populieren.
Wanneer men weer terug komt keren
van verre bergen en rivieren,
niets is er groener dan de Maas.
 
- J.W.F. Werumeus Buning

We zijn thuis! Een dagje eerder dan gepland. Na 23 dagen en 1758 kilometers zit het er weer op. Hoewel de gekozen route niet de allermooiste was die we ooit gefietst hebben en we alleen maar tegenwind hebben gehad, welke kant we ook opgingen (!), hebben we toch enorm genoten. Alleen kwam er een paar dagen geleden een kink in de kabel, of beter gezegd, in de naaf van Remy’s fiets...

Als je je plannen wijzigt (zie vorige blog), is het net alsof je opnieuw op vakantie gaat. Zo voelde dat voor ons toen we in Nancy onze nieuwe plannen doornamen. En het voelde ook echt als een andere vakantie. Alleen het weer bleef onveranderd: tot gisteren elke dag warm en droog.
Officeel loopt de Vennbahn-route van Aken tot Troisvierges, in het noorden van Luxemburg, maar de route is verlengt tot Luxemburg-stad door een Duitse uitgeverij van fietsrouteboekjes. Wij wilden de route andersom fietsen, van Luxemburg-stad naar Aken, waarvan we wisten dat het gedeelte door Luxemburg het zwaarste, maar waarschijnlijk ook het mooiste zou zijn.
Het liep allemaal anders! Na Ettelbruck kregen we gelijk enorme steile hellingen voor onze kiezen en tot mijn stomme verbazing zag ik Remy voor me van de fiets springen en verder lopen. Gelukkig kon ik dit unieke moment op de foto vastleggen, want ik kan me niet herinneren dit ooit eerder meegemaakt te hebben. Echter, het afstappen had een andere oorzaak: Remy durfde bijna geen kracht te zetten omdat hij plotseling speling in zijn achteras voelde. Het bleek zijn versellingsnaaf te zijn. Ik zal jullie de technische details besparen, maar het had tot gevolg dat kracht zetten vermeden moest worden, hoewel Remy op zich nog wel door kon fietsen. Maar ja… dan is Luxemburg wel heel erg ongeschikt.
Uiteindelijk hebben we besloten naar een dichtbij gelegen station te fietsen en daar de trein te pakken naar Troisvierges. Van daaruit zou het goed te doen zijn met een gemiddelde steigings- en dalingspercentage van 2%.
Dit bleek inderdaad het geval, op een paar uitzonderingen na. De prachtige Vennbahn (een oude spoorlijn dwars door de Ardennen) was een waar fietsparadijs waarvan we de laatste 45 kilometer van Monschau tot aan Aken met 30 kilometer per uur naar beneden sjeesden.

Vlak voor Aken ontdekte ik dat één van Remy’s achtertassen los bungelde. De bevestiging bleek kapot. Met een spin kon Remy de tas op z’n plaats houden en zo kwamen we gisteren aan op de camping in Vaals. We besloten gisteren om verder met de trein naar huis te gaan. We zouden het toch niet redden om in twee dagen naar huis te fietsen. En met al die mankementen èn een regenachtige zaterdag in het vooruitzicht, hadden we de beslissing snel genomen.
Vanmorgen zijn we in Heerlen op de trein gestapt en na een drie uur durende treinreis – echt veel vermoeiender dan een dag fietsen! – kwamen we vanmiddag weer thuis.

Thuis, waar de meeuwen glijden in de zilte zeelucht en we de zee horen ruisen. En waar we weer nieuwe fietsplannen gaan maken voor volgend jaar. Veni Vidi Fietsie!

(Voor meer foto's zie hier)

toiletborstel remy rohloff naaf kapot De Vennbahn bij Burg-Reuland Belgische logica De Vennbahn bij Bütgenbach - Elsenborn Vennbahn img 11 3992 het laatste avondmaal Ter Heijde