05 hegraEn terwijl half Europa onder de hitte bezwijkt, ploetert deze pedaalridder door de kou en de regen door het land van de trollen en elanden. Het zwoegt door het land van hoge heuvels en bergen waar het zelfs niet donker wordt 's nachts.
Ja, het is hard werken! Ik zei toch al dat het geen vakantie zou worden? En niet alleen overdag, ook 's nachts moet ik heel wat ontberen. Met als dieptepunt twaalf zwetende wandelschoenen. Dat was geen flauwekøl!

Toen ik zondag met de auto in Stiklestad aankwam, was het regenachtig en maar twaalf graden. Maar toen ik maandagochtend op de fiets stapte (eindelijk!) werd het hoe langer hoe warmer en zonniger. Ik had op het laatste moment besloten om eerst heen en terug naar Trondheim te fietsen en vervolgens heen en terug naar Sundsvall. Als je een routeboekje wil maken, moet je de route toch minstens twee keer gefietst hebben in beide richtingen.
Ik heb inmiddels Trondheim bereikt en hoop morgen weer in Stiklestad aan te komen. Daar zal ik mijn auto even gedag zeggen en dan komt het langste stuk: naar Sundsvall en weer terug. De reden dat ik daarvoor gekozen heb, is dat ik op dat laatste traject eventueel een stuk de trein kan nemen als ik in tijdnood kom. Een van de weinige stukken in Zweden waar de fiets in de trein mag. Maar vooralsnog hoop ik alles te kunnen fietsen.

Ik geniet enorm. Niet alleen van de adembenemende natuur, maar ook van het 'werken'! Ik fiets stukjes op en neer, maak aantekeningen of spreek wat in (handig zo'n foon), maak veel foto's en filmpjes en fiets daar desnoods even voor terug. Ook al moet ik daarvoor nog een keer die heuvel op. En alles wat ik fiets, wordt opgenomen op de GPS.
Tot nu toe heb ik één keer wild gekampeerd en voor de rest overnacht in pelgrimsherbergen. Beiden vind ik even leuk, maar het is soms na een paar uur miezer wel fijn om in een gespreid bedje terecht te komen. En in de herbergen ontmoet je soms andere pelgrimsgangers. Of je hebt een genoeglijke avond met de gastvrouw / gastheer.

De route is prachtig. Werkelijk heel mooi. Soms fiets ik uren lang in de middle of nowhere (klinkt als 'in the middle of Norway'. Ah, nu snap ik waar die uitdrukking vandaan komt!) en dan weer in het heuvelachtige 'platteland'. Het is geen route voor watjes. Hij is echt loeizwaar. Voor mijn gevoel zwaarder dan onze route in Schotland vorig jaar. Of komt dat omdat ik nu alles zelf moet meenemen en niet alle zware spullen in Remy's fietstassen kan stoppen? Maar de overweldigende schoonheid van de natuur doet prompt alle gezwoeg vergeten.
Mijn Black Beauty gedraagt zich voorbeeldig. Wel heb ik inmiddels één lekke band gehad. En waar is dan Koning Olav als je hem nodig hebt?? Nou ja, Koning Olav heeft natuurlijk geen ervaring met lekke banden want die hadden ze in de 12e eeuw nog niet. Enfin, gelukkig was ik het banden plakken nog niet verleerd.

De eerste eland heb ik inmiddels ook al gezien! Hij (of zij?) stond zomaar midden op de weg. Nou heb ik inmiddels wel begrepen van anderen dat het zien van een eland zeer zeldzaam is. Dus misschien blijft het bij deze ene.
Nou nog een trol.

Woensdag kwam ik in het schitterde Trondheim aan. Misschien wel de mooiste stad die ik ooit gezien heb! In de Kathedraal van Trondheim, de Nidarosdommen ligt Koning Olav begraven. En daar is alles om te doen. Vanwege Koning Olav was en is Trondheim een belangrijke pelgrimsstad. (Meer lezen over de geschiedenis van Koning Olav? Ria heeft boeiend over hem geschreven op haar website).

Dichtbij de dom bevindt zich het het Nidaros Pilgrimsgård, een herberg voor de Olavsgangers. Het overnachten daar was al een belevenis op zich! Ik sliep op een zaal met zeven anderen. Zes van hen waren wandelaars, de zevende was een fietser. Nou ben ik geen avondmens, maar toen ik rond tienen in de slaapzaal kwam, klonk daar een zevenstemmig snurkerskoor in zeven toonsoorten. Ik deed mijn oordopjes in en het masker voor mijn ogen omdat het niet donker wordt en hoopte spoedig in slaap te vallen. Hoewel ik beschermd was tegen licht en geluid, was er één orgaan wat het zonder enige bescherming moest doen: mijn neus. Nou is er niets mis met mijn reukvermogen en al snel wist ik dat ik hier ook iets ter bescherming voor had moeten hebben. Want twaalf wandelschoenen, waar een maand of langer in gezwoegd en gezweet is, die ruiken niet meer naar roosjes...

Nog even over het weer. Eigenlijk heb ik het enorm getroffen. Ja, het miezert af en toe, maar ik heb ook heel veel zon gehad. Ondanks dat er alleen maar regen voorspeld was (en is).
Wel vond ik het overdreven vanmiddag een ijscowagen te zien. Het was nota bene elf graden, zwaar bewolkt en de miezer was net weer gestopt. Maar even later begreep ik de noodzaak van het ijs: ik was in Hell aangekomen. Tja, dan heb je wel wat verkoeling nodig.
Op het stationsgebouw van Hell staat een tekst wat volgens mij het omgekeerde is van 'vloeken in de kerk'. Kijk maar eens op de laatste foto...


Klik op de foto's om te vergroten:

01 stiklestad 02 olavsleden 03 markabygda 04 asen 06 trondheim1 07 trondheim2 08 trondheim3 09 trondheim4 10 nidaros kathedraal 11 lekke band 12 isbilen 13 hell 14 hell station

P.s. Op mijn Instagram account plaats ik regelmatig foto's en kleine berichtjes. Ook als je geen account hebt, kun je ze wel bekijken en er makkelijk doorheen navigeren. De pop-up die verschijnt met de vraag in te loggen, kun je wegklikken.
Klik op een foto om het bijbehorende bericht te lezen. Met de pijltjes buiten het bericht, ga je naar het vorige/volgende bericht. Sommige berichten hebben meerdere foto's. In dat geval verschijnt er een pijltje ìn de foto.