2. stiklestad trondheimIn 1030 ging Koning Olav op oorlogspad en marcheerde met zijn leger van Zweden naar Noorwegen, langs de route waar nu Het Olavspad loopt. Op 29 juli kwam het bij Stiklestad tot een slag met een boerenleger en Olav viel in die strijd.
Als Olav had geweten dat dit later een fietsroute zou gaan worden, had hij misschien een route gekozen die minder ruig en minder steil was. Maar misschien was hij naast vechtersbaas ook wel een natuurliefhebber. Het gebied tussen Stiklestad en de grens met Zweden is tot nu toe het mooiste wat ik gezien heb op dit pelgrimspad. En ik denk dat Olav, net als ik, ook alleen maar miezerregen had. Dat werkt ontmoedigend en je schiet minder op in de glibberige modder. Ingrediënten voor een verloren strijd...

Tot zover mijn versie van de geschiedenis van Olav. Je ziet, er is geen geschiedkundige aan mij verloren gegaan.

"Ga je naar Sul?" vraagt de vrouw in de herberg waar ik even pauzeer.
"Ja, dat is wel de bedoeling".
"Dat is alleen maar klimmen. De officiële route in omgekeerde richting is veel makkelijker."
Nou ja, ik moet toch weer terug. Dus wat dat betreft maakt het niet uit.
Ik had net Stiklestad weer verlaten. De route gisteren daar naar toe was makkelijker dan toen ik er maandag vandaan ging, maar het weer was wat minder prettig. Ik heb sinds ik woensdag in Trondheim aankwam geen zon meer gezien. Wel veel regendruppels èn weer een ijscowagen.
Ik wist dat het een mooie, maar ook lastige etappe zou worden vandaag vanwege het vele klimmen. De eerste kilometers waren een prachtige afdaling, maar daarna klauterde ik langzaam om hoog. Heel langzaam. Tot mijn stalen ros de moed opgaf en langzaam in de modder naar beneden gleed. En ik ook. Overigens denk ik nu dat dat gewoon een skipiste was die het zonder sneeuw ook goed doet.

Vanaf het dorpje Vuku gaat de route met een grote bocht zuidwaarts. Ik kwam bij een idyllische plek bij een waterval en een bruggetje waarvan ik gelijk zag: dit wordt geen aangename terugweg. Niet wetend dat ik die terugweg al heel snel kwam...
Met de fiets aan de hand liep ik heel steil naar beneden, ging over het bruggetje en stopte om vervolgens al slikkend naar het vervolg van de weg te kijken. Uiteindelijk moest ik, na een uur in de miezer mijn fiets omhoog te hebben gesleept door het (steile) zompige grasland, concluderen dat deze voor fietsers aangepaste route niet geschikt is voor fietsers. Althans niet voor fietsers die toevallig een fiets bij zich hebben. En dat hebben de meeste fietsers.

Ik ben een heel eind terug gegaan om vervolgens de officiële wandelroute door het bos te proberen. Daar bereikte ik het dieptepunt. En dat punt was met de knieën in de modder en toen dacht ik, het is wel welletjes voor vandaag. Morgen is er weer een dag.
En ben nu weer in Vuku terug. Er is hier een prachtige camping bij een waterval (een andere waterval) waar ik gehoopt had wat meer informatie over dit gebied te krijgen. Maar de (oude) eigenaar spreekt alleen Noors en mijn Deens is niet toereikend voor een conversatie over een stalen ros die in de modder wegglijdt en dus liever een nieuw oorlogspad zou willen kiezen.

Maar goed. Ik zit hier nu warm en droog in een blokhut. De beste man heeft de houtkachel voor me aangemaakt en morgen ga ik een andere route, over een 'gewone' weg, uitproberen. Een halve dag rust is ook wel eens lekker en wie weet gebeurt er nog een wonder. Koning Olav is tenslotte niet voor niets heilig verklaard.


Klik op de foto's om te vergroten:

1 markabyga 3. uitzicht over stiklestad en verdal 4. klimmen 5. vuku1 6. vuku2 7. vuku3 8. vuku4

Klik hier voor foto's en video's op Instagram.