Als er iets is wat ik van al die fietsreizen heb geleerd, dan is het dat je nooit drastische besluiten moet nemen wanneer je moe bent of je je niet lekker voelt. Want morgen kan alles anders zijn.
Sinds ik uit Trondheim ben vertrokken, voel ik me niet fit. 's Morgens word ik met keelpijn wakker en 's avonds lig ik hoestend en met hoofdpijn in bed.
Dat halve dagje vrij waar ik de vorige keer over schreef, had minstens anderhalve dag vrij moeten worden, maar ik had al vertraging opgelopen en wilde er juist flink tegen aan. Zondagochtend verstuurde ik de door Remy in het Engels vertaalde nieuwsbrief en verliet met lood in de schoenen de blokhut in Vuku.


Nou is het niet verstandig om met lood in je fietsschoenen te gaan fietsen en helemaal niet als je die dag bijna alleen maar moet klimmen.
Na ongeveer vijf oneindig lange kilometers waar ik meer dan een uur over deed, weigerden plotseling mijn benen. Trillend en misselijk stond ik naast de fiets. Nou is mijn motto wel 'grenzen verleggen op twee wielen', maar er zijn grenzen... Ik had nog geen moment gedacht aan het feit dat ik wel eens ziek zou kunnen zijn of oververmoeid. Laat staan over opgeven, want 'morgen gaat het weer beter'.
Maar nu nam ik een drastisch besluit: terug naar Stiklestad en dan daar verder beslissen.
De ongeveer vijftien kilometers terug kon ik bijna freewheelend doen en onderweg dacht ik na over wel of niet verder gaan en de gevolgen daarvan.
Om een lang verhaal kort te maken: ik ben nu onderweg naar huis want tegen de tijd dat ik weer opgeknapt ben, heb ik geen tijd meer om de hele route te fietsen.
Maar dit project ga ik zeker afmaken! Het fietsrouteboekje komt er want één ding weet ik zeker: mijn exercitie eindigt niet in Stiklestad!