20190905 091259''De beste reisperiode voor Zuid-Korea is september en oktober. Het is aangenaam warm, zonnig en droog. De muggen zijn weg, je hebt dan de meeste kans op een blauwe lucht en de schitterende natuur is nog in volle bloei'', aldus diverse sites en reisgidsen.
En nu de praktijk: heftige regen, onweer, tropische hitte, een extreem hoge luchtvochtigheid en een muggenbrigade die van geen ophouden weet, getuige de vele muggebulten die we inmiddels rijk zijn. En alsof dat nog niet genoeg is: donderdag zagen we dat er vier berichten via Instagram binnen waren gekomen met maar één boodschap: zorg dat je in veiligheid komt, er is een typhoon onderweg naar Zuid-Korea!

Instagram vind ik een bijzonder fenomeen. Aanvankelijk had ik niet zoveel met social media, tot neef Erwin mij overhaalde om 'op Instagram te gaan'. Inmiddels volg ik vele fietsreizigers en zij mij. Het voelt als een soort 'fietscommunity' die overal in faciliteert. Je krijgt vragen, stelt vragen, krijgt tips, geeft tips, bemoedigt en wordt bemoedigd. En het idee dat er duizenden(!) gekkies zoals wij de wereld befietsen, geeft een saamhorigheidsgevoel.
En zo werden we dus gewaarschuwd voor typhoon Lingling.

We zagen al snel dat het er niet zo best uitzag, al fietsten we wel de goede kant op; waarschijnlijk zouden we zaterdag last van haar krijgen. En niet alleen van Lingling, ook vrijdag zou het alweer de hele dag regenen en onweren.
Nou laten we ons niet snel ontmoedigen door de weersvoorspelling. We hebben allebei zo’n houding van ‘we zien wel’, eerst zien, dan geloven.

lingling_1 lingling_2

Tot onze verrassing bleek vrijdag een snikhete, maar weliswaar droge dag te zijn. Wel werden we erg nat, maar dan van zweet omdat het zo vreselijk benauwd was en omdat we enorm moesten klimmen. En tot onze opluchting zagen we dat waar wij ons bevonden niet meer in de ‘onzekerheidsfactor’ van het pad van Lingling lag.
Gisteren (zaterdag) zag er bijna hetzelfde uit, al miezerde het wel af en toe en aan het einde van de middag begon het behoorlijk te waaien. Toch Lingling die nog even naar rechts uithaalde en ons behoorlijk kietelde.
We zochten en vonden een prachtig beschut plekje om de tent op te zetten en hoopten dat het snel voorbij zou zijn. Ik moet eerlijk zeggen dat ik amper kon slapen. Ik hielt de huilende, onstuimige en hard aan onze tent rukkende wind angstvallig in de gaten, terwijl Remy er dwars doorheen sliep. Pas tegen half zes ‘s vanochtend werd het windstil.

20190908 063415

Na de storm...

En nu zijn we in het vissersplaatsje Geojin aan de oostkust in het noorden van Zuid-Korea. Ondanks het weer heb we toch prachtige fietsdagen gehad. Het was heel bijzonder om langs de rivier Seoul uit te fietsen over een prachtig fietspad.
Zuid-Korea lijkt een ideaal fietsland. Er zijn heel veel vrijliggende fietspaden en fietsvoorzieningen. Ik schreef ‘lijkt’, want er is iets raars aan de hand: we zien bijna geen fietsers. Nou kan dat natuurlijk ook aan het weer liggen. Niet iedereen fietst voor de lol in de stromende regen en/of in de klamme hitte.
De eerste twee dagen fietsten we noordoostwaarts langs de Hangang (rivier de Han) over het Hangang Bicycle Path en vervolgens werd het klimmen geblazen. De bergen in.
Een kleine impressie:

Fietsen in SeoulFietsen in SeoulFietsen in Seoul20190905 06014520190905 09540920190905 12365120190905 13052220190906 10411220190906 10504420190906 12560220190906 14083020190906 14135320190906 14421020190906 17365720190907 12044420190907 13012820190907 14335620190908 081551

Hier, in Geonji, willen we twee nachtjes blijven om het DMZ (gedemilitariseerde zone) te bezoeken.
We gaan met de taxi omdat je er met de fiets of lopend niet in komt.
De Koreaanse gedemilitariseerde zone is een bufferzone tussen Noord-Korea en Zuid-Korea. Het is een soort IJzeren Gordijn zoals dat tijdens de Koude Oorlog in Europa bestond: aan weerszijden van de streng bewaakte grens staan de Noord- en Zuid-Koreaanse legers klaar om zich te verdedigen tegen de vijand. De grens is 248 kilometer lang. De DMZ is vier kilometer breed. In de zone bevinden zich vele landmijnen.
Vanmorgen waren we al vroeg in Geonji en wilden twee nachtjes in een hotel boeken. Tot onze verrassing mochten we er al in. We brachten onze bagage naar onze kamer en stapten op de fiets en besloten om eens te kijken tot hoever je richting DMZ kan fietsen. Er loopt namelijk wel een bewegwijzerde fietsroute naar toe!
Het waren twintig hele bijzondere kilometers. Langs de kust stonden hoge hekken met opgerold prikkeldraad en een paar keer zagen we betonnen antitank-constructies. Bij dreiging worden die opgeblazen waardoor de blokken op de weg vallen.
Het laatste dorp voor de DMZ is Geojin en even voorbij Geojin stuitten we op een groot hek. Einde fietspad. Een paar vriendelijke militairen maken ons met handgebaren en een paar woordjes Engels duidelijk dat we niet verder mogen.
We fietsen dezelfde twintig kilometer terug naar ons hotel.
Morgen hebben we een ‘vrije’ dag en zullen we het DMZ met een taxi bezoeken.

Onderweg naar DMZ:

20190908 12291520190908 13541020190908 14053220190908 14533220190908 162053

Tot later!
Annyeonghi!
Remy & Gea