81d959aa 5450 4567 9671 3721919f128b‘’Jij hanteert wel hele bijzondere beoordelingscriteria voor een stad’’, constateerde Remy. We hadden net de veerboot verlaten en reden nog geen geen kilometer door Himeji en ik riep al ‘’Oh, ik vind Himeji nu al leuk, ik heb al wel honderd kampeerplekken gezien!!’’. Nou was honderd een tikkeltje overdreven, maar ik zag overal kleine parkjes en speeltuinen. Ik zag het helemaal zitten!
En hoe Himeji echt was?

Ach, een grote stad is per definitie niet mooi, als ik het even heel oneerbiedig mag zeggen. Toch vinden we het in Japan niet erg om er af en toe doorheen te fietsen, want er is afleiding genoeg; en elke stad heeft wel ergens een pareltje. Of meerdere. In Himeji is dat het beroemde Himeji Castle. Het is een van de oudste originele gebouwen uit de Senguku-periode. Het kasteel staat op de Werelderfgoedlijst en wordt ook wel het “Witte reiger-kasteel” genoemd vanwege zijn witte buitenmuren.
En ook in het fietsvriendelijke Himeji was het vinden van een kampeerplekje dit keer weer geen probleem. Zie de laatste foto. Dit is waar we toen het donker werd de tent opzetten. Remy is hier zijn tassen even aan het herinrichten en ik schrijf aan dit blog. Er is een toilet en om de hoek bevind zich een 7-Eleven waar we koffie halen. 
Een van de redenen waarom Japan zo leuk is voor een fietsvakantie: je kan bijna letterlijk overal je tent neerzetten. Aan de kust, langs de weg, midden in de stad... Zolang het maar op openbaar terrein is.

Terug naar Shikoku

Een dag na Hagibis zijn we weer op de fiets gestapt. Het was prachtig weer, niet zo heet meer en behalve de vele takken op de weg, zagen we verder geen sporen van Hagibis .
We hebben op Shikoku een hele andere route gefietst dan we aanvankelijk van plan waren. Hagabis had ons min of meer landinwaarts gedreven omdat we niet aan de kust wilden fietsen en kamperen. Stel dat we overvallen zouden worden een tsunami. Een kleine kans, maar toch...
En wat was het mooi!! De route ging door de bergen en was weliswaar zwaar, maar goed te doen en werkelijk schitterend. We fietsten langs kloven, door valleien, langs ruige rivieren, door bossen en het letterlijke hoogtepunt was de berg Tsurugi. Eerst 1500 meter in hoogte gefietst, toen een klein stukje skilift en de laatste paar honderd meter weer lopen.
Andere (figuurlijke) hoogtepunten waren de Oboke canyon, de Iya Valley (we zagen daar opeens Manneke Pis die blijkbaar ook met vakantie is in Japan), het dorp Nagoro ‘’scarecrow village’’, waar meer poppen dan mensen wonen (1 op de 20 inwoners is mens), de prachtige bruggen gemaakt van lianen over de Iyakawa rivier...
We hadden absoluut geen spijt van onze routewijziging. Op het kaartje tussen de foto’s zie je onze gefietste route in het geel.

Ten noordoosten van Shikoku liggen drie eilandjes. De eerste wilden we vanwege tijdgebrek overslaan, de tweede was voor fietsers alleen via het derde eiland bereikbaar en dus bleven we maar op het derde eiland, Shodoshima.
Op dit eiland hebben ons zwaarste anderhalf uur tot nu toe beleefd: fietsen over weg met een steigingspercentage van achttien procent over drieënhalve kilometer. Dat is steil. Heel steil.
Zelfs Remy zei bijna op het eind ‘’Pff’’. Zo steil was het.
Ik zei iets meer. Hijg, puf, steun, kreun...
‘’Reem, ik kan niet meer’’
‘’Reem, ik ga dood!’’
‘’Reem, ik val!!’’
‘’Remyyyyy!!!!!’’
‘’Misschien moet je niet zoveel praten, dat kost alleen maar energie’’.
Eenmaal gestopt, lukt het me dan niet meer om op te stappen en verder te fietsen. Het enige wat mij dan nog in het zadel kan krijgen is een duw van Remy. Letterlijk. Nadat ik tot drie keer toe noodgewongen door vermoeidheid was afgestapt, of beter: nog de keuze had tussen zelf afstappen of vallen, hield Remy de fiets stevig vast, liet mij opstappen en gaf me een flinke duw zodat ik zelf weer verder kon fietsen. Dit was uiteraard weer een hoogtepunt (voor Remy) in ons huwelijk (en voor mij... juist ja). 
Je vraagt je nu natuurlijk af waarom we dit voor de lol doen. Nou, ik zal je eerlijk zeggen dat ik me dat op zo’n moment ook afvraag. Echter... afzien is maar tijdelijk. In dit geval zo’n anderhalf uur. Maar de beloning die daarna komt is waar we het allemaal voor doen. In dit geval een schitterend uitzicht en dito afdaling. Overigens hadden we tijdens dit afzien wel de nodige afleiding: de weg was erg mooi, maar wat nog leuker was: we zagen apen! Zomaar in het wild. Niet voor het eerst in Japan overigens.

2b3c443f f1b4 4be7 a74c 2f864099d878 5f355629 c94b 4b38 ad00 7f6365b18e4e 5fc2beec b454 4df7 a3ae 3b246fdcb0ac 6d3c30f8 b277 4f65 9ec9 8964d6d224f7 8aa68787 3d70 40a5 9d5b 59f4e1d60dfb 8d7bf1b9 085a 4e03 af77 0ae34d3e48e0 16b06d70 3383 4102 b053 e5e964c09bd3 034f45ec b139 4304 b723 612c22d56615 39ca753f 854b 4de3 9661 cb9a4ba94cfd 284de63e 7ddb 45a3 8365 8d76040abf51 3271b16d 2a41 4b52 9c3c 154d0dcb7b19 7248f4b5 7320 416a a9fc cd05f7361986 892426ff e5db 4ed6 9f6a de49b52a50d6 3703899e 7e95 445d 892e 6a5511768325 a20f010d 2280 4a5e a139 897c80c7d58f ab8e4377 178d 4ac7 a9e3 dc58f1465a76 acce48cf 4094 4775 bf35 82e669ffc368 b76b8665 d076 4687 898e b258ee6c2efe b85937c3 1e62 4612 a784 3f5fe8fee04d c727bf33 e16d 4a19 b660 efaf01c263ff 93297126 67f6 47bd 9886 d90d1bc12e52

P.s. Op mijn Instagram account plaats ik regelmatig foto's en kleine berichtjes. Ook als je geen account hebt, kun je ze wel bekijken en er makkelijk doorheen navigeren. De pop-up die verschijnt met de vraag in te loggen, kun je wegklikken.
Klik op een foto om het bijbehorende bericht te lezen. Met de pijltjes buiten het bericht, ga je naar het vorige/volgende bericht. Sommige berichten hebben meerdere foto's. In dat geval verschijnt er een pijltje ìn de foto.