0bec2ce3 c3d7 4091 9801 a558d2d3a5ba“Hadden jullie het niet koud vannacht?” “Waar ontbijten jullie? Hier op het bankje?” “Alsjeblieft, ik heb hier een thermoskan, instantkoffie en wat lekkers voor onderweg!” Onze laatste kampeerplek deed niet onder voor een 5-sterrenhotel. We stonden in een klein stadsparkje in het centrum van Osaka en werden om half zes wakker van een paar buurtbewoners die het parkje gingen aanvegen. Netjes om onze tent heen. Nog geen uur later stonden we samen met twintig (hoog)bejaarden te ochtendgymnastieken.
En zo eindigde zondagochtend onze laatste nacht in de tent.

Zaterdag kwamen we exact om 11:58 in Itami aan bij het carillon. Om 12:00 uur zou Gerda, een vriendin van ons daar een concert geven en we waren bang het niet te halen. Het aantal kilometers was niet zo veel (45), maar we moesten wel dwars door Kobe met haar honderden stoplichten. Buiten adem kwamen we aangefietst en toen we van de fiets af stapten, klonken daar de eerste tonen. Dat was op het nippertje.

Vanaf zondagavond zitten we met dezelfde Gerda en haar man Menno in een AirB&B in Kamo, een klein dorp ten noordoosten van Nara en in plaats van ‘op twee wielen’, verplaatsen wij ons ‘op vier wielen’.
 Nou dachten wij altijd dat dat helemaal niet avontuurlijk was. Saai, gaat veel te snel, je ziet amper iets, je voelt de wind niet, je hoort de vogeltjes niet en het ruisen van de waterval... 
Nou klopt dat wel een beetje, maar spannend werd het toch. Misschien kwam het doordat we de avond ervoor een plastic fles van 2,7 liter hadden aangezien voor water, in plaats van sake (mijn schuld) en Remy daar Groene Sake Thee van had gemaakt (best lekker hoor, daar niet van), of het kwam omdat drie mensen tegelijk aan het navigeren waren (zie laatste foto), maar het lukte ons warempel om te verdwalen in de Japanse bergen en alle dashboard-lampjes te laten branden zodat de auto vanbinnen een kerstboom leek. 
Dan sta je plotseling te bellen met de Japanse wegenwacht - telefoon op de speaker zodat we ons er allemaal mee konden bemoeien - en je krijgt de vraag (in het Engels!!) "Do you speak Japanese, Korean or Chinese? No? I’m sorry, I can’t help you, you have to call this number". We stonden op de parkeerplaats van een convenience store en naast ons stopte er een taxi. We sleepten de chauffeur bijna de wagen uit en lieten hem onze kerstverlichting zien. De beste man bleek magische handen te hebben, want hij zat aan wat knoppen, startte de auto opnieuw en de kerstverlichting was verdwenen. 
En wat we die dag nou eigenlijk gedaan hebben? Nou, we hebben niet in de bergen gewandeld, niet in de kabeltrein gezeten, niet het enorme tempelcomplex bezocht. Dat waren we allemaal van plan. Maar we zijn twaalf uur onderweg geweest om een uur lang over een begraafplaats te wandelen. En volledig conform de norm hadden we zelfs koffie met cake na afloop. Goed, het is wel de mooiste en de oudste begraafplaats van Japan. En ja, hij is ook erg prachtig, maar we hadden wel bedacht dat we waarschijnlijk niet nog een keer twaalf uur in een auto gaan zitten om een begraafplaats te bezoeken.

Gelukkig waren er ook minder spannende autoritten. Ik kan je overigens verzekeren dat, na zeven weken fietsen, een auto superluxe voelt! Prinsheerlijk zitten we achterin en we roepen af en toe: ‘oei, dat zou wel steil zijn om te fietsen!’ of: ‘Ai, dit zou een heerlijke afdaling geweest zijn’ en ‘Oh, kijk, daar is een mooi kampeerplekje’. En in Japan mag je niet hard rijden want de maximumsnelheid ligt veel lager dan bij ons, dus dat rijdt wel relaxed.
Dinsdag gingen we naar Misono, waar de tempel en het carillon van de Shinji Shumeikai* staat. En ook naar het bijbehorende Miho Museum.
We trokken samen op met Chiaki, Eriko en Chako, onze Japanse vrienden en Gerda heeft daar nog op het carillon gespeeld.

Morgen fietsen Remy en ik naar Osaka, naar de ouders van Chiaki. Chiaki’s vader zal onze fietsen in zijn vrachtwagentje naar de luchthaven brengen omdat we niet kunnen fietsen naar de luchthaven, die ligt namelijk op een eiland en de brug er naar toe is een snelweg. Wij rijden zelf vanaf hun huis met Menno en Gerda mee in de auto. 
Vrijdag zullen we in een hotel overnachten en zaterdagochtend vroeg vliegen we terug naar Nederland waar zaterdagmiddag rond drieën zullen aankomen.

Tot gauw Nederland en sayonara (tot ziens) Japan!

Remy en Gea

*Shinji Shumeika (Shumei) is een spirituele organisatie met als doel een ideale staat van gezondheid, geluk en harmonie voor de gehele mensheid te bereiken door het toepassen van de inzichten van grondlegger, Mokichi Okada (Meishu Sama).

3c36d2dc 9ad2 495f bb86 e93ed1ab127b cad089e7 c05a 4af9 b2bd b2b129485267 34af4a39 e69c 4454 ae97 d30810be2f96 79420179 c520 403f 8ee3 e63acfb99ddc b531b186 c665 48e2 a1ee ca7f8bc6e31d fa172551 d133 4214 a30a d6db9b609b86
img 1323