trail life.trampers dilemmaVanmorgen zaten we al om 4:30 rechtop in ons eigen bed. Helemaal wakker en allebei trek in een goed ontbijt. “We hebben geen eten in huis”, constateert Remy. “Hm... en de supermarkt is pas om 9:00 uur open”, verzucht ik. Remy is toch het wakkerste van ons beiden: “we hebben nog misosoep over!” “O ja”, roep ik, “En in de kast zit nog rijst!” Ik ben helemaal wakker, spurt naar de keuken en binnen no-time hebben we ontbijt op bed. Een Japans ontbijt: een kom misosoep, een kom (sushi)rijst en groene thee. Ik snap dat jullie wenkbrauwen nu een paar centimeter hoger staan dan normaal, maar dat zal vast vaker gebeuren als jullie ons weer zien/spreken!

Niet dat we nu alles op z’n Japans gaan doen, maar toch willen we wat tradities in ere houden. Met name wat betreft het Japanse eten. De Japanse keuken is erg gezond en wij vinden het toevallig ook nog eens erg lekker. Ik heb in 2008 in Japan van Eriko geleerd hoe ik (gezonde) sushi moet maken en in de loop der tijd ook wat recepten toegevoegd aan mijn repertoire. Ik zou helemaal kunnen uitweiden over de Japanse keuken, maar dit artikel uit de Sushi Times (met de veelzeggende kop “Afvallen? Ga Japans eten!”) legt dat allemaal nog beter uit. Het zegt genoeg dat we allebei behoorlijk zijn afgevallen. Vooral in de laatste vijf weken - in Japan dus. Remy zo’n vijf en ik acht kilo. En dat komt echt niet alleen door het fietsen (tijdens onze laatste fietsvakantie, langs de Maas, was ik twee kilo aangekomen!).

Niet alleen daarom had ik best langer willen blijven. Sowieso was ik het fietsen en het (wild)kamperen nog lang niet zat. Terecht vroeg Gerda - met wie we de laatste dagen optrokken - zich af of het niet heel moeilijk zal zijn om, na twee maanden leven als een nomade, weer te moeten wennen een het ‘normale’ leven waarin er van alles moet en aan allerlei verplichten voldaan moet worden. Dat klopt, dat heb ik na elke fietsvakantie. Ik zou het zelfs geen ‘vakantie’ willen noemen. Maar een way of life. Eigenlijk ben ik een Nomad Sapiens: altijd onderweg; ik wil graag overal naar toe, maar nergens zijn. En tussen de fietsreizen door probeer ik het leven zo aangenaam mogelijk te maken. Wat overigens best wel lukt hoor! Dus wees gerust, ik zal echt m’n best doen om me weer aan te passen. Remy heeft van dit alles veel minder last. Hij heeft gewoon een fantastische vakantie gehad en staat te popelen om weer deel te nemen aan het ‘normale’ leven. Toen we gisteren van station Den Haag naar huis fietsen (natuurlijk met dikke tegenwind) was hij als een kind zo vrolijk op de fiets. En ik werd hoe langer hoe stiller.

Jullie hebben nog een antwoord van ons tegoed op de vraag wat wij nou zo leuk vinden aan Japan (Zie: Konichiwa Japan, vierde alinea).Remy had gelijk: bij de Japanners weet je waar je aan toe bent. Ze zijn stipt en correct. En in wat voor een situatie je ook terecht komt, ze blijven altijd beleefd en vriendelijk en doen hun uiterste best het je naar de zin te maken. Als er bijvoorbeeld iemand iets verkeerd doet in het verkeer, dan verontschuldigen beide partijen zich en zeggen sorry. Correctie: een paar keer sorry (in Nederland wordt er in het minst erge geval ‘he sukkel, kun je niet uitkijken?!’ geroepen). Dat is fijn. Men is veel minder boos op elkaar, of probeert dat niet te laten merken. De sfeer is harmonieus en respectvol.
Maar ik had ook gelijk: we bleven ons verwonderen en verbazen. Bijna niets loopt zoals je verwacht en dagelijks werden we ontelbare keren verrast door wat we zagen, wat we hoorden, wat we moesten doen of juist moesten laten. En - eerlijk is eerlijk - we ergerden ons ook wel eens “Nee hè, dat gaat dus weer typisch op z’n Japans”. Zucht...

Deze twee aspecten, plus het wildkamperen op alle mogelijke plekken en het feit dat we ons zeer veilig voelden - zowel in het verkeer als onder de mensen - maakt voor ons Japan als een geweldig fietsland. Daarnaast vinden we de cultuur en de geschiedenis van Japan uitermate boeiend. En Japan is mooi. Het land is negen keer zo groot als Nederland, heeft 127 miljoen inwoners en bestaat voor driekwart uit bergen. Het leefbare gedeelte (bewoning en landbouw) is slechts 10% van het totale landoppervlak en hierdoor heeft Japan de grootste bevolkingsdichtheid van de wereld. De niet bevolkte gebieden zijn schitterend, maar ook zwaar om dagenlang doorheen te fietsen. De afwisseling met de bevolkte gebieden, waar je je blijft verwonderen en verbazen, is voor ons ideaal. Graag zouden we over een paar jaar weer in Japan willen fietsen en dan van Tokyo naar het eiland Hokaido het noorden. Wie weet...

We willen heel graag een paar mensen en organisaties bedanken die onze reis tot een fantastische belevenis hebben gemaakt, ons hebben ontzorgt en/of ons veel gedoe bespaard hebben: Op chronologische volgorde:

  • Asian Way of Life. Zij hebben de vliegreis en de hotelovernachting van de heen- en terugreis verzorgt. En voor de heenreis ook het vervoer van onze fietsen van luchthaven naar hotel.
  • Mook en Ahgie, onze Warmshower-host in Zuid-Korea
  • Min Jin O en Jeung Eun Kim. Zij hebben ons een geweldige dag in Deajon (Zuid-Korea) bezorgt.
  • Hideyuki en Rie uit Hagi die ons ‘van de straat plukten’ en waar we mochten eten en overnachten.
  • Philip en Junko van airB&B Wheelers Den in Kamo. Voor hun prachtige huis, hun gastvrijheid en het regelen van dozen waar onze fietsen in konden tijdens de terugvlucht.
  • Onze Japanse vrienden Chiaki, Eriko en Chako. Voor jullie vriendschap en voor het bezorgen van een onvergetelijke dag in Misono
  • De ouders van Chiaki voor hun gastvrijheid, de broer van Chiaki voor de heerlijke Oden in zijn restaurant, Chiaki en haar vader voor het brengen van de fietsen naar Kansai Airport. Maar bovenal Chiaki zelf die dit voor ons allemaal geregeld heeft!!
  • Menno en Gerda, met wie we de laatste dagen optrokken. Bedankt voor jullie gezelligheid, de lol die we samen hadden, het auto-avontuur en het meenemen van onze spullen naar de luchthaven!
  • En alle Zuid-Koreanen en Japanners van wie we onderweg eten en cadeautjes kregen, bij wie we thuis werden uitgenodigd om te eten en die ons onderweg bemoedigden.

Tot slot nog wat statistieken:

  • 3124 kilometer gefietst, 1347 km in Zuid-Korea en 1777 km in Japan
  • Hoogste punt: 1500 meter (de berg Tsurugi op het eiland Shikoku)
  • 19 eilanden in Japan: Kyushu, Honshu, Miyajima, Etajima, Kurahashi, Shimo-Kamagari, Kami-Kamagari, Teshima, Osaki-Shimojima, Osaki-Kamijima, Okunoshima (rabbit-island), Mukaishima, Innoshima, Ikuchijima, Omishima, Hakata, Oshima, Shikoku, Shodosjima
  • Elf veerboten
  • Vier typhoons, Ling Ling, Tapah, Mitag and Hagibis: twee in beide landen. Geen enkele typhoon raasde recht over ons heen, maar alleen waren in meer of minder mate duidelijk voelbaar. Voor twee typhoons, Tapah en Hagibis, hebben we 2 x 2 nachten een guesthouse/hotel moeten doorbrengen. De andere twee gaven ons vooral overlast door regen en harde wind.
  • Vier lekke banden, verdeeld over twee fietsen en drie banden
  • Nul ongelukken (en een heleboel bijna-ongelukken in Zuid-Korea)
  • Bijzondere fauna: slangen, apen, wasberen (vooral doodgereden wasberen; ‘dat was beer’, zeiden we dan), de Shaman spin die een 3D web maakt, giftige duizendpoten

Bedankt:
Kamsahamnida, Zuid-Korea!
Arigato gozai mashita, Japan!

En weet weet, tot ziens:
An-nyeong, Zuid-Korea!
Sayonara, Japan!

Wheelers Den Kyoto, AirB&B img 1333 copy img 8994 img 1347 img 1359 img 1477