En toen ging ik een keer niet naar Scandinavië...
Nou ja, het had anders niet veel gescheeld. In het voorjaar van 2009 liep ik met het plan rond, de Nord-see-cycle-route te gaan fietsen. De route gaat, zoals de naam al doet vermoeden, de hele Noordzee rond en voert langs de kusten van Nederland, Duitsland, Denemarken, Zweden, Noorwegen, Shetland-eilanden, Schotland, Engeland en België.
Dat leek me wel wat, 6000 kilometer, drie maanden onderweg...
Helaas gooide mijn eigen fiets roet in het eten. Tijdens de fietsvakantie in 2009 had ik zoveel pech met de fiets dat ik geen vertrouwen meer had in mijn stalen ros. Hiermee durfde ik niet de Noordzee rond. Je zal maar ergens stranden in de verlaten fjorden van Noorwegen, of op de Shetland-eilanden. Nee, deze tocht is te zwaar en heeft te veel onbewoonde gebieden om dat risico te nemen.
Maar wat dan? Gedurende het jaar kwam het vertrouwen in de fiets wel weer grotendeels terug. Ik fietste naar mijn werk (30 km op een dag) en ging in het voorjaar een paar dagen met mijn neefje Erwin fietsen. En alles bleef goed gaan.
Ik besloot om een tocht te gaan maken waarmee ik zoveel mogelijk risico's kon uitsluiten, niet al te ver van huis. Het zou een dichtbevolkt gebied moeten zijn met een goede infrastructuur. En het zou een dicht spoorwegnetwerk moeten hebben, zodat ik zo met de trein naar huis zou kunnen gaan, mocht het een fiasco worden. Nederland? Hmm... nee.
Duitsland! Als ik nou van huis vertrek en Duitsland in fiets, dan zie ik wel hoe ver ik kom. In Duitsland kun je makkelijk de fiets mee nemen in de trein (makkelijker dan in Nederland!), er zijn daar, afhankelijk van waar je fietst, geen grote onbevolkte gebieden en ik ben zo weer thuis als het niet gaat.
Mijn besluit was genomen. Ik kocht een routeboekje van de Europa-Radweg R1 in de hoop dat ik wellicht Berlijn daarmee kon bereiken. Ik geef toe, als je geen vertrouwen hebt in je fiets, is Berlijn nogal 'ver gezocht'...
Maar wat als het wèl goed gaat? Dan kom ik in Berlijn. En dan? Door naar Praag? Waarom niet? Als het niet gaat, stap ik op de trein en ga naar huis. Dat kan ook in Tsjechië. Ik stippelde een hele route uit die, gezien het (gebrek aan) vertrouwen in mijn fiets, nogal ambitieuze proporties aannam, maar wie weet lukt het allemaal wel.
Zowaar, het lukte! En hoe...
Ik ben inderdaad naar Berlijn en Praag gefietst. En zelfs veel verder! Omdat mijn fiets zich voorbeeldig gedroeg en ik ook aardig mijn best deed, kwam ik veel vroeger dan gepland in Praag aan. Ik ben toen nog verder zuidwaarts gegaan, naar Oostenrijk om via Zuid-Duitsland weer terug te keren en na precies acht weken was ik weer thuis. Veni Vidi Fietsie!
En hoe het allemaal verliep, dat kun je lezen en zien op de vervolgpagina's. Ik heb het dit keer anders gedaan dan anders. De vorige reisverslagen zijn van dag tot dag beschreven, maar ondanks dat ik een (geschreven) dagboek had bijgehouden, zou het enorm tijdrovend zijn. En ach... wie leest het nou allemaal?
De opzet is nu als volgt: Er zijn drie hoofdstukken samengesteld uit de e-mails die ik gedurende de reis heb verstuurd. Per route kun je de foto's bekijken door op het 'routebordje' te klikken.
Veel lees- en kijkplezier!
