4e etappe: Elbe-Radweg
Data: 6 juli t/m 14 juli 2010
Afstand: 269½ km
Klik op het routebordje voor foto's
Praag bereikt!
E-mail van zondagmiddag, 11 juli 2010
Lieve mensen,
Jsem v Praze! Ik ben in Praag! Na bijna 2000 km (1954 om precies te zijn), 0 lekke banden, een paar kilo lichter èn met geasfalteerde banden, ben ik gisteren in Praag aangekomen. Die geasfalteerde banden, daar kom ik later op terug...
Ik zit nu op een camping in het noorden van Praag (Troja), geen bewuste keuze, maar het was de eerste camping die ik gisteravond om 18:30 uur, uitgeput en uitgedroogd tegenkwam. Dat klinkt natuurlijk wel heftig en uh... dat was het ook wel! Ik wist dat de laatste etappe zo'n 80 km zou zijn, maar met de (on)nodige omwegen, een slecht wegdek en op het laatst veel klimwerk, waren de laatste kilometers van de in totaal 93 erg zwaar. Vooral toen mijn watervoorraad op was. Maar gelukkig was daar een camping. Voor Tsjechische begrippen een dure, maar hij is wel erg leuk. Ik zit hier tussen, jawel, Denen, Zweden, Noren en een Fin. Hoe heb ik het uitgezocht... Bij aankomst werd mij gelijk een biertje aangeboden door twee stoere motorbinks uit Zweden, zwaar onder de tatoe's, enorm bierbuiken en reuze aardig. Ik heb het biertje geweigerd (ik lust geen bier...), maar de cola, de patat, de schnitzel en de salade gingen er wel in. Dat was een hartelijk welkom.
Maar wat een tocht, geweldig!
Ik ben twee dagen in Berlijn geweest. In de zinderende hitte heb ik daar lopend en met het openbaar vervoer de 'highlights' bezocht. Na twee dagen vond ik het genoeg en kon niet wachten om weer verder te gaan. Ben nog bijna een dag bezig geweest om Berlijn uit te fietsen, maar dat was geen straf. De route liep langs de Spree en was erg mooi. Vervolgens ging de Europa-Radweg richting het noorden en werd het een stuk saaier. Het was een open landschap en in de hitte was dat zwaar fietsen. Boven de Poolse stad Kostrzyn bereikte ik de rivier de Neiße en heb deze zuidwaarts gevolgd. In Kostrzyn zelf ben ik de grens over gegaan en ben ik een uurtje in Polen geweest. Er viel hier weinig te beleven en ik vervolgde mijn tocht, via de Oder/Neiße-Radweg richting het zuiden.
Bij Frankfurt aan de Oder ben ik zonder kaart (ahum) naar het westen gefietst om daar zo'n 20/30 km (weet niet precies) verderop de Spree-Radweg op te pakken, boven Beeskow. Dit was een prachtige route, bijna helemaal vlak tot voor Bautzen. Was ik toch bijna vergeten wat klimmen was! Maar na Bautzen wist ik het weer. Mooie stad overigens. De laatste uren voor ik Bautzen binnen kwam, heb ik met een Zwitsers stel meegefietst. Ze kwamen vanuit Kopenhagen en gingen door naar Zwitserland.
En toen, eindelijk, na twee weken hitte, begon het te regenen. Van Bautzen tot aan Dresden heb ik bijna een hele dag (tot 15h) in de regen gefietst. In het begin is zoiets vreselijk, maar het went. Zo erg, dat, toen het droog werd, ik niet meer wist hoe lang het eigenlijk al droog was... In het bos, ten noorden van Dresden begon de zon weer te schijnen en met mooi weer kwam ik Dresden binnen. Wat een mooie stad! Ik heb hier een rustdag genomen en heb op m'n gemak de (binnen)stad rondgefietst.
Vanaf Dresden heb ik de Elbe-Radweg gevolgd tot aan Praag. Het stuk in Duitsland is adembenemend mooi. Bizarre rotsformaties langs de oever van de Elbe, voorbij Pirna, heel mooi!
Vanaf de Tsjechische grens werd het gelijk een stuk minder mooi, maar na Melnik kwam daar weer verandering in. Vooral vlak voor Nelahozeves (geboortedorp van de componist Antonín Dvořák) was ik weer helemaal in mijn element: klimmen, natuur, prachtige uitzichten. Dat was dus gisteren en die laatste kilometers waren, zoals gezegd erg zwaar. De route gaat soms over onverharde wegen en die zijn hier in Tsjechië ronduit slecht, om niet te zeggen zeer slecht! En o ja, die geasfalteerde banden. In een klein dorpje, waar ik even ontzettend moest klimmen, zag ik plotseling op het wegdek iets glinsteren: gesmolten asfalt. Om dat klimmend, met zo'n 4 km per uur, te moeten ontwijken is lastig. Het lukte, maar vervolgens zag ik het plotseling overal glinsteren. En tja... toen was er geen ontkomen meer aan. Mijn beide banden zaten onder het asfalt en daar blijft alles, maar dan ook alles aan vast plakken. Zo ben ik dus Praag binnen gerold, met een compleet wegdek om mijn banden heen. En dat trapt ook nog een stuk zwaarder...
Nog even over het weer: het is nu al drie weken erg heet, op die ene dag regen na. Op de fiets heb ik een thermometer en die geeft steeds temperaturen van tussen de 30 en 40 graden weer. Hij hangt in de schaduw van mijn stuurtas volop in de wind, dus je begrijpt...
Overigens is het best te doen, op de fiets vang je nog wat wind. Al is het wel zwaar in open gebieden zonder schaduw. Het wordt pas warm als je van de fiets afstapt. Binnen no time gutst het zweet uit alle poriën over heel je lijf heen. Komt in de ogen, in de oren, enz. Maar ik klaag niet, dit is beter dan een hele dag in de regen fietsen.
Vandaag doe ik rustig aan, heb een wasje gedraaid en zit nu bij de receptie te internetten. Ik neem een paar dagen 'vrij' en bedenk wat ik dan ga doen. Het is allemaal veel sneller gegaan dan ik had verwacht en daarom ga ik kijken of er nog leuke fietsroutes in Tsjechie zijn. Of ik ga met een enorme omweg naar huis... ik zie nog wel. Tips zijn welkom! Misschien ga ik wel langs de Moldau naar Linz (Oostenrijk). Ik weet het nog niet.
Ik heb nog geen enkele mail gelezen, dit ga ik een dezer dagen doen, want ik zag dat ik nogal wat reacties heb gehad. Ik laat jullie nog weten wat mijn plannen voor de komende weken zijn (mijn eerste afspraak heb ik pas 23 augustus...)
Heel veel groeten en tot gauw!
Liefs, Gea
En hoe verder ze ging, hoe langer was haar terugreis...
E-mail van woensdagmiddag 14 juli 2010
Ahoi!
Wat is Praag een geweldige stad! Ik kan er maar geen afscheid van nemen, al moet het er nu toch maar van komen. Zin om verder te gaan heb ik namelijk ook heel erg! Ik heb nu een paar dagen door Praag gesjokt en getramd, van concerten genoten, lekker gegeten, leuke mensen ontmoet, en vanavond neem ik waardig afscheid: bij zonsondergang maak ik een wandeling bij de Burcht waar je een prachtig uitzicht over Praag hebt om vervolgens in de schemering nog een wandeling te maken over de Karelsbrug.
En hoe verder?
Via de Moldau fiets ik naar het zuiden, naar Oostenrijk. In Oostenrijk sla ik rechtsaf en fiets via de Donau naar Kelheim. Vervolgens fiets ik langs de rivieren de Altmühl, de Tauber, de Main en de Rhein weer terug naar huis. In totaal nog zo'n slordige 1700 kilometer. Ik kreeg een aantal tips van mensen binnen en daarvoor mijn hartelijk dank! Margriet (van het orkest) is hiervan de winnaar ;-)
De route zal tamelijk vlak verlopen, behalve de route langs de Moldau. Daar zal ik toch nog even mijn beste wieltje voor moeten zetten! Ik heb inmiddels een routeboekje en moest even slikken toen ik zag hoeveel er geklommen moet worden. Nou is het al weer even geleden dat ik echt geklommen heb (in de Harz en een beetje bij Bautzen en Praag), dus wat dat betreft wordt het wel weer eens tijd, je kan niet alleen maar luieren, af en toe zal er ook gewerkt moeten worden, even het luie zweet er uit fietsen. Klimmen klinkt trouwens erger dan het is! Alhoewel, klimmen is natuurlijk wel zwaar, maar je wordt meestal beloond met prachtige uitzichten en heerlijke afdalingen. En dan ben je weer vergeten hoe zwaar het was, ik wel tenminste. Over het weer maak ik me een beetje zorgen. Vandaag nog snikheet, maar vanaf morgen koeler, 'maar' 30 graden. Maar dat zal met de nodige regen en onweersbuien gepaard gaan. We zien wel...
Hierbij wil ik jullie ook hartelijk bedanken voor al jullie e-mailtjes en sms-jes! Er werd mij een paar keer gevraagd wat voor reacties ik onderweg krijg. Nou... hele andere dan ik van Scandinavië gewend ben! Wat men daar (ogenschijnlijk) als de gewoonste zaak van de wereld beschouwt, wordt in Duitsland, en vooral in voormalig Oost-Duitsland, als uiterst bijzonder, zo niet als 'compleet gestoord' beschouwd, men steekt zijn afkeuring nou niet bepaald onder zadels of wielen. Overigens hoor ik van collega-fietsers ook hele andere verhalen, maar dat zijn altijd stellen (man/vrouw...). Inmiddels heb ik de conclusie getrokken dat het komt doordat ik als vrouw alleen fiets, daar krijg ik namelijk ook de meeste opmerkingen over. Meestal zoiets van 'daar is toch geen lol aan?!' of 'ben je dan niet bang?' tot 'Fahrrad, tss.... verrückt!' Wat het laatste betreft: gelukkig zijn er maar weinig mensen die zich zo expliciet uitdrukken. Ik had toen wel zin om even in z'n grote bierbuik te prikken...
Ik sprak een Duitse jongen die net terug kwam van een wereldreis. We stonden samen op een camping in Beeskow, ten zuiden van Berlijn. Hij kwam lopend uit Polen en was drie jaar onderweg geweest, de hele wereld rond (behalve Nederland: 'Nee, maar de andere Scandinavische landen wel!' ...) Hij had die dag, in Duitsland, ook allemaal rare reacties gekregen, waarschijnlijk ook door de hitte. Volgens hem gebruiken Duitsers alleen maar auto's om zich te verplaatsen, hooguit een keer een bus of trein en zelden een fiets. Dus kan men zich absoluut niet voorstellen wat 'ons trekkers' beweegt. Dat was zijn idee erover (hij is wel drie jaar weg geweest uit Duitsland... er wordt wel degelijk gefietst).
Hier in Tsjechië wordt er totaal geen aandacht aan me besteed, maar daar heb ik ook nog maar drie dagen gefietst. En de route is een enorm populaire route, dus men kijkt daar, denk ik, nergens van op.
Soms vergeet je even dat het toch wel tamelijk bijzonder is wat je doet. In het begin vertelde ik nog dat ik naar Berlijn en Praag wilde fietsen, maar de reacties van de mensen deden mij prompt wat bescheidener reageren. Als men mij vroeg waar ik vandaan kwam en waar ik naar toe ging, noemde ik de dagafstand en als men doorvroeg was het 'naar Berlijn', of 'van Berlijn naar Dresden' of 'langs de Elbe naar Praag'. Meestal werd me dan niet gevraagd hoe ik daar gekomen was en hoe ik terug zou gaan.
Een grappige anekdote: in een piepklein dorpje in Oost-Duitsland ging ik een piepklein supermarktje binnen. Een mollige vrouw en een jong meisje hielden gelijk op met praten. Het meisje nam plaats achter de kassa en de vrouw begon wat in het zuivelschap te rommelen. Ik zei netjes gedag en kreeg een mompelend antwoord - ik was de enige klant - pakte de spullen die ik nodig had en liep naar de kassa. Het meisje noemde het bedrag, ik betaalde en ging de winkel weer uit. Bij de fiets zette ik mijn boodschappen op de grond en terwijl ik druk doende was met alles in een voortas te proppen, ging de winkeldeur weer open en kwam de vrouw naar buiten. Ze keek eerst naar links, toen naar rechts en schrok toen ze zag dat ik er ook nog was.
'Só ...., viel Gepäck!'
Ja, viel Gepäck, maar dat is allemaal lucht hoor, grapte ik. Het ijs was gebroken. Ach so... Waar kom je vandaan, waar ga je naar toe, helemaal alleen? Enzovoort. Maar er kwam een leuk gesprekje uit voort en na een kwartier wist ik ongeveer haar hele levensverhaal.
Ik geniet erg van dit soort momenten. Tussen 'collega's' onderling gaan de gesprekken heel anders:
'Ik ga naar Berlijn en dan via Praag weer terug'.
'Hé, ik doe de route andersom!' Dat was Remy* uit Delft, hij had nog een paar geweldig goede en nuttige tips voor me want hij was bijna klaar met zijn ronde.
Of de Italiaan:
'Waar kom je vandaan en waar ga jij heen?'
'Ik ben vanuit Nederland naar Berlijn gefietst en ik ga nog door naar Praag. En jij?'
'Oh, ik kom uit Italië gefietst en ga door naar de Noordkaap'.
Ach so...
Of Jörgen, een mollige Duitse brandweerman uit Bocchum die ik in Münster tegenkwam en een paar dagen later weer in Goslar. Het was zijn eerste keer en hij fietste, zonder enige conditie, ongeveer 100 km per dag. In Goslar moest hij stoppen want zijn knieën wilden niet meer. Hij heeft mij aangeboden om mijn website in het Duits te vertalen. Ga ik nog even over nadenken.
En Johan uit Noord-Holland. Zes jaar geleden kreeg hij de ziekte van Guillain-Barré en raakte helemaal verlamd. Nu maakt hij een tocht naar Berlijn en Polen en gaat langs de Oostzee terug. Met hem heb ik een stuk samen gefietst.
Ik moet trouwens de eerste solo-vrouw nog tegenkomen! In Berlijn werd ik wel aangesproken door een vrouw die plannen had om in haar eentje een paar dagen in Denemarken te gaan fietsen. Ze vroeg me naar mijn ervaringen en zo hebben we een uur lang op een terrasje zitten kletsen.
Bijna iedere Duitser, van campingbaas tot toevallige voorbijganger, vraagt dus of ik niet bang ben onderweg. Nou nee, al voel ik me soms wel eens 'unheimlich' als ik lange stukken door dichte donkere bossen moet fietsen, wat niet vaak voorkomt. Maar in zo'n situatie probeer ik maar wat vrolijke deuntjes te neuriën. Wat dan vaak in me opkomt is bijvoorbeeld Der Erlkönig van Schubert, of Troika van Drs. P.
De Duitse mannen (en dan toch weer vooral in Oost-Duitsland), zijn soms lastig, althans, als je ergens alleen op een bankje of terras zit, maar gelukkig nooit meer dan dat. In zo'n geval spreek ik opeens geen woord Duits meer en tot nu toe is dat afdoende, aangezien men amper Engels spreekt. Dat is overigens een punt waar ik mij over verbaas, bijna niemand spreekt Engels! Ook veel jonge mensen niet, zelfs niet bij Tourist Offices. Nou kan ik me wel redden met m'n Steenkolenduits, maar Engels heeft toch m'n sterke voorkeur.
En in Tsjechië (op de campings en in Praag) spreekt men tot mijn verbazing juist wel weer veel Engels, de jongeren althans. Ben erg benieuwd hoe Tsjechië me verder zal bevallen!
Ik laat het hier weer bij. Ik wil geen uren achter de kompjoeter gaan doorbrengen, daar heb ik nou juist vakantie van genomen! Ik heb geen idee wanneer ik weer kan mailen. Bij de meeste campings tot nu toe kun je wel internetten, maar dan op je eigen laptop! En laat ik die nou niet bij me hebben. Op deze Praagse camping heb ik dus mazzel en er zijn hier in Praag genoeg internetcafés. Onder de vakantiefietsers ben ik trouwens wel een beetje ouderwets om niet alleen zonder laptop, maar vooral ook zonder navigatie te fietsen! Bijna iedere fietsvakantieganger heeft zo'n ding. Maar doe mij nog maar gewoon een kaart, kun je tenminste nog een keer verdwalen!
Voor een ieder die nu weg gaat of weg is (en laptop bij zich heeft...): een hele fijne vakantie! Mocht je zuidwaarts gaan, kijk dan even naar een rood shirt op een fiets, wellicht zit ik daarin!
Čau! Gea
* Met Remy ben ik inmiddels getrouwd. We zijn dus letterlijk elkaars leven in komen fietsen...
5e etappe: Moldau-Radweg
Data: 15 juli t/m 22 juli 2010
Afstand: 371½ km
Klik op het routebordje voor foto's
Poeh poeh...
E-mail van zaterdagagavond 17 juli 2010
Hallo allemaal!
Zit ik toch nota bene op een laptop te typen! Mocht ik even lenen...
Het onderwerp van de mail zegt al genoeg: poeh poeh, wat zwáár! Ik heb nu drie dagen van de Moldau-Radweg gefietst, ben op de helft, maar neem morgen al weer een dagje rust. Deze route is loodzwaar, maar errug mooi en spectaculair. Helaas zie ik maar één of twee keer per dag de Moldau, wanneer ik 'm oversteek en verder gaat het op en neer, berg op, berg af, van brug naar brug en van dorp naar dorp. Zowel vandaag als gisteren heb ik in totaal meer dan 1000 meter geklommen (resp. 1300 en 1100 meter). Maar het gaat wel goed, ondanks de hitte.
Gisteren heb ik op een camping een Nederlands stel ontmoet, Peter en Greta uit Wieringerwerf en vandaag heb ik de hele dag met hen samen opgefietst. Overigens waren zij de eerste fietsers die ik op deze route zag. Erg leuk om eens een dag samen te fietsten, we hebben ongeveer hetzelfde tempo en willen op dezelfde momenten uitrusten of een foto maken.
Met z'n drieën verdwalen is ook leuker dan in je eentje. Na Pisek waren we in een groot bos terecht gekomen en kwamen, ondanks kaart, kompas en zon, toch aan een andere kant uit dan de bedoeling was (nee, zij hebben ook geen fiets-tom-tom). Het was wel een heel mooi bos, dat dan wel weer. Het was ook nog eens een bos met veel wilde dieren: horzels. En die horzels vonden mij het allerlekkerst. Na de twee enorme bulten die ik al had, zijn er nu vijf bijgekomen. Viel me nog mee.
Nu staan we weer samen op een camping, een Nederlandse boerencamping in Kostelec. Helaas hanteren ze hier ook Nederlandse prijzen, maar door samen op een plek te gaan staan (ruimte zat), scheelt het een boel. Toch leuk om eens op zo'n ouderwets gezellige Nederlandse camping te staan! Zelfs inclusief noodweer en nu zitten we in de bibliotheek te wachten tot we droog naar onze tenten kunnen. Ik begrijp dat het in Nederland ook niet al te best is, maar bij ons is het pas vanavond (na het opzetten van de tent!) begonnen en vanaf morgenmiddag schijnt het al weer beter te worden.
Ik laat het hierbij voor nu. Geen idee wanneer ik weer mail (morgen? over twee weken?) Jullie horen wel weer een keer!
Groeten, liefs, Gea
