6e etappe: Donau-Radweg
Data: 22 juli t/m 26 juli 2010
Afstand: 296 km
Klik op het routebordje voor foto's
An der schönen blauen Donau
E-mail van zaterdagochtend 24 juli 2010
Servus!
Dat zegt men in Oostenrijk en Beieren als men je goedemorgen wenst. Bij deze. Ik had het zelf nog nooit gehoord. Zoals jullie lezen ben ik nog niet gesmolten, van de bergen gerold of in de Moldau c.q. Donau gevallen! Inmiddels ben ik weer in Duitsland waar het op dit moment pijpenstelen regent. Eergisternacht heeft het, na een paar dagen van weer 35 graden, vreselijk ge-onweerd. Vijf uur lang, met enorme knallen. Het kwam van alle kanten en kon lekker tussen de bergen blijven hangen. Gelukkig was het gisteren weer droog èn een stuk kouder, 25 graden. Maar bij het opzetten van de tent begon het weer te regenen en met een kleine pauze tussendoor is het blijven regenen en regent het nog steeds. Nu zit ik in een bibliotheek in het Duitse stadje Straubing, aan de Donau.
De laatste mail die ik stuurde was vanuit Kostelec in Tsjechië. Ik had die avond mijn tent te slordig opgezet, dat moest snel vanwege de naderende regen. Om 1h 's nachts voelde ik dat mijn voeten nat werden en toen ik mijn bril wilde pakken (is altijd mijn eerste handeling als ik wakker word, donker of niet), kon ik die uit een plasje water vissen.
Ik was gelijk wakker, pakte mijn 'canoe-bag', een waterdichte zak die altijd achter op de fiets zit, en stopte daar mijn inmiddels beetje natte slaapzak, mijn leesboek en mijn zaklamp in, rolde mijn slaapmat op en rende door de modder, onder mijn mini-parapluutje, naar het 'Jachthuis'. Hierin bevindt zich de bibliotheek, de computer en er staan tafels en banken. Deze schoof ik op zij en rolde daar mijn matje weer uit, op de houten vloer. Mijn slaapzak hing ik uit en zelf rende ik een stukje terug door de regen naar het toiletgebouw. Daar stond namelijk een droogrek, met daarop mijn inmiddels droge handdoek en een droog shirt. Ik moet zeggen, de bibliotheek was in die omstandigheden een ideale plek om de nacht door te brengen (ik heb nog nooit eerder een nacht in een bibliotheek doorgebracht...). En omdat ik toch niet kon slapen, heb ik eerst een uur achter de computer gezeten en ben daarna gaan lezen. De volgende dag heb ik, samen met het Nederlandse stel dat daar ook nog was, luierend in de bibliotheek doorgebracht.
Vanaf Kostelec werd de route steeds mooier, èn... in plaats van alleen, fietsten we met z'n drieën verder! En ik vond het nog leuk ook! Omdat Peter en Greta ook naar Passau gingen, besloten we met z'n drieën verder te gaan. Daarbij had ik wel aangegeven dat, wanneer een van ons weer in de oorspronkelijke 'bezetting' verder zou willen fietsen, dat we dat dan eerlijk zouden moeten aangeven. Ik moet zeggen, ik wist niet dat het zo leuk kon zijn! Het ging hartstikke goed en het was erg gezellig samen, ondanks dat we erg verschillend zijn. Samen hebben we de Moldau-Radweg afgemaakt. De rest van de route werd steeds mooier, vooral vanaf Ceské Budejovice. Toen reden we constant langs de Moldau, hetgeen niet betekende dat het vlak werd. O nee, integendeel. Maar móói! Vooral het stadje Ceské Krumlov en het grensgebied met Oostenrijk.
Tja Oostenrijk... Daar was ik (ook) nog nooit geweest, maar daar wil ik zeker naar terug! Niet alleen omdat het zo prachtig is, maar ook vanwege de mensen. Wat een warm bad na Tsjechië! De Tsjechen gunden ons geen blik waardig en dikwijls werden we afgesnauwd. Nee, dan de Oostenrijkers. Iedereen die ons tegenkwam groette ons met een Grüß Gott of Servus. Na één nacht in Oostenrijk kwamen we donderdag weer in Duitsland (Passau) aan waar onze wegen uit elkaar gingen. Gisteren miste ik Peter en Greta wel, maar nu vind ik het weer heerlijk om alleen te zijn. Ik heb opeens ook veel meer aanspraak onderweg en ondanks dat we elkaar alle vrijheid gaven en het gevoel hadden die te kunnen nemen, voelt dit toch weer vrijer.
Overigens heb ik op de eerste camping waar ik weer alleen was, voorbij Passau, iets ongehoords gedaan: ik heb de campingeigenaar, in het Nederlands, uitgescholden voor 'ouwe viezerik'. Hij dacht goed te kunnen rekenen: jij alleen + ik alleen = wij samen. Hij bleef erg vervelende toespelingen maken, wat mij er dus toe bracht hem ouwe viezerik te noemen, hij verstond het toch niet. De volgende ochtend zat ik om 7h15 al op de fiets, weg van die camping. Das war zum kotsen!
Nu ben ik dus in Straubing waar ik gisteren vlak voor de bui aankwam. Vanmorgen besloot ik hier een extra dag te blijven vanwege het slechte weer. Overigens is dat niet de enige reden: het is hier ook reuze gezellig want op het trekkersveldje waar mijn tent staat, zijn gisteren ook een paar hele leuke mensen neergestreken. Allereerst een Amerikaans stel (de allereerste keer dat ik fietsende Amerikanen ben tegengekomen!), Jacques en Charlene. Reuze aardige mensen uit Florida (You’re welcome! it’s very easy to cycle there!). Vervolgens kwam Jan uit Hoofddorp op de camping. Van hem kreeg ik het routeboekje van de ‘Limes fietsroute’ te leen. Deze fietsroute volgt de grens van het voormalig Romeinse rijk en dat is de route die ik ongeveer van plan ben te fietsen.
Toen ik aankwam stond er al een Duitse vader met zijn zoon. Hij vertelde dat hij vorige week met een andere zoon gefietst had. Hij bleek in totaal zes kinderen te hebben. “Dus u moet hierna nog vier weken?” vroeg ik hem. “Nee”, lachte hij, “hier laat ik het bij, de weersverwachting is ook niet al te best en het moet wel leuk blijven, vooral met kinderen”. Ja, dat kan ik me voorstellen.
Ik laat het hier weer bij, maar dè opmerking van deze vakantie wil ik jullie niet onthouden: bij het opzetten van mijn tent op de camping in Kostelec, kwam een Nederlands jochie van een jaar of tien kijken: "Oh, is die tent voor de hond? Handig!"
Ik bivakkeer dus in een 'doggie-bag'...
Groeten, liefs, Gea
Na het schrijven van deze e-mail kwam er die avond nog iemand ons veldje opfietsen. Een jonge vrouw. Ik keek of er nog iemand achter haar aankwam, maar nee: de eerste vrouwelijke solo-fietser die ik tegenkwam deze reis! Vol verwondering keek ik naar haar: ze was helemaal nat, maar dat was niet gek natuurlijk. Nee, wat ik zo bijzonder vond was dat ze een spijkerbroek droeg. Spijkerkleding is van alle kleding toch wel het meest onpraktische tijdens een fietsvakantie. Ik concludeerde dat het waarschijnlijk geen ervaren fietster was. En dan haar bijzondere tent! Haar fiets fungeerde als tentstokken waar ze een tentdoek aan hing. Het andere einde van de tentdoek zat met haringen vast aan de grond. Ik geef toe, ik was gewoon een voyeur, maar het was uiterst boeiend en ik keek af en toe stiekem...
Maar het mooiste van alles: ze bleek Amerikaanse! Omdat ik mijn nieuwsgierigheid niet kon bedwingen, knoopte ik een praatje met haar aan. Ze bleek net afgestudeerd en haar docent had haar aangeraden een paar maanden door Europa te gaan fietsen. Ze was in Nederland begonnen (that was sóóó great! All those bicycle lanes! Amazing!) en was op weg naar Boedapest. Ben benieuwd hoe het haar verder vergaan is!
7e etappe: Althmühl-Radweg
Data: 26 juli t/m 28 juli 2010
Afstand: 229½ km
Klik op het routebordje voor foto's

8e etappe: Liebliches Taubertal, der Klassiker
Data: 29 juli t/m 30 juli 2010
Afstand:113 ½ km
Klik op het routebordje voor foto's
9e etappe: Main-Radweg
Data: 30 juli t/m 1 augustus 2010
Afstand 150 km
Klik op het routebordje voor foto's
Groeten uit uh.... Japan?!
E-mail van zaterdagavond 31 juli 2010
Dag allemaal,
Ik geef het toe, het onderwerp schept natuurlijk enige verwarring. Zoals jullie weten heb ik enige connecties met Japan en zodoende ben ik aangeland bij Seiji en Yuko in Frankfurt en overnacht ik in het Shumei-center, waarvan Seiji direkteur is. Ik hou het nu even kort, want het bed roept...
Vanaf mijn laatste e-mail tot gisteren heb ik heel veel regen gehad. Dagelijks viel er zo ontzettend veel uit de lucht, dat ik zelfs een keer in een jeugdherberg moest overnachten. Ik was in Rothenburg an der Tauber en het was al 18h. Het stortregende en ik zag opeens een jeugdherberg. Dan is de keus niet zo moeilijk.
Sinds gisteren schijnt de zon gelukkig weer en vandaag was het zelfs weer (lekker) warm! Vanaf morgen fiets ik, na Mainz, via de Rhein terug naar Nederland. Ik heb nu echt het gevoel weer op de terugweg te zijn. Wellicht ben ik over een dag of tien al thuis. Even heb ik overwogen om nog een extra omweg te maken, vanaf Koblenz langs de Moezel en dan via de Our (of zoiets) door Luxemburg en België naar Nederland. Qua tijd kan het, maar mijn stalen ros ruikt de stal. En de pedaalridder ook...
Groeten van Gea
10e etappe: Rhein-Radweg
Data: 1 augustus t/m 7 augustus 2010
Afstand: 476 km
Klik op het routebordje voor foto's

Veni Vidi Fietsie!
E-mail van zaterdagavond 7 augustus 2010
Lieve allemaal!
Voordat jullie me beschuldigen van 'te intiem', omdat ik lieve allemaal hierboven heb gezet: in het Duits, of wellicht wel het hele Duitse taalgebied, wordt je dikwijls aangesproken met 'liebe ...': lieve klanten, lieve medeburgers, lieve bezoekers. Je kan het zo gek niet bedenken of je wordt lief gevonden. Overigens, als je in het Engels een brief schrijft, zet je er ook dear... boven, terwijl het toch echt lieve ... betekent. Hoe dan ook, ik wist even niet hoe ik jullie moest aanspreken, maar ik ben er uitgekomen.
Nu even iets anders: ik ben weer thuis! Veni Vidi Fietsie! Ik kan het zelf nog bijna niet geloven, maar het is toch echt zo. Ik heb de laatste dagen wel een beetje doorgetrapt en zelfs vandaag mijn persoonlijk record gebroken met een dagafstand van 128 kilometer. Ja, dat was best ver.
Na Frankfurt heb ik nog twee keer op een camping gestaan tot ik in Bonn aankwam. Hier ben ik twee dagen bij de familie Van Oerle (kennissen uit Zeist) geweest (en geboortehuis Beethoven bezocht!) en na Bonn kon ik in Düsseldorf bij Toru en Kasia een nachtje slapen. Je ziet dat ik langzaamaan een beetje wennen kon aan normale bedden, sociale contacten, aan tafel eten...
Vervolgens kon ik kiezen tussen een camping op 20 kilometer afstand of een op 95 kilometer afstand. Heb voor de laatste gekozen en dat was in Xanten. Vanmorgen fietste ik daar om 8.15 uur weg in de veronderstelling dat ik na de grens in Nederland nog ergens een camping zou gaan zoeken. Maar toen ik om 16 uur in Dodewaard was, zag ik dat Zeist eigenlijk helemaal niet zo gek ver meer was. Dus, vandaar...
Bij thuiskomst wachtte mij, in plaats van een koude douche (mijn geiser doet het niet meer, was al voor ik weg ging), een warm bad! Letterlijk. Zodra Maarten en Els vernamen dat ik in den lande was, vroegen ze mij te eten en daar kon ik mij ook schoonpoetsen (ik zal trouwens GSU bellen of ze eerder kunnen komen met de nieuwe boiler, i.p.v. 23 augustus...).
En nu zit ik zomaar thuis achter mijn eigen computer, in plaats van in de regen in een tentje, ergens aan de Waal of zo. Heerlijk! En wat een groot huis heb ik! Tjonge, jonge. Mijn keuken lijkt wel een balzaal en ik was vergeten dat ik zoveel boeken had. En, o ja, ik had, vlak voor ik weg ging nog een mooie lamp gekregen van m'n jongste broer en schoonzus. Ook vergeten... Eigenlijk best leuk wonen hier, als ik zo rondkijk.
Er is trouwens wel iets minder Gea terug gekomen: in elk land heb ik minstens een kilo achtergelaten. En even heb ik gedacht dat mijn hoofd juist groter was geworden, maar dat kwam omdat ik mijn helm achterstevoren op had gezet en dat zat niet lekker.
Goed, voor ik ga slapen nog even wat cijfertjes voor de geïnteresseerden:
- Totale afstand: 3621 km
- Aantal landen: 5. Te weten: Nederland, Duitsland, Polen, Tsjechië en Oostenrijk. Al was Polen maar voor een uurtje.
- Steilste klim: 16% (Oostenrijk), tenzij er stiekem nog een steilere helling bij was.
- Aantal huwelijksaanzoeken: 3
- Aantal afgewezen huwelijksaanzoeken: 3
- Aantal gelezen boeken (behalve routeboekjes en toeristeninfo): 4. Ja echt, vier maar, ik heb ze nageteld!
- Aantal lekke banden: 0
- Aantal andere fietsmankementen: 0, op een paar kleine, zelfoplosbare probleempjes na.
- Lichamelijk mankementen: 1 gekneusde enkel (in Tsjechië, ik liep van de stoep, via de stoeprand naar de straat), 1 diepe snee in onderbeen (eergisteren, kettingblad bleef daar in hangen, veel te lang en eng verhaal), dikke buil op voorhoofd (keukenkastje op camping, 1 week terug) en een beetje grieperig (2 weken terug). En... Zadelpijn. Met een hoofdletter. Pas na Praag werd ik iets blijer, maar het kwam steeds terug. Al met al ben ik zeer blij om gezond en heelhuids weer thuis te komen.
Ik hoop jullie allen spoedig weer te zien!
Groeten en liefs van Gea