Het is al even geleden dat ik mijn laatste bericht stuurde vanuit Noorwegen. Een bericht met een onverwacht einde omdat ik ziek werd. En omdat ik zoveel vragen kreeg (hoe is het nu?, wat had je?, ga je weer terug?), schrijf ik nu dit epiloog.
Het gaat goed met me, maar of ik ooit nog met fietsvakantie kan…
Inmiddels is duidelijk geworden waarom ik ziek werd. En waarom ik thuis weer ziek werd. En weer… En waarom de antibiotica voor de vermeende bijholteontsteking niet hielp: Ik blijk allergisch voor zo’n beetje als wat groeit, bloeit en pootjes heeft… Oftewel, alles wat hier links op deze foto staat (klik om te vergroten). Alleen de huisstofmijt ontbreekt op de foto.
Nou moet ik het natuurlijk niet dramatischer maken dan het is. Half Nederland is in meer of mindere mate wel ergens allergisch voor. Maar desalniettemin…
Blijkbaar is er iets getriggerd waardoor ik er nu opeens heel erg last van kreeg en inmiddels hebben we de nodige maatregelingen genomen.
De poes is - met pijn in ons hart - verhuisd naar Sittard, naar vrienden van vrienden. Naar verluidt gaat het miauwen met een zachte G haar inmiddels al heel goed af.
Aangezien de huisstofmijt niet vrijwillig wil vertrekken, gaat de vloerbedekking ook uit huis. Gelukkig betreft dat alleen de slaap- en logeerkamer. Ik zou trouwens best gebaad zijn bij een huisstofmeid. Het schijnt dat je met zo’n allergie het huishouden beter kan uitbesteden (iemand?).
En natuurlijk nóóit meer met fietsvakantie! Niet meer fietsen tussen alles wat groeit en bloeit. Niet meer heerlijk al dat stuifmeel opsnuiven en dan tot tranen toe geroerd zijn. Geen gezellige bolle toet meer waar de bril in verdwijnt (nee, ik heb daar geen selfies van gemaakt in Noorwegen!). En ook geen indrukwekkende insectenbulten meer waarmee ik er uit zie alsof ik uit een schilderij van Rubens (of nog erger: Botero!) ben ontsnapt. En ook niet meer bedekt met de prachtige dieprode netelroos bij temperatuurovergangen.
Tja...
Gelukkig bestaat er antihistaminica en zal ik in het vervolg gewapend met pillen de wereld blijven befietsen. Dus jullie hoeven je nu niet en masse uit te schrijven voor de nieuwsbrief.
En ach, ik ben al lang blij dat de huisarts, toen hij het hele rijtje opsomde, geen muzieknoten opnoemde…
Over twee weken stappen Remy en ik in het vliegtuig voor een twee maanden durende fietstocht door Zuid-Korea en Japan. En volgend jaar wil ik graag mijn project met Koning Olav vervolgen.
