Ooit als kind ben ik vertrokken, zonder route, kaart of plan
Onderweg al heel m'n leven, wat is daar de zin toch van
Onderweg stel je geen vragen, voor hoelange nog en waarom
Onderweg ben je zigeuner, je reist voort en je ziet niet om
Onderweg ben je zigeuner, je reist voort en je ziet niet om
Uit: Onderweg - Willem Vermandere
Trondheim. Zondagmiddag om twee uur fietste ik - nee, freewheelde ik - Trondheim binnen. Die ochtend was het nog bewolkt, maar toen ik in Trondheim was, scheen de zon. De laatste heuvels waren bedwongen en ik daalde vier hele kilometers naar beneden. En plotseling rolden de tranen over mijn wangen van ontroering, tot ik stil stond, voor de Nidarosdomen. De grote imposante kathedraal waar Olav de Heilige begraven ligt. De tranen, waarin zich een mengeling van trots, dankbaarheid en geluk bevonden, mengden zich vervolgens met het water in de Olavsbron, nabij de kerk.
Oeps…
Over de hele route tussen Oslo en Trondheim liggen een paar Olavsbronnen. Door middeleeuwse pelgrims werden er geneeskrachtige eigenschappen aan het water toegeschreven. Ik heb het water uit een paar van deze bronnen gedronken en hoop dat het niet mijn reisvirus zal genezen…
Het doel van deze pelgrimstocht is bereikt. Hoewel er voor mij geen religieuze motieven aan ten grondslag liggen, hebben al deze reizen een paar dingen gemeen: omdat je traag reist, is de wereld heel groot en indrukwekkend. Alles wat je in de verte ziet, kom heel langzaam dichterbij. Je voelt je klein en nietig en je verhoudt je heel anders tot de wereld dan wanneer je haastig en stressvol door het leven jakkert. De natuur is altijd dichtbij. Je voelt de warmte van de zonnestralen, de regendruppels, de wind die langs je wangen strijkt. Je ruikt de bloemen, hoort de insecten zoemen en laat een vogel schrikken die plotseling uit de berm wegfladdert (“Sorry!”, zeg je dan…).
Je krijgt een complete geschiedenisles die veel meer indruk op je maakt dan toen je nog in de schoolbanken zat.
En je leert de cultuur van een land van binnenuit kennen. Je komt bij mensen thuis, hebt gesprekken onderweg en bent getuige - of zelfs deelnemer - van traditionele bijeenkomsten en volksfeesten.
Je leeft heel erg in het nu en je enige zorg is eten en een slaapplaats. En je leert dat dat altijd goed komt. Echt. Dat zullen vele medereizigers beamen.
Grenzen verleggen op twee wielen. Dat is het.
N.B. de reis zit er nog niet op. Ik moet nog terugfietsen naar de auto (zo’n drie tot vier dagen) en heb vervolgens onderweg nog een paar afspraken voordat ik in Oslo aankom en de boot zal nemen. Waarschijnlijk duurt het nog een dag of tien voordat ik thuis ben.
Vandaag heb ik in Trondheim een zeer inspirerend gesprek gehad met Hans Morten Løvrød, de manager van deze pelgrimsroute door Noorwegen en met Heidi Brimi, de manager van de andere pelgrimsroute die van de Zweedse oostkust naar Trondheim gaat.
Ook heb ik met Mattias Jansson, werkzaam bij het Nidaros Pelgrimscentrum, de gehele route nog eens doorgenomen. Mattias is ook fietser en het was prettig om met hem alle ins en outs nog eens door te nemen.
Heidi, Hans en Mattias: tusen takk!!
