Mei 2009.
“Gea, mag ik een keer met je mee op fietsvakantie?”
“???”
Ik keek Erwin verbaasd, maar ook verrast aan. Zelf was ik op dat moment bezig met een rondje op de fiets door het noorden van Nederland en zojuist bij bij mijn neef en zijn vrouw en drie kinderen aangekomen op de camping in Dalfsen.
“Nou, als je dat leuk lijkt...”
Ik had een lekke band en dat feit op zich al was voor de kinderen natuurlijk reuze interessant.
“Mogen we helpen plakken?” en daar had ik uiteraard geen bezwaar tegen...
Maar ondanks die lekke band en mijn verhalen over andere mankementen die ik met mijn (nieuwe) fiets had gehad, leek het Erwin een aantrekkelijk avontuur om met mij op vakantie te gaan.
Aanvankelijk reageerde ik wat terughoudend. Eigenlijk ben ik niet zo’n held in samen fietsen, maar stiekem leek het me best wel leuk. Omdat ik mijn zomervakantie al gepland had, zei ik dat het dan in ieder geval volgend voorjaar zou worden.
Oei, dat vond Erwin nog wel erg lang duren!
Toen ik de volgende dag weer verder trok, hielp hij mee met het ‘optuigen’ van de fiets en vulde de bidons met water.
Een lange tijd hadden we het er niet meer over, maar in de kerstvakantie was ik weer een keertje bij hen en toen vroeg ik Erwin of hij nog steeds zin had om samen te fietsen.
Nou en of! En het liefst zo snel mogelijk!
Ook zijn vader en moeder zagen het wel zitten en zo besloten we om met Hemelvaart of Pinksteren te zullen gaan, afhankelijk van het weer. Dat was wel een van mijn voorwaarden: het moet mooi weer zijn, anders ben ik bang dat hij daarna nóóit weer met fietsvakantie zou willen.
We gaan dan rond Zwolle fietsen, waar Erwin woont, zo zijn we ten alle tijde snel weer thuis, mocht het niet gaan.
Een vakantie voorbereiden is soms bijna net zo leuk als de vakantie zelf en dat gold deze keer ook voor ons. Ik begon al vroeg in het jaar met het opstellen van een de paklijst. Deze had ik opgepimpt met wat plaatjes en mailde dat naar Erwin. En toen, ik herkende de symptomen gelijk, kreeg ook Erwin last van fietsvakantie-voorbereidingskoorts...
