Dag 2, donderdag 6 mei 2010, Ommen – Lemelerveld
Afstand: 25½ km
Weer: zonnig, fris
Overnachting: Natuurkampeerterrein De Rietkraag, Lemelerveld
Route:
Ommen, de Sahara (!), óver de Lemelerberg, Lemele, Lemelerveld
Gisteravond hebben we alvast een camping voor vanavond uitgezocht: De Rietkraag in Lemelerveld. Deze hebben we bewust gekozen omdat het vandaag, aan het eind van de middag, zal gaan regen. De camping is niet zo ver en het schijnt een slechtweervoorziening te hebben. Nou is dat natuurlijk altijd een verassing wat zo’n voorziening is: een afdakje of een schuur... We zullen zien!
En hier had Erwin zich ook al op verheugd: fietsen (of eigenlijk:mountainbiken) door de Sahara, een grote zandverstuiving bij Ommen. We hebben zijn bagage er maar even afgehaald.
Vervolgens fietsen we richting de Lemelerberg. En dan stel ik een beetje domme vraag: “Wil je òm de berg of óver de berg?”.
Nou, er over natuurlijk!
En dat doen we. Eerst over de lengte en daarna over de breedte.
Als we de hele berg over de lengte bedwongen hebben (het viel ons allebei erg mee!), fietsen we er nog eens dwars over, richting Lemele. Maar wow... deze kant is veel steiler! We zetten beiden ons beste wieletje voor en na een pittige klim bereiken we de top. Hier staat, heel handig, een ijsverkoper. We parkeren onze fietsen en trakteren onszelf op een ijsje. Wel verdiend, vinden we!
Als we op een bankje zitten, zien we heel wat racefietsers voorbij komen. Best stoer hoor, van ze. Maar we bedenken dat wij eigenlijk veel stoerder zijn. Want wij gingen met heel wat meer kilo’s over de berg!
Rond een uur of twee komen we bij de camping. En die is veel leuker dan de vorige! De slechtweervoorziening blijkt “De Beste Kamer” te heten, letterlijk een kamer in het campinggebouw. Het heeft een keukenblok, een houtkachel, een tafel met stoelen en een kast met boeken en spelletjes. De eigenaresse verteld dat ze het idee heeft overgenomen van Scandinavische campings.
Nou, laat die regen maar komen!
Maar uh... nu nog even niet, want eerst gaan we de tent opzetten en alles netjes opruimen. Wat dat laatste betreft kan ik nog wat van Erwin leren, want ik ben lang niet zo netjes als hij!
En dan gaan we op verkenning uit.
Ons plekje op het tentenveldje van Natuurkampeerterrein De Rietkraag met een pichnickbank en een zandbak, ook zeer geschikt voor oudere kinderen! Ze hebben ook een kinderboerderij
Je kan hier ook roeien en kanoën. Omdat het nog steeds mooi weer is, besluiten we gelijk maar het water op te gaan. Eerst in de roeiboot.
Ik mag Erwin dan wel de fijne kneepjes van het vakantiefietsen hebben geleerd, hij zal mij eens even leren roeien! Want hierin heb ik toch beduidend minder ervaring.
Het duurt even voordat ik een beetje snap hoe je de boot recht kan houden (Erwin zit links en ik zit rechts, allebei hebben we een peddel). Erwin stelt voor om onder het bruggetje door te gaan en dan het kanaal op.
Maar dan...
“Uh... Erwin, zullen we weer terug gaan?”
“Nu al? We beginnen net.”
“Ja, maar mijn arm doen het bijna niet meer.”
Een diepe zucht... (we hebben nog maar 20 meter geroeid!)
“Oké, weet je wat", stelt Erwin voor, "we gaan er uit en dan ga ik nog even alleen in de kano". Uiteraard vind ik dat een uitstekend idee.
We draaien en roeien terug. Dat gaat makkelijker omdat we de wind mee hebben.
Het is nog steeds droog, maar we nemen en zekere voor het onzekere en gaan koken in De Beste Kamer. Correctie: Erwin gaat koken. Op het menu staat: gebakken aardappeltjes, een salade en worstjes.
Nu weet ik eindelijk wat ik altijd mis als ik alleen fiets: een kok! Et voilá... is dit geen culinair hoogstandje?
Gelukkig zijn hier wel kinderen en na het eten speelt Erwin nog een tijd met een meisje dat hier alleen met haar vader is. Ik zit in De Beste Kamer en verdiep me alvast in de route die we morgen gaan fietsen.
Morgen al weer de laatste dag! Eigenlijk willen we allebei nog wel een dag, maar het wordt morgen slecht weer en het is ook wel lekker om weer naar huis te gaan. Wel gaan we met een omweg, want we willen in totaal meer dan honderd kilometer gefietst hebben!
