snøhetta

Zonsondergang boven Snøhetta, de hoogste berg van Dovrefjell (2286 m). De naam betekent in het Nederlands letterlijk Sneeuwhoed, oftewel: de berg met de hoed van sneeuw. Ik denk overigens dat hij hem voor deze gelegenheid had afgenomen…

Vanmorgen wilde ik naar het uitzichtpunt om de berg Snøhetta te bekijken voordat mijn dienst als zomergids begon. Snøhetta is de hoogste berg van Dovrefjell en ik heb hem al vaak gezien én gefotografeerd vanaf de fietsroute, maar nu wilde ik hem van dichterbij bekijken. Toen ik echter boven kwam was er enige commotie in de uitkijkpost. Er was een kudde rendieren te zien! Dit is het enige gebied in Noorwegen waar nog wilde kuddes rendieren leven, maar ze worden zelden waargenomen (in het noorden vind je alleen gedomesticeerde rendieren). Ik was wel een beetje teleurgesteld dat je ze amper met het blote oog kon zien én ik was ook nog eens mijn goede camera vergeten. Gelukkig was er ter plekke een gids aan het filmen en kon je op een scherm meekijken. Even later verdween de kudde en tot grote verrassing van alle bezoekers, kwamen er zowaar muskusossen voorbij! Ook zij worden zelden waargenomen, dus dit was werkelijk een cadeautje! Het is me gelukt om ze te met de telefoon te fotograferen, maar ik ga nooit meer mijn camera vergeten. En voor m'n verjaardag vraag ik een verrekijker!

s1s2s3s4s6s7

De reden dat ik nog steeds in Noorwegen ben is dat ik uitgenodigd ben voor een persreis, eind augustus. Een persreis langs een deel van de pelgrimsroute aan de westkust waarbij mij gevraagd is er een fietsgids voor te schrijven. Eind juli was onze vakantie voorbij en aangezien ik me hier in Noorwegen uitstekend kan vermaken met nuttige en zelfs noodzakelijke dingen, had ik besloten hier te blijven tot na de persreis en niet op en neer te reizen.

De vorige nieuwsbrief schreef ik terwijl ik een weekje in Oppdal was. De dag dat ik daar vertrok, was storm 'Hans' inmiddels ook vertrokken, maar had een heleboel ellende achtergelaten. Ik reed met de auto noordwaarts naar Trondheim, het code-rood-gebied uit en het mooie weer tegemoet.

Trondheim

En dan kom je op een punt dat je de tel kwijt bent. Vanaf 2019 ben ik elke zomer wel een paar keer in Trondheim geweest. Maar hoe vaak weet ik niet meer. Tien? Twaalf? Hoe dan ook, ik kom er graag! O ja, en het schijnt hier vaak te regenen. Wel… ik had nu van al die tien of twaalf keer voor de tweede keer regen in Trondheim, maar het was deze keer maar een paar-minuten-zomer-buitje. Telt dat?

Ik ben twee nachtjes in Trondheim geweest en had daar diverse afspraken. Behalve 'zakelijke' afspraken, heb ik ook twee Nederlandse fietsers (uit Monster nota bene) bezocht die vastzaten in Trondheim. De treinen reden niet meer en zij moesten noodgedwongen met het vliegtuig. Gelukkig was er ruimte genoeg in mijn auto om wat zware spullen voor ze mee te nemen.

img 0139img 0150img 0154

img 0155img 0192

Foto met doosje:
“Het doosje staat voor je klaar, buiten naast de deur”.
“Maar dit is het centrum van Trondheim, wordt dat niet gestolen??”
“Nee joh, wie steelt er nou een doosje?!”
Nou, ik zou ze in Nederland niet de kost willen geven...

Stjørdal

Van Trondheim reed ik verder naar het noorden, naar Stjørdal. Daar woont Janne, de leider van het pelgrimscentrum in Stiklestad. Voor een nieuwe routegids (ja, er komen er nog meer aan) moest ik nog een stukje route checken. Ik kon bij haar overnachten en heb 's avonds met haar alles door kunnen nemen en wat knopen kunnen doorhakken. Als kers op de taart zagen we 's avonds, in de schemering, een eland bij het huis.

img 0283img 0290img 0302img 0309img 0343img 0344img 0347img 0363

Hjerkinn

En nu ben ik al een week in Hjerkinn. Samen met Ria Warmerdam zijn we zomergids voor passerende pelgrims en andere bezoekers. Van 15:00 tot 19:00 zitten we dagelijks in de Eysteinkirke die gebruikt wordt als pelgrims-ontmoetingsplek en informatiecentrum van Pelgrimscentrum Dovrefjell. Wij logeren een kilometer verderop, in het ‘Besøkssenter Villrein’, oftewel het Rendier-bezoekerscentrum. Hier zit ook het kantoor van het pelgrimscentrum.

Het is een fantastische plek midden in Dovrefjell. En waar ik ook ben, in de keuken, in de slaapkamer, ‘mijn werkplek’ of even verder in de Eysteinkirke, het uitzicht is overal fenomenaal. Omdat we pas later op de dag in de kerk moeten zijn, heb ik ’s morgens tijd om toffe dingen te doen. Zo heb ik ontdekt dat het wandelen van Het Olavspad ook ontzettend leuk is. Er is een deel van ongeveer 30 kilometer waar de fietsers over de snelweg moeten (let wel, een snelweg waar ook schapen lopen), want er is geen andere optie en de wandelroute is onfietsbaar. Om die reden heb ik het wandelpad daar ook nog nooit gezien. Tot nu... Samen met Ria en Halldis hebben we stukken van die wandelroute gelopen en ook gelijk gerepareerd. De wandelroute was op dat stuk onbegaanbaar sinds ‘Hans’ en ook de wandelaars moesten hier over de snelweg. Er waren modderlawines geweest en de waterval kon niet meer veilig overgestoken worden. Dinsdag ging Halldis de route checken en ter plekke ‘repareren’ en Ria en ik gingen mee. Ik, als onervaren wandelaar! Althans, mijn ervaring reikt niet verder dan het vlakke Nederland, en dit was andere koek. Maar gaaf dat ik het vond! Ik ga misschien wel de fiets verkopen!

Voor hen die Het Olavspad inmiddels gefietst hebben: misschien herken je de waterval wel vanaf de E6. Iets boven het stuk waar je de waterval naar beneden ziet komen, daar is een vlak stukje en daar loopt de wandelroute overheen. Halldis heeft er nu touwen gespannen en steppingstones geplaatst. Ria heeft daar de markering aangepast en ik maakte de foto’s. Ik vond dat een aardige werkverdeling. De enige knoop die ik aangelegd heb, heb ik door Halldis laten controleren, want behalve geen wandelaar, ben ik ook geen knooplegger.

De plekken waar de modderlawines waren, zijn nu ook weer begaanbaar, dus wij, fietsers, hebben de snelweg weer voor onszelf. Nou ja, op een paar auto’s en schapen na.

img 0534img 0559img 0560img 0569img 0576img 0584img 0594img 0596img 0608img 0620img 0626img 0630img 0638img 0639

De Eysteinkirke

En dit is dan de Eystein kirke, hier zijn we zomergids. We wisselen elkaar af; ik ben er deze week bijna dagelijks en Ria is er volgende week. Dan ben ik inmiddels vertrokken naar de westkust. Het is erg rustig momenteel in de kerk omdat veel pelgrims vorige week hun reis hebben moeten afbreken in verband met ‘Hans’. Ik vermaak me hier echter uitstekend. Ik ben weer bijna bij met de boekhouding en de koekjes waren lekker. En wat ik helemaal geweldig vind: ik kan hier, buiten de openingstijden, klarinet studeren! En dat moet, want ik heb het eerste weekend nadat ik thuis kom al een concert.

Over thuis gesproken... eerst nog de persreis en dan naar huis. Ik voel me hier thuis en zou hier dolgraag willen blijven. Gelukkig heb ik straks in Nederland ook erg veel leuke dingen te doen en ik mis Remy toch ook wel een beetje... Eind augustus hoop ik weer thuis te zijn!

img 0414img 0418img 0419img 0425img 0440img 0457img 0460

Overige foto's

En dit zijn nog wat foto's van een ander deel van de wandelroute. Dit was woensdag. Aan het einde van de dag hebben Halldis en ik (Ria had dienst als gids) zelfs nog gezwommen!

img 0754img 0762img 0764img 0769img 0801img 0826img 0828img 0837img 0853img 0857img 0912img 0916img 0919img 0920img 0923img 0930img 0931img 0945img 1044