Het was de dag waarop Remy erachter kwam dat ‘een dagje meelopen op Gea’s werk’ heel vermoeiend is. En dat de research van de Kustpelgrimsroute nu helemaal klaar is. En de dag dat we besloten dat vakantie vieren in Noorwegen heel ingewikkeld is. Te ingewikkeld. We gooien het roer om!
“Dit heb ik altijd al gewild, Remy. Een auto met chauffeur als ik in Noorwegen ben. Iemand die mij rondrijdt terwijl ik onderweg allerlei zaken kan regelen.” Het was bedoeld als grapje, maar eigenlijk ging het zo wel. In het begin wisselden we nog wel eens, maar sinds we bij Lars zijn vertrokken, rijdt Remy. Want ja, er moest het een en ander geregeld worden.
Na Trondheim wilden we via de Kustpelgrimsroute zuidwaarts. Dat is niet per se noodzakelijk, maar wel handig met het oog op de komende gids van deze route. Wat nog wel nodig was, was een deel van de route fietsen bij Brekstad. Dat was het allerlaatste stuk waar ik nog niet geweest was.
Gisteren heb ik dat kunnen afvinken. In de regen en met een flinke wind. Remy fietste gedwee met mij mee. Ja, gedwee; en ik was hem daar dankbaar voor. Over een stukje route van 18 kilometer hebben we vier uur gedaan. Er werd bezichtigd (Austråttborgen en Ørland kirke), gefotografeerd, aantekeningen gemaakt, een stukje omgefietst, een stukje gewijzigd… en Remy kachelde op zijn gemakje mee, bleef regelmatig geduldig wachten en was op mijn verzoek soms fotomodel. Ook toen ik vroeg “doe maar even alsof je er helemaal klaar mee bent”. Verrassend genoeg bleek hij daar heel goed in te zijn.
Dat was gistermiddag. In de ochtend zaten we in onze hytte op de camping over mijn laptop gebogen. We keken naar Yr, dé weerwebsite van Noorwegen, en typten Smøla in. Regen. Toen Molde. Regen. Toen Selje, Bergen, Avaldsnes, Stavanger. Regen, regen, regen, regen… “Dan kan het alleen maar meevallen”, is onze standaard reactie. Maar nu zeiden we niets. We zagen een maand voor ons waarin we alleen maar bezienswaardigheden zouden bekijken en bezoekjes zouden afleggen. Bij iedereen binnen zitten en hopen op betere tijden om tussendoor te kunnen fietsen. Logistiek was het sowieso al een uitdaging. Want we zouden bij X te vroeg aankomen (want nog op vakantie), en bij X te laat (want net op vakantie), en X kon alleen tussen dan en dan. Het werd een hele lastige puzzel. “Past niet”… mompelde ik steeds bij elk puzzelstukje.
“Remy, ik wil dit niet. Ik wil vakantie!” Hoe graag ik iedereen ook wil zien, en echt niet - of vooral niet - alleen zakelijk, ik wil ook zo graag een keer een onbezorgde fietsvakantie. Heerlijk fietsen, tent mee. Niets afspreken, maar gewoon ‘s middags of ‘s avonds ergens stoppen, tentje opzetten. Even rust. Even écht pelgrimeren. Daar zijn we zo aan toe! Onze laatste vakantie was in mei 2024, in Engeland.
We keken op de laptop weer naar Yr en typten ‘Åland’ in. Zon! En rond de 20 graden. Daar gaan we naartoe! De Ålandeilanden stonden al heel lang op onze lijst. Zelfs al op mijn lijst voordat ik Remy leerde kennen. Het had voor deze zomer ook al op de planning gestaan voordat we de plannen tig keer wijzigden. We bekeken de website van de St. Olav Waterway en het inspirerende filmpje van Sacha op de website van Nordic Pilgrim. En ja, het is een pelgrimsroute, zelfs een Olavspad, en misschien komt er ooit een gids, maar we hebben daar geen verplichtingen, er hoeft niets.
En nu zijn we onderweg naar de oostkust van Zweden. Omdat we voorlopig weer lang in de auto zitten, en we daarom weer te weinig bewegen, maken we een tussenstop bij Joar en Magni in Voll. Hier blijven we twee nachtjes en gaan morgen nog een stukje Olavspad lopen. Een stukje waar je met de fiets niet kan komen en waar ik nog nooit geweest ben. Morgen zal het overwegend droog zijn. Overmorgen trekken we verder om in twee dagen naar Grisslehamn te rijden, ongeveer 150 km boven Stockholm. Daar laten we de auto achter en nemen we met de fietsen de ferry naar het eiland Åland, het grootste eiland van de eilandengroep tussen Zweden en Finland. En jawel, dat is Finland! Een primeur voor ons, want we zijn nog nooit in Finland geweest. We fietsen eerst een zelfbedachte route over de eilanden naar Turku, het vasteland van Finland. Daarna via de St. Olav Waterway weer terug. Dat is tenminste nu het plan, maar er kan in drie dagen nog veel gebeuren…
Foto’s
Trondheim. We hadden daar een afspraak met Guro, de interim manager van Pilegrimsleden.
Het rondje bij Brekstad. Als het mooi weer is, is het een prachtig rondje:
In Brekstad stonden we in de rij voor de ferry. Ik zou het ook wel weten als ik een bonte kraai was. Zo'n boot is veel makkelijker dan het hele stuk vliegen.