"Maar er kan in drie dagen nog veel gebeuren." Zo eindigde ik de vorige nieuwsbrief. En eigenlijk moet ik nooit meer een nieuwsbrief zo afsluiten, want helaas gebeurde er bar weinig...
Aanvankelijk ging ons plan zoals gewenst: logeren bij Joar en Magni, een stukje van het Olavspad lopen en daarna met een auto vol vrolijkheid op weg naar nieuwe avonturen. En toen werd Remy ziek...
We hadden het heel fijn bij Joar en Magni op Nørgar Voll, de pelgrimsaccommodatie waar ik elk jaar minstens één keer kom en inmiddels al kind aan huis ben. We zijn er twee nachten gebleven en liepen de dag na aankomst, tijdens de enige uren dat het droog was en de zon even scheen, een deel van Het Olavspad (Gudbrandsdalsleden). Je kunt er absoluut niet met de fiets komen en dat was de reden dat ik er graag een keer wilde lopen. Het is werkelijk een prachtig stuk! Waar de fietsers door het dal gaan, over de provinciale weg, gaan de wandelaars de bergen in en kijken van bovenaf op het dal. Joar bracht ons met een auto naar het beginpunt en vanaf daar liepen we over het bergpad terug naar Nørgar Voll.
Maandagochtend namen we afscheid om in twee dagen naar de Zweedse oostkust te rijden. Voor wie het kent: we reden via Berkåk, Røros, Noors-Zweedse grens, Funäsdalen richting Sveg. Dat was een kleine omweg, maar ik wilde Remy Røros (Unesco Werelderfgoed) laten zien, en we hadden afgesproken om Kristina nog even ontmoeten. Zij woont sinds een jaar in Funäsdalen, maar logeerde nu in het verderop gelegen Hedeviken, aan onze route naar het zuidoosten. In Røros brak voorzichtig de zon door en eenmaal de grens over, werd het prachtig weer. De route was schitterend en tot onze grote verrassing zagen we tot twee keer toe een rendier. Nou zijn dat gedomesticeerde* dieren, maar toch...
Kristina tipte ons de camping in Hedeviken en daar reden we heen. Vanaf Røros voelde Remy zich niet helemaal fit. "Ik voel een verkoudheid opkomen." Eenmaal op de camping namen we uit voorzorg een hut, in plaats van te gaan kamperen. En dat was maar goed ook. 's Avonds had Remy koorts.
En nu zijn we weer een paar dagen verder. De volgende dag had ik nog een fika (koffie met wat lekkers) met Kristina en Mats in het gezellige café in het dorp. Zij waren op doorreis, maar we waren heel blij dat we elkaar toch nog even gezien en gesproken hadden. En de rest van de week was ik... nou ja, gewoon maar aan het werk. Het was prachtig weer, dus ik zat met mijn laptop op de veranda van onze hut. Op een gegeven moment kreeg ik een appje van de aannemer: "Wanneer zijn jullie terug van vakantie?"
"Zullen we naar huis gaan, Remy?" Ik had geen idee waarom de aannemer het wilde weten, maar 'naar huis' vond ik opeens bijzonder aantrekkelijk. "Dan kunnen we in huis klussen! En als we nu weg gaan, dan hebben we eigenlijk best een fijne tijd gehad, vooral de dagen bij Lars en bij Joar en Magni."
Ik weet niet of deze vraag heeft bijgedragen aan Remy's genezing, maar Remy zag een fietsvakantie aan zijn neus voorbij gaan. "Nee, vrijdag gaan we weer verder reizen en dan geheel volgens plan. En na de Ålandeilanden gaan we ook nog naar Stockholm!". "Goed," zei ik gedwee. Het is immers mijn beurt om gedwee te zijn.
Ben zo benieuwd hoe lang ik dat volhoud...
*In tegenstelling tot wat vaak gedacht wordt, zijn bijna alle rendieren in Zweden en Noorwegen gedomesticeerd, op één kudde na. Die leeft op Dovrefjell, en die heb ik één keer gezien met een verrekijker vanuit uitzichtpunt Snøhetta.
Foto's wandeling op Het Olavspad:
Nørgar Voll:
Røros:
Onderweg in Zweden:
De camping in Hedevika:
