Je passeert langs kathedralen, en je duizelt keer op keer
Van die stoetmoedige dromen, van die bouwers van weleer
En zo leer je blind vertrouwen, vorderen ondanks brute pech
Wuif veel liever dan te vloeken, naar de kinders langs de weg
Wuif veel liever dan te vloeken, naar de kinders langs de weg
Vrij naar: Onderweg - Willem Vermandere
De afgelopen dagen was het “Tur de Stabbur!” (spreek uit naar believen; fonetisch, of de U als OE). Het was stabbur voor en stabbur na. De een nog mooier dan de ander. Soms eventjes niet, soms achter elkaar. En ik zag zelfs een stabburtje, oftewel een jonkie. Mocht je je nu afvragen over wat voor wonderlijke dier- of plantensoort ik het heb (het heeft wèl pootjes!), dan moet ik je teleurstellen:
het is een voorraadschuur. Een traditionele Noorse voorraadschuur op het erf van een boerderij. De schuur staat op speciaal gevormde poten om ongedierte buiten te houden. Om diezelfde reden was de afstand van de laatste traptrede tot de deur ook groot. De luchtcirculatie onder de vloer weerde optrekkend vocht en hield de waren droog. Men bewaarde er zaken als graan, meel en gezouten vlees. De stabbur was een van de weinige gebouwen op de boerderij (met veel knechten en meiden) dat op slot kon. De vrouw des huizes was de sleutelbewaarster. Veel stabburs zijn verbouwd tot hutten. En ik heb er inmiddels ook al in een paar overnacht.
(klik op de foto's om te vergroten)
De hele route vanuit Oslo tot hier toe was bos, meren en boerenland. Dit schijnt het minst mooie gedeelte van het hele Olavspad te zijn (tussen Oslo en Hamar), maar ik vind het prachtig! Het was veel klimmen en veel dalen. En hoewel ik niet boven de 500 hoogtemeters ben gekomen, is het behoorlijk zwaar.. Het weer zit mee: behalve de twee dagen in Oslo (regenachtig), heb ik prachtig weer. Tot nu toe elke dag zon, rond het middaguur een buitje en temperaturen tussen de 15 en 20 graden. Perfect fietsweer. Dat buitje is wel gek: vanuit het niets gaat het regenen en zodra ik daarover wil mopperen is het alweer gestopt. En steeds rond het middaguur.
Ik laat het hier even bij. Jammer genoeg heb ik weinig tijd om blogs te schrijven. Het is best hard werken: behalve het fietsen zelf (inclusief stukken terugfietsen, andere route proberen), maar ik maak onderweg ook aantekeningen, spreek ik bevindingen in in de dictafoon, maak foto’s en filmpjes ter illustratie en zet waypoints in de GPS-app. En dan einde middag of avond alles verwerken in de laptop. Maar… det er fantastisk!!
Een impressie:
