Onderweg ben je nomade, soepel plooiend, speels van geest
Geeft U over aan de genade, je wordt vrij en onbevreesd
Want je botst met tegenstrevers, elken ding zegt zijne zeg
Leer geduldig incasseren, van tegenliggers onderweg
Geduldig incasseren, van tegenliggers onderweg
Vrij naar: Onderweg - Willem Vermandere
Ik had een vergissing gemaakt met het intekenen van de route. Hoe het kon, is me een raadsel, maar ik liet de route over een niet bestaande weg lopen.
En toen stond ik daar plotseling voor de betreffende niet-bestaande weg. Voor me zag ik bomen en struiken op een bijna loodrechte helling. Achter me bestond de weg gewoon.
Ik moest dus terug en de het enige alternatief om verder te komen was de snelweg, want het hoger gelegen Olavspad was onfietsbaar.
In Noorwegen kan en mag je, als er geen alternatief is, over de snelweg met de fiets. Maar leuk is anders (geen zorgen: dit komt niet in de gids!).
Ik fietste nog geen 50 meter over de snelweg en plotseling sloeg de schrik me om het hart: ik was vergeten mijn gordel om te doen!
Ik realiseerde me dat ik beide handen aan het stuur moest houden en met geen mogelijkheid een gordel kon vastmaken.
Voordat jullie nu aan mijn verstand gaan twijfelen: dit alles duurde echt bij elkaar maar één fractie van een seconde. Niet meer. Zelfs geen twee fracties.
Oké, ik zal eerlijk opbiechten dat ik onlangs nog richting naar rechts aan had gegeven, wijzend met mijn rechterhand. Ik zat toen in de auto. En ook kom ik er soms (echt heel soms) wel eens tot mijn schrik achter dat ik mijn fietshelm vergeten ben op te zetten. Ook in de auto.
En die ene keer dat ik bijna (bijna hè, niet helemaal) een fietspad op reed. Met de auto.
Afijn. Zolang ik alleen maar zulke gedachten heb en heus niet echt een fietspad zal oprijden (met de auto), kunnen jullie met een gerust hart naast me in de auto zitten. Ook aan mijn rechterkant...
Terug naar de snelweg. Zoals gezegd, dat is echt niet fijn. Ook al rijden ze veel langzamer dan op Nederlandse snelwegen en heb je meestal genoeg ruimte, toch is het alles behalve comfortabel. Je moet ontzettend alert en geconcentreerd zijn en je aandacht mag niet verslappen.
Dit keer werd mijn leed iets verzacht: ik had ongeveer een uur geleden een berichtje gekregen van Goos. Goos en zijn vrouw zijn ex-Nederlanders, wonen aan de westkust van Noorwegen en ken ik via mijn vorige werk. “Ben je in de buurt van Ringebu? Mijn vrouw meende je te zien fietsen!”
Na wat heen en weer ge-app: “We claxonneren wel als we je weer zien!”.
Aangezien ik op kleine weggetjes fiets, leek me de kans erg klein.
Maar juist op dat stuk snelweg, hoor ik achter me plotseling een bescheiden toetertje en vervolgens word ik ingehaald door een zwaaiende Goos en Alie. Dat was leuk…
Als je alles heen en terug fietst, kun je op de terugweg eventueel een andere route nemen. Zo heb ik een prachtig alternatief gevonden voor bovengenoemd traject. Jammer genoeg wijkt het behoorlijk af van het Olavspad, maar ja, dat was echt niet geschikt voor de pelgrimerende pedaalridder op zijn stalen ros.
Nog een voordeel van heen en terug fietsen: je geniet dubbel!
Inmiddels is het traject Oslo - Ringebu helemaal klaar, inclusief oost- en westroute. De auto blijft nog even staan waar hij staat en ik ben nu onderweg naar het noorden en zal over zo’n 7 tot 10 dagen weer terug zijn in Ringebu. Daarna het laatste traject (vermoed ik).
Ha det! ?
