Wandelschoenen. Onmiskenbaar de geur van wandelschoenen. Schoenen waar men al wekenlang mee door weer en wind over zompige bospaden, knerpende grindpaden en dampend heet asfalt heeft gelopen. Als we binnenkomen staan er een heel aantal in de hal en omdat het die dag geregend heeft, liggen ze allemaal aan het infuus van de schoendroger. Ja, een schoendroger! Voor wie nog nooit in Scandinavië is geweest: ze hebben hier prachtige apparaten om schoenen te drogen. Een extra functie om ze van hun penetrante geur te ontdoen zit er helaas niet op. Maar we weten in ieder geval dat we in een pelgrimsherberg zitten!

img 8369

Op de foto onze fietsschoenen. De wandelschoenen waren inmiddels weer aan het wandelen.

Donderdag zijn we in Trondheim aangekomen! En zo kwam er een eind aan de prachtige Kystpilegrimsleia, de Kustpelgrimsroute. Geheel in stijl kwamen we met de boot aan. Ja, geheel in stijl, want de pelgrimsroute die we hebben gedaan is in eerste instantie voor hen die over zee pelgrimeren. Maar we hebben ontdekt dat hij ook prima met de fiets te doen is! Omdat er veel regen voorspeld werd, hebben we het laatste stuk, vanaf het eiland Smøla, met de veerboot gedaan. Drie uur lang voeren we in de regen en toen we voet aan wal zetten, brak de zon door. En toen we even later de voor de kathedraal stonden bij de 0 km-mijlpaal, liet de zon zich weer even zien.

We bleven kort in Trondheim, want we hadden een trein te halen, maar we hadden een vol programma in de stad. We werden hartelijk verwelkomd door Mattias, Guro en Sissel op het kantoor van het nationale pelgrimscentrum. Op de foto Mattias Jansson, met hem heb ik de afgelopen jaren veel contact gehad over de fietsroutes. Vervolgens kregen we van Kristina en Betty, het ontvangstcomité, een ’Olavsbrevet’, een Olavsbrief. Het is voor Remy de tweede en voor mij de vijfde keer dat we als pelgrims aankomen in Trondheim, maar het was toch weer heel bijzonder. Een laatste programmaonderdeel was iets waar Remy al heel lang naar uitkeek: naar boven met de Sykkel heis, de fietslift! In het centrum van Trondheim is een heel steile weg en daar heeft men een fietslift geplaatst. De vorige keer toen Remy er was, bleek hij defect, maar nu doet hij het. Hij blijkt echter niet zo geschikt voor fietsen met zware bepakking, want halverwege vond de lift het wel welletjes.

5 15 25 35 45 5

Kennen jullie die weg met de enorm hoge brug over de Atlantische Oceaan? Een weg die een aantal eilandjes verbindt en vaak van bovenaf gefotografeerd wordt. Waarschijnlijk heb je wel eens foto’s gezien, want overal waar Noorwegen gepromoot wordt, zie je die ‘bruggenweg’: óf met een zonsondergang, óf in een zware storm met hoge golven. In het echt is het echter niet zo spectaculair. Het is gewoon saai grijs asfalt waar hordes campers overheen rijden en tussen elke brug een grote parkeerplaats de toerist zijn geld kwijt kan in de souvenirwinkels. Dit zeg ik pas achteraf, want toen we de hoogste brug voor het eerst zagen, leek het een indrukwekkende skischans met een onneembare schuine helling. Dit leek enorm mee te vallen en we konden er vrij makkelijk overheen fietsen.

Toch is het gelukt om van de hoogste brug een toeristenloze foto te maken, al kostte het me wel wat moeite:

5 65 75 85 95 10

Op het eiland Smøla werden we verwelkomd door Ragnhild Godal van het Smøla kystpilegrimsenter. Dit is het vierde laatste pelgrimscentrum van de kustpelgrimsroute. Ragnhild trakteerde ons op svele, een luchtige dikke cake-achtige pannenkoek die vaak op veerboten genuttigd wordt en daarom ook wel fergesvele, veerbootsvele wordt genoemd. Onder het genot van een kop koffie bespraken we de fietsroute, het pelgrimeren en alles wat het eiland Smøla te bieden heeft.
We besloten een extra dag op Smøla te blijven en logeerden in Eco Camp Norway, een pelgrimsherberg op het eiland. Het is een bijzonder prettige accommodatie waar alles in het teken staat van ecologisch ondernemen. Verder hebben we op Smøla de plek bezocht die ook wel de geboorteplaats van Noorwegen wordt genoemd. Er is daar een steen gevonden, de Kulisteinen, waar Noorwegen voor het eerst genoemd wordt, in het runenschrift. De steen op de foto is een replica die op die plaats gezet is.

5 11img 04825 125 135 145 155 165 175 185 195 205 215 225 245 26

Nu zijn we bij Joar en Magni van Nørgar Voll, een van mijn favoriete pelgrimsherbergen van Het Olavspad. Gisteren zijn we met hen de bergen in gegaan en hebben daar hun sætre bezocht, een van oorsprong boerderij die al generaties lang in de familie is. Vanaf die plek hebben we een prachtig uitzicht over Svarthøtta, de hoogste berg van Trollheimen. Vanmiddag gaan we met de trein naar Oslo om van daaruit via de Kristiansroute naar het zuiden te fietsen.

5 275 285 29

Inmiddels zijn alle wandelschoenen uit het halletje verdwenen. De deur staat open en de zon schijnt naar binnen. Het ruikt er weer heerlijk naar andere, zo onmiskenbare, geuren die ik associeer met Noorwegen en de pelgrimsroutes: een houten huis en de geur van gras en bloemen.

img 8365

Pelgrimsherberg Nørgar Voll