In de vorige nieuwsbrief schreef ik dat de verwachting was dat het laatste deel van de route helemaal niet zo zwaar zou zijn. Dat was een vergissing. De laatste dagen waren misschien wel de zwaarste van de hele route. Tussen Mandal en Flekkefjord zitten een paar venijnige stukjes. Niet hoog, maar soms wel heel steil. Maar toch… het was zo ongelooflijk mooi! Misschien wel het mooiste deel van deze vakantie. Alhoewel… er waren veel meer ‘mooiste plekken’. Eigenlijk was de hele route prachtig. Eigenlijk is heel Noorwegen prachtig!! Onze vakantie zit er op, maar ik blijf hier nog een maand om nog even in dit prachtige Noorwegen te mogen werken. “Wat ga je nog doen in Noorwegen?” is nu ongeveer de meest gestelde vraag.
“Wil je van mij ook een foto maken?”, vroeg het jochie toen ik net Remy fotografeerde.
“Ja hoor”. En toen vroeg hij iets wat ik niet begreep en ik zei dat ik niet zo goed Noors sprak.
“Maar je hebt wel een foto van me gemaakt!”.
“Omdat ik dat versta”, zei ik. (ik wist even niet de verleden tijd van ’verstaan’.)
“Welke woorden versta je dan niet?”, vroeg hij.
“Moeilijke woorden”, antwoordde ik, ondertussen bijna mijn tong brekend over ‘vanskelige’, moeilijk.
Hij kijkt mij aan met een blik van verstandhouding. “Ik ook niet hoor!”.
Dat was een leuke conversatie op de laatste fietsdag! En op die laatste dag hadden we nota bene regen! Niet veel, een uurtje motregen, maar toch. De eerste nieuwsbrief had als titel “Noorwegen is hot”. En ik dacht, de tweede of de derde wordt “Noorwegen is cool” omdat de verwachting was dat het zou gaan regenen en koud zou worden, iets waar de westkust van Noorwegen om bekend staat. Toen Halldis mij in april vroeg om deze kustpelgrimsroute voor fietsers in kaart te brengen (zie nieuwsbrief 2) en ik pro’s en cons bedacht, spookte er nog iets door mijn hoofd: ja, maar het regent daar altijd… of, in het gunstigste geval niet altijd, maar bijna altijd. En ik ben eigenlijk een mooi-weer-fietser. Echt! Daarom is het in Noorwegen ook altijd zulk mooi weer als ik er fiets. En was het in Noorwegen aan de kust deze zomer ook prachtig weer. Alle extra (regen)kleding ten spijt. Het is dat Remy niet per se een mooi-weer-fietser is, anders hadden we misschien helemaal geen regen gehad!
Maandag kwamen we bij Bøye en Vigdis aan in Flekkefjord. Hier stond onze auto geparkeerd en omdat we per ongeluk een klein lampje hadden laten branden (de USB-lader), was de accu leeg. Gelukkig had Bøye een eigen oplader en kon de auto daar ‘aan het infuus’. Na twee fijne dagen bij hen, hebben Remy en ik met de auto nog een klein deel van het zuiden van Noorwegen verkend: Setesdalen (Evje, Dalen) en de oostkust (Arendal, Kristiansand). Vrijdagmiddag heb ik Remy naar de boot gebracht in Kristiansand. Hij is inmiddels weer thuis.
En nu een antwoord op de ‘meest gestelde vraag’, wat ik deze maand in Noorwegen ga doen. Wel, aanvankelijk zou ik met Remy terug gaan naar Nederland, maar behalve dat ik gevraagd was de kustroute in kaart te brengen, kreeg ik ook een uitnodiging voor twee persreizen (voor journalisten en gidsschrijvers) voor de pelgrimsroute aan de kust. Eentje eind augustus en eentje eind september. Omdat ik het jammer vond om daarvoor heen en weer te moeten reizen, blijf ik hier tot en met de persreis eind augustus. En eigenlijk is het heel handig dat ik in de tussentijd in Noorwegen blijf, want behalve dat ik in principe overal kan werken, is het voor het checken van stukjes route voor de volgende gidsen wel handig (zelfs noodzakelijk) om dat op locatie te doen. Ook kan ik een paar Noorse mensen de gids van de Kristiansroute cadeau doen en hen persoonlijk bedanken voor hun medewerking. Zo heb ik gisteren bijvoorbeeld Trond Otto en Torhild bezocht (zie vorig jaar: Kristian) en ben ik bij Øyvind Wold in Oslo op bezoek geweest. Die laatste hebben jullie misschien wel eens vaker voorbij zien komen in de nieuwsbrieven: hij heeft speciaal voor de eerste gids een route gemaakt langs de hoogtepunten van Oslo en is voor mij, als kenner van veel Noorse fietsroutes, een geweldige inspirator.
Nu logeer ik weer bij ‘de jongens’, zoals ik ze liefdevol noem. Louis en Pieter-Jan zijn, net als wij, lid van Warm Showers (internationale reisfietsers-community: fietsers kunnen overnachten bij fietsers). Dit Nederlandse stel woont in Oslo en ik mag hier voor het derde jaar op rij weer logeren. Aanvankelijk wilde ik naar de camping in Oslo om niemand tot last te zijn en dan van daaruit even op de fiets naar de jongens. Maar Louis belde mij: “Je mag ook bij ons overnachten hoor. We zijn wel weg (fietsen), maar komen morgenavond weer thuis. Je weet de weg. O ja, en we krijgen zondagavond nog meer WarmShower-gasten, een stel en een solofietser”. Ik heb dit aanbod met beide handen aangenomen. En om iets terug te kunnen doen heb ik inmiddels inkopen gedaan om vanavond voor een heel weeshuis te koken. Als iedereen dan einde middag aankomt, hoop ik een pastaschotel voor te kunnen zetten (oef, spannend, ben niet bepaald een kok, maar de recepten van Albert Heijn zijn zelfs voor mij duidelijk).
Morgen ga ik (weer) naar het pelgrimscentrum in Oslo om daar Anna persoonlijk te kunnen bedanken. Daarna rij ik noordwaarts, via Zweden, om nog wat stukjes routes te checken in de komende week. Ik hoop na de zomer te kunnen beginnen met het beschrijven van twee nieuwe routes: Onderweg naar St. Olav (van Oslo naar Selånger) en het (Zweedse) St. Olavspad (van Selånger naar Trondheim) [link].
Vanaf ongeveer half augustus verblijf ik, samen met Ria Warmerdam (schrijfster van de wandelgidsen), in Hjerkinn. We zitten dan dagelijks in de Eystein kirke om pelgrims te verwelkomen. Mocht je toevallig in de buurt zijn, dan ben je tussen 15:00 uur en 19:00 uur van harte welkom voor een kop koffie of thee, een praatje en een stempel in je pelgrimspaspoort (ook niet-pelgrims zijn welkom!).
Eind augustus ben ik een week aan de westkust voor de persreis. Wanneer ik thuis kom, weet ik niet. Ik heb 2 september een concert, dus dan ben ik zeker weer terug. En ja, ik heb mijn klarinet mee en ga de komende maand heerlijk studeren! Noorwegen en Zweden zijn groot genoeg om dat ongestoord te kunnen doen…
Kaart
Kaart van de afgelegde route. Rood is de gefietste route (incl. veerboten en 2 x bus), blauw is de trein. Vlaggetje onderaan is start- en eindpunt.
Wat cijfertjes:
Op de fiets:
- lengte: 1562 km
- tijd: 102 uur
- maximale snelheid: 70 km per uur
- gemiddelde snelheid: 15,5 km per uur
- geklommen: 18,3 km
- gemiddelde stijging: 2.1 %
Verder:
- 2 x met de fiets in de bus
- 3 x met de fiets in de trein
- 15 met een veerpont
- koudste temperatuur: 9,5 °C
- warmste temperatuur: 30 °C
- fietspech: Remy: niets, Gea: twee lekke banden. Of beter gezegd. Er lieten oude plakkertjes los van een eveneens oude binnenband. Na vervanging door een nieuwe had ik geen lekke banden meer.
Overige foto's (tussen Mandal en Flekkefjord):
