“Have the machine thoroughly well oiled,” said Briggs, “carry one or two lemons with you, don’t tear yourself to death the first day, and sit upright. Never lose control of the machine, and always sound the bell on every possible opportunity. You mind those things, and nothing very much can’t happen to you, Hoopdriver — you take my word.”
- Uit: The Wheels of Chance: A Bicycling Idyll by H.C. Wells.
Advies van Mr. Briggs, een collega van Mr. Hoopdriver, die nog nooit op een fiets had gezeten.
Thuis. Samen met tientallen fietsers kwamen we vanmorgen om 8:00 uur van de boot af in Hoek van Holland. Het viel ons op dat we alleen maar Engels hoorden, geen Nederlands. Wat brengt hen op de fiets naar Nederland? Zouden het de vele vrijliggende fietspaden zijn? De fietsvriendelijke infrastructuur? Het niet hoeven klimmen? Ik had het kunnen vragen natuurlijk. Daar was alle tijd voor in de rij voor de douane tussen de stinkende uitlaatgassen van auto’s en motoren. Ik heb het niet gedaan. Daarentegen luisterde ik naar alle verhalen die ze elkaar vertelden. Waar ze allemaal gefietst hadden, wat voor gear ze bij zich hadden. Of wat vooral niet. Het viel me op dat het vooral veel bikepackers waren: mountainbikers met minimale bepakking. Wij waren nog het zwaarst beladen met onze vier achtertassen, twee voortassen en een losse tent. We hadden namelijk gerekend op drie weken kou en regen…
Thuis bij het strand, waar buurhond Bo ons kwispelend tegemoet kwam
Regenkleding
We hadden beiden een extra lange broek bij ons (nee, niet extra lang, maar een extra broek, een lange broek…), een extra trui en zelfs handschoenen. Niets is ervan gebruikt, want we hadden over het algemeen prachtig weer. Van de drie weken hadden we in elke week 1 regendag en in de tweede week een paar keer een enkel miezerbuitje. En toch ontbrak er iets in onze tassen: regenkleding voor Remy. Vergeten… We zweren bij de regenponcho’s van Vaude. Zodra het regent, heb je ze binnen no-time aan, je zweet er niet in omdat het open is, en je bovenlijf, tot en met de bovenbenen, blijven droog en warm. Je maakt ze op zo’n manier vast dat ze niet omhoog kunnen waaien. Remy heeft een oranje, ik heb een rode en we hebben nog een reserve, ook oranje.
Remy had thuis onze fietstassen ingepakt - dat is nu eenmaal zijn specialiteit - en ik zag later nog een oranje poncho rondslingeren. Er slingert altijd veel bij ons rond. “Ah, de reserve-poncho, die zal ik even opruimen”, dacht ik en ruimde hem goed op. Zo gingen wij op pad, gewapend tegen kou en regen.
Op dag drie was het eindelijk zover: er werd regen voorspeld! Maar toen kwamen we er echter achter dat we maar één poncho bij ons hadden. Mijn rode. En omdat Remy ook geen waterdichte jas heeft, was hem een zeer nat lot beschoren, ware het niet dat ik behalve een rode poncho, ook een waterdichte jas én voor het eerst in veertien jaar een regenbroek bij me had. Die broek had ik afgelopen september in Noorwegen gekocht, in de aanbieding. Ja, in de aanbieding, want het was een rete-dure broek. Maar ook een hele goede broek. Weliswaar een wandelregenbroek, maar toch een van de beste, van Haglöf. Ik vond Engeland een uitstekend land om zo’n broek eens uit te proberen tijdens een fietsvakantie.
En daarom zat hij in de tas en hadden we gelukkig het een en ander aan regenkleding te verdelen. Remy wilde niet in mijn oud-roze jas en dus droeg hij - toen het eenmaal begon te regenen - de rode regenponcho en ik mijn eigen jas plus de regenbroek. Gelukkig voor mij heeft het weinig geregend, want mijn waterdichte jas was niet waterdicht en de regenbroek was van binnen nóg natter dan van buiten. Maar dan van zweet. Conclusie: we houden het bij de regenponcho’s! De dure regenbroek is prima voor wandelingen en korte fietstochten.
Flaneren
De laatste dagen hebben we vooral geflaneerd… eerst twee dagen in Londen, langs de Thames en daarna anderhalve dag door de straatjes van Harwich. In Londen zaten we in een hele fijne Airbnb, met uitzicht op de Londen Bridge. Aanvankelijk wilden we fietsen, maar lopen is erg goed bevallen. In totaal maar liefst dertig kilometer! Tien op dag één, en twintig op dag twee. We hebben o.a. de St. Paul's Cathedral bezocht en museum Tate Modern. Die laatste was voor ons de tweede keer en volgens mij zou ik daar elk jaar wel een keer naar toe kunnen.
Uitzicht vanuit onze Airbnb in Londen:
Bijna hadden we spijt dat we niet nog een dag in Londen waren gebleven. We moesten anderhalve dag zien door te brengen in Harwich en toen we daar vrijdagmiddag aankwamen en gingen wandelen, waren we aan het eind van de middag wel klaar met flaneren. En vooral met Harwich.
Gelukkig was het de volgende dag zaterdag en houden we van geschiedenis! Harwich heeft een aantal kleine musea, gerund door vrijwilligers en open in het weekend. We hebben ze allemaal bezocht en hadden uiteindelijk toch een leuke dag in Harwich.
Heel bijzonder: zowel in Harwich als in Hoek van Holland staat een monument voor het zogenaamde Kindertransport. Vanaf 1938 werden er duizenden Joodse kinderen op de boot gezet naar Engeland waar ze veilig konden opgroeien (zie uitgebreide tekst op de foto). In het Harwich Redoubt Fort is een uitgebreide en indrukwekkende tentoonstelling over de ‘Kinder’ en in de haven staat het monument. En vandaag fietsten we langs het andere monument, in Hoek van Holland.
De eerste foto is zaterdag genomen in Harwich, de derde vandaag in Hoek van Holland:
Bij het Beacon Hill Fort in Harwich werden onze fietsen zwaar beveiligd:
Kiezen
Het niet plannen van een fietsvakantie, en gewoon maar gaan, heeft voor- en nadelen. Niet plannen geeft heel veel vrijheid en flexibiliteit en dat past wel bij ons. En toch hadden we deze vakanties steeds het gevoel dat we verkeerde keuzes maakten. Het werd sowieso een andere route dan we ons voorgenomen hadden. Pas op het laatste moment besloten we deze te fietsen. Soms had ik een beetje spijt. Was langs de kust toch niet nóg mooier? Of op z’n minst wat comfortabeler? Want het was behalve een mooie, ook een loeizware tocht. Er wordt wel eens gemopperd en geklaagd over ‘mijn’ Olavspad in Noorwegen: dat er zoveel geklommen moet worden en dat het wegdek niet altijd makkelijk is. Wel, vergeleken deze route is Het Olavspad toch makkelijker en comfortabeler. We hebben nog nooit zoveel over paden gefietst (of gelopen) met losse stenen, boomwortels, gaten en kuilen in de weg en… ongelooflijk veel medeweggebruikers. Wandelaars (met honden) op de kleinere paden, en auto’s, véél auto’s, op de grotere wegen. Daarnaast zijn er stijgingspercentages van 15 - 25%, met zelfs een enkele uitschieter naar 30%. Dit hebben we zelfs in Japan en Zuid-Korea niet meegemaakt.
En hadden we in Cornwall niet liever over de moors gefietst? En hadden we sowieso niet langer in Cornwall willen blijven? En hadden we niet… enz. Toch besloten om daar niet over ‘zeuren’ en gewoon te genieten van de gemaakte keuze. En dat is best gelukt, want we hebben uiteindelijk een fantastische vakantie gehad!
Nota bene
NB 1. Het verhaal van de Walking Women in nieuwsbrief 2 bleek voor sommige lezers ietwat té cryptisch. Inmiddels heb ik het verhaal en de bijbehorende foto’s daar aangepast.
NB 2. Over drie weken vertrek ik voor drie maanden naar Noorwegen en Zweden voor ‘wegwerkzaamheden’. Oftewel, research en controle van nieuwe en bestaande routes. Binnenkort meer hierover.
Passage uit The Wheels of Chance: A Bicycling Idyll by H.C. Wells:
He is back. To-morrow, the early rising, the dusting, and drudgery, begin again — but with a difference, with wonderful memories and still more wonderful desires and ambitions replacing those discrepant dreams.
He turns out of the High Street at the corner, dismounts with a sigh, and pushes his machine through the gates of the Antrobus stable yard, as the apprentice with the high collar holds them open. There are words of greeting. “South Coast,” you hear; and “splendid weather—splendid.” He sighs. “Yes—swapped him off for a couple of sovs. It’s a juiced good machine.”
The gate closes upon him with a slam, and he vanishes from our ken.
Londen. Waar een bos bloemen £ 45,- kost (€ 53,-) en je 7 treinkaartjes nodig hebt voor twee volwassenen en twee fietsen (fietsen zijn gratis in de trein):
Harwich:
