“Avoid running over dogs, Hoopdriver, whatever you do. It’s one of the worst things you can do to run over a dog.”
- Uit: The Wheels of Chance: A Bicycling Idyll door H.C. Wells
In de nieuwsbrief 3 noemde ik het al even: de vele wandelaars met even zoveel honden op de route. Engelsen lijken dol op honden. Het lijkt wel of we altijd en overal honden zien, welke kant we ook opkijken. Vele pubs hebben een bord bij de deur ‘Dogs welcome’ en ‘Treats and water for dogs’ of zelfs ijsjes voor de hond! De kans is dus extreem groot dat er een voor je wielen komt...
De hondenbaasjes hebben hun honden wél goed onder controle. Dat is iets wat ons opvalt. We delen samen de fietsroutes over de jaagpaden (smalle paden langs de kanalen) en de voormalige spoorbanen die getransformeerd zijn tot fiets- en wandelpad. Zodra we ons kenbaar maken met de fietsbel (‘cyclist use your bell’, staat op de bordjes), wordt er door baas, en op commando voor de hond, ruimte voor ons gemaakt. Als we voorbij zijn, wordt de betreffende hond de hemel ingeprezen omdat hij uitstekend geluisterd heeft. Er was echter één hond die weigerde te luisteren naar "Come here, Willow!" (ik verstond echt Willow, wilg). Hij stond aan de ene kant van het pad en het baasje aan de andere. Remy reed er heel voorzichtig langs en zei iets aardigs tegen Willow. So far, so good. Maar toen besloot Willow toch te luisteren. Net op het moment toen ik tussen hond en baas fietste. Gelukkig reed ik stapvoets, anders was het met Willow en mij anders afgelopen. “Je had iets aardigs moeten zeggen”, zei Remy. Ja, dat had ik misschien kunnen doen, maar Willow had gewoon aangelijnd moeten zijn, want ook dat staat op de bordjes. En geen hond die zich daar aan houdt.
Bovenstaande schreef ik eerder deze week. De jaagpaden en de voormalige spoorbanen zijn inmiddels vervangen door rustige, slingerende weggetjes door de heuvels van Devon en Cornwall. We fietsen door nationaal park Exmoor en langs prachtige kustplaatsjes aan de baaien van de Atlantische Oceaan. Honden zien we veel minder, maar er zijn nu andere uitdagingen. Die prachtige kustplaatsjes zijn alleen bereikbaar via extreem steile weggetjes, die op en neer gaan door de omliggende hoge heuvels. Stijgingspercentages van 15-20 % komen regelmatig voor en we hebben er zelfs een van 30% gehad.
Passend bij het dramatische landschap van heuvelachtige moors (heidegebieden) en een grillige kustlijnen, horen ook dreigende donkere wolken en af en toe een spat regen. We zijn vanmiddag met zon in Tintagel aangekomen. Hier bevindt zich het Tintagel Castle dat geassocieerd wordt met de mythen van King Arthur. Op dit moment stortregent het en hebben we onze toevlucht genomen in een hostel. Er is onweer op komst, hoorden we. Hopelijk kunnen we straks of morgenochtend het kasteel nog bezoeken.
Passage uit: The Wheels of Chance: A Bicycling Idyll door H.C. Wells. Voor hij met de fietsvakantie begon, kreeg meneer Hoopdriver deze waarschuwing van een collega die nog nooit op een fiets had gezeten:
“Avoid running over dogs, Hoopdriver, whatever you do. It’s one of the worst things you can do to run over a dog. Never let the machine buckle — there was a man killed only the other day through his wheel buckling — don’t scorch, don’t ride on the foot-path, keep your own side of the road, and if you see a tramline, go round the corner at once, and hurry off into the next county—and always light up before dark. You mind just a few little things like that, Hoopdriver, and nothing much can’t happen to you — you take my word.”
Klik op de foto's om te vergroten:
