Dag 18, vrijdag 22 augustus: Haraldsted – Brændeskov
weer: zon, bewolkt, ’s avonds 1 bui
Gefietste km.: 103
Route:
Nationale route nr. 6, regionale route nr. 79
Fiets: Haraldsted, Estrup, Bringstrup, Alsted, Suserup, Rosted, Slagelse
Trein: Slagelse, Nyborg
Fiets: Nyborg, Holckenhavn, Revsvindinge, Frørup, Svindinge, Langå, Gudbjerg, Brændeskov
Uitzicht over de Tystrup Sø, even voorbij Suserup
Dit is Slagelse. Iedereen die vindt dat Denemarken op Nederland lijkt, krijgt nu zijn zin: vlak, bewolkt, saai, enz...
In Slagelse stap ik op de trein om de Store Bælt over te steken naar Funen, het eiland waar Hans Christian Andersen geboren is.
Eenmaal in de trein gezeten bedenk ik dat ik dit op de heenweg, een paar weken geleden, niet durfde. Ik krijg nu geen tijd om me hier druk over te maken, want ik raak aan de praat met een jonge vrouw. Ze heeft een baby bij haar in de wandelwagen. Ze vraagt me waar ik vandaan kom en waar ik naar toe ga.
We raken aan de praat en hebben het vooral over de taal. Zij vindt dat het Nederlands erg op het Engels lijkt en het Deens erg op het Duits. Daar moet ik eens even over nadenken. Ik vind namelijk dat het Nederlands helemaal niet op het Engels lijkt, maar ik kan me herinneren dat ik dat ook al eens van een Poolse en van een Japanse heb gehoord. Het zal wel. Mijn Engels klinkt in ieder geval erg Nederlands, vind ik zelf.
In Nyborg aangekomen neem ik route 79 die evenwijdig loopt aan een route die ik in het begin van de vakantie gefietst heb. Het liefst fiets ik niet dezelfde routes en gelukkig heeft Denemarken, en vooral Funen, heel veel keus.
De lucht begint steeds meer dicht te trekken en wil ik droog mijn tent opzetten, dan moet ik snel een kampeerplek zien te vinden.
In Brændeskov vind ik een kampeerplek bij iemand in de tuin. Ik mag gebruik maken van de douche en het toilet in het huis, de deur laten ze gewoon open vannacht.
Als ik mijn tent heb opgezet begint het te regenen. Ik ren naar het huis om me te douchen, maar als ik terug kom regent het nog harder. Ik loop van overkapping naar overkapping, maar zie dat ik de laatste 50 meter niet droog zal blijven. Ik besluit even te wachten en loop op m’n gemakje de koeienstallen door. In Denemarken kun je, in tegenstelling tot Nederland, nog prima boer zijn zonder ingeperkt te worden door duizenden regels.
Dag 19, zaterdag 23 augustus: Brændeskov – Håstrup
Weer: regen, koud
Gefietste kilometers: 41
Route:
Regionale route nr. 79
Brændeskov, Kirkeby, Hundestrup, Korinth, Svanninge Bakker, Håstrup
Vandaag fiets ik door de Funense Alpen. Niet het hoogstgelegen gebied van Funen, maar, zoals de naam al doet vermoeden, wel veel klimmen en dalen. Het is een prachtige tocht. Jammer dat het weer niet zo mee werkt. Ik heb een broek aan die snel droogt, maar vandaag krijgt hij daar de kans niet voor.
Bij Håstrup zijn shelters en ik vind dit een prima plek om te stoppen. In één van de lege shelters hang ik mijn tent en mijn kleren te drogen en van de andere shelter maak ik mijn woonverblijf voor de ‘time being’. De kampeerplek ligt aan een doorgaande weg, helemaal in het zicht en ik voel me daardoor niet zo op mijn gemak. De shelters staan met hun achterkanten naar de weg en ik zorg ervoor dat ik niet opgemerkt word door automobilisten. Niet dat dat veel moeite kost, want het is een erg rustige weg. Vanaf de voorkant van de shelter kijk ik over een licht glooiend veld.
Ik ben er nog maar net of er komt een wandelaar aan. Het lijkt of deze meneer het een persoonlijke eer vindt dat ik hier overnacht. De shelters staan er namelijk nog maar net en als inwoner van Håstrup vindt hij het geweldig dat er gebruik van wordt gemaakt.
Niet veel later, ik heb net mijn pannetje op het vuur, loopt er een vrouw met een hond langs de shelters. Ook zij blijft een praatje maken.
Het veld tegenover mij blijkt een geliefd wandel-, hondenuitlaat- en hardloopterrein te zijn. Menigeen passeert mijn shelter en op een paar na, blijven de meesten wel even een praatje maken. Hoezo uit het zicht blijven?
Inmiddels voel ik me weer prima op mijn gemak. Ach ja, we zijn in Denemarken. Maar toch, als het donker wordt, en heel Håstrup op één oor ligt, slaap ik minder goed dan anders.
Dag 20, zondag 24 augustus: Håstrup – Kasmose Skov
Weer: bewolkt, af en toe zon
Gefietste kilometers: 98
Route:
Regionale routes nr. 79, 71, 70 en 30
Håstrup, Nørre Broby, Kong, Glamsbjer, Frøbjerg, Aarup, Emtekær, Føns, Kavslunde, Middelfart, Strib, Kasmose Skov
Vandaag is het bewolkt en ik heb het gevoel dat de zomer hier bijna voorbij is, al krijg ik uit Nederland ook berichten dat het daar slecht weer is. Toch is mijn gevoel naar huis te willen, wat naar de achtergrond geraakt, Funen heeft een positieve invloed op mij.
Funen is prachtig. Wat ontzettend jammer dat de zon niet schijnt, ik heb het gevoel dat ik nu maar de helft van de Funense schoonheid zie.
Toch nog maar een keer terug komen.
Middelfart is een mooi stadje. In de haven schuil ik voor een regenbui en zoek ondertussen op de kaart een kampeerplek. Omdat afgelopen nacht de boel niet echt is opgedroogd, gaat mijn voorkeur uit naar een shelter. Helaas is die nergens in de wijde omtrek te vinden.
Even voorbij Håstrup, ik ga gelukkig de goede kant op
Brogade in Middelfart, Henner Friisers Hus
Dag 21, maandag 25 augustus: Kasmose Skov – Magtenbølle
weer: zon, later op de dag regen
Aantal gefietste km.: 83
Route:
Regionale routes 30, 35 en 79
Kasmose Skov, Båring Skov, Bogense, Ejlby, Skamby, Serup, Søndersø, Søndersø Skov, Mågård Skov, Ruehede Skov, Skallebølle, Magtenbølle
Hé, de zon schijnt! Net wat ik nodig had.
Ik ben vroeg vanmorgen en wordt helemaal blij van het mooie weer. Zo snel als het kan pak ik mijn boeltje bij elkaar en vertrek.
Vanaf de kampeerplek moet ik eerst een stuk lopen, het is namelijk een heel smal en hobbelig bospad. Ik zie verse poep liggen, waarschijnlijk van reeën. Als ik het bos uit ben en ik langs een korenveld fiets, schiet er net een ree weg. Hij rent over het korenveld, wat een prachtig gezicht.
Ik wil hem naroepen: ‘hé, je hoeft niet te vluchten, ik doe niks’. Maar hij zou me vast niet geloven.
Ik vervolg mijn tocht langs de noordkust van Funen.
Het is weer gaan regenen en als ik bij mijn nieuwe overnachtingsadres aankom, mag ik daar op de hooizolder bivakkeren. Hier kan alles, inclusief de tent, mooi opdrogen.
Ik moet zeggen, dit is een van de meest bijzondere plekken die ik ooit heb gehad in Denemarken.
In de loop van de avond word ik uitgenodigd voor een kop koffie in de gezellige woonkeuken van Jørgen en Ingrid. Jørgen blijkt voorzitter te zijn van de Deense fietserbond, afdeling Funen en is geïnteresseerd in mijn fietservaringen in Denemarken. Hij heeft een aantal goede tips voor de laatste twee dagen in Denemarken. Ik besluit hier twee nachten te blijven en de volgende dag zonder bagage op pad te gaan.
Dag 22, dinsdag 26 augusus: Magenbølle - Magtenbølle
weer: ’s ochtends regen, ‘s middags zonnig en warm
Aantal gefietste km.: 103
Route: Regionale routes 79, 75, 60 en een eigen route
Magtenbølle, Skjalbjerg, Frøbjerg, Krengerup, Vedtofte, Søllested, Assens, Torø Huse, Brydegård, Agernæs, Helnæs, Agernæs, Brydegård, Dreslette, Flemlæse, Dærup, Glamsbjerg, Krengerup, Frøbjerg, Tommerup Stationsby, Magtenbølle
Ik heb geen haast om op pad te gaan. Het weer is ook niet echt uitnodigend en ik blijf nog even wat kletsen met Jørgen. Als ik hem vertel dat ik klarinet speel en op het conservatorium werk, reageert hij met ‘dan moet je mijn vrienden Dan en Karen ontmoeten!’ Dan is klarinettist en Karen cellist. Jørgen denkt dat ze het vast leuk vinden om kennis met me te maken. Ze wonen dicht bij het schiereiland Helnæs, in het zuiden van Funen.
Ach, waarom niet? Jørgen belt Dan, maar daar wordt niet opgenomen, ik zal er wel langs fietsen en kijken of ze thuis zijn. Jørgen geeft me het adres en ik fiets zuidwaarts.
Inmiddels ben ik al aardig gewend aan de Deense spontaniteit en gastvrijheid, maar vandaag word ik weer aangenaam verrast. Ik vind het huis van Dan en Karen. Evenals Jørgen, is Dan ook een liefhebber van 2CV’s. Zijn binnenplaats staat er vol mee.
Ik klop aan en Dan doet open. Ik vertel hem wie ik ben en waarom ik zomaar aan kom waaien. Ik ben nog niet uitgepraat of Dan roept joviaal ‘kom binnen, wat leuk, welkom’.
Ik blijf koffiedrinken en lunchen en we kletsen bijna een uur lang over orkesten, muziekscholen, klarinetten, enz. Tot Dan tot de ontdekking komt dat hij al bijna te laat is voor de eerste leerling aan de muziekschool. ‘Je moet volgend jaar weer komen hoor, met je klarinet! En als je ooit nog eens besluit om in Denemarken te gaan wonen: ik kan nog wel een klarinettist gebruiken!’.
Volgend jaar maar weer naar Denemarken, er zit niets anders op.
Jørgen had me het schiereiland Helnæs aangeraden en ik vervolg mijn weg daar naar toe. Inmiddels is het prachtig weer geworden. Eindelijk kan ik weer eens zonder jas fietsen en ik moet me zelfs in gaan smeren met zonnebrandcrème.
Ook Dan heeft me iets aangeraden. Vrienden van hem hebben een galerie op Helnæs en die is de moeite van het bezoeken waard. ‘Doe ze maar de groeten van mij’.
Oké, op naar het volgende adres.
Voor meer foto's van Helnæs, klik hier
Inmiddels ben ik bij de vuurtoren aangekomen op het zuidwestelijke puntje van Helnæs. Hier ontmoet ik voor het eerst tijdens de hele vakantie Nederlanders. Zij zijn ongeveer van mijn leeftijd, misschien iets ouder en de vrouw van het stel heeft vroeger ook in Denemarken gefietst. We komen samen tot de conclusie dat Denemarken een erg prettig land is om op vakantie te gaan.
Ik heb nu zo’n beetje heel Helnæs rondgefietst en denk een aantal galeries te hebben ontdekt, maar geen van hen waren open. Jammer.
Helnæs was mooi, niet spectaculair, maar wel erg mooi.
Mijn dipje van vorige week is helemaal over. Sterker nog: ik vind het jammer dat ik morgen al weer naar huis moet. Ik heb nog één dag en hopelijk is het mooi weer want er staan nog een paar plekjes op mijn verlanglijstje, waaronder een uitkijktoren.
Na het eten mag ik bij Jørgen en Ingrid e-mailen. Super-de-luxe achter een deftig bureau in een schitterend Deens landhuis schrijf ik een laatste mail naar familie en vrienden.
Dag 23, woensdag 27 augustus: Magtenbølle – Odense - …
weer: regen
Aantal gefietste km.: 37
Route:
Regionale route nr. 75
Fiets: Magtenbølle, Tommerup, Hesbjerg Skove, Ravnebjerg, Odense
Trein: Odense richting Nederland
Mijn laatste dag in Denemarken en het regent.
Ik wijzig mijn plannen want met dikke grijze wolken en regen ga je niet voor je lol een uitkijktoren beklimmen. Ik besluit rechtstreeks naar Odense te gaan. Wellicht kan ik daar naar het Carl Nielsen Museeet.
Op aanraden van Jørgen zoek ik onderweg Kasteel Hesbjerg op.
Ongeveer 50 jaar geleden werd dit kasteel gekocht door de excentrieke Mr. Vig, toen al ver in de tachtig. Hij wilde zijn droom waar maken door het vervallen kasteel om te toveren tot een Russisch-orthodox klooster. Hij werd hierbij geholpen door een groepje nonnen die de patriarch uit Moskou had gestuurd.
Inmiddels is Meneer Vig overleden en verkeert het kasteel in een vervallen staat. Een groot deel staat in de steigers (op de foto niet te zien). Van dit bijzondere verhaal is een prachtige documentaire gemaakt “The Monastery”.
Het Carl Nielsen Museum is maar een paar dagen per week open en vandaag helaas gesloten.
Maar… gelukkig is er nog een museum: het Hans Christiaan Andersen Hus. Vorig jaar ben ik hier even langs gereden, maar vandaag is het een goede dag om naar binnen te gaan. Op bovenstaande foto staat het huis waar de beroemde sprookjesschrijver is grootgebracht.
Na het museumbezoek loop ik de stad in. Omdat al mijn boeken inmiddels uitgelezen zijn en ik nog een lange treinreis voor de boeg heb, besluit ik een boek te kopen. De boeken zijn behoorlijk duur, maar in één boekwinkel hebben ze een aantal Engelstalige pockets in de aanbieding. Voor 79,- DKR (toch nog een tientje!) koop ik ‘Kafka on the shore’ van de Japanse schrijver Haruki Murakami.
Ik heb nog twee uur voordat de trein vertrekt. Het is verboden je fiets mee te nemen in de grote stationshal, maar ik wil daar graag even een hapje eten en de bibliotheek bezoeken. Om de fiets + bagage zomaar ergens bij het station neer te zetten, vind ik zelfs in Denemarken te riskant. Bij de jeugdherberg vlak bij het station vraag ik of ik daar mijn fiets mag parkeren en of ze een kluis hebben voor de bagage. Ik krijg een sleutel van de fietsenstalling en mijn bagage mag ik in de hal leggen onder het toeziend oog van de receptionist.
Het stationsgebouw is een modern gebouw waar vele publieke voorzieningen onder zijn gebracht. Zo ook de stadsbibliotheek, waar ik een Nederlandse krant inkijk.
Op het perron kom ik een collega-fietser tegen. Het is een Canadees van ongeveer mijn leeftijd, die sinds kort in Duitsland woont. Hij heeft de afgelopen weken voornamelijk door Zweden gefietst en de laatste paar dagen in Denemarken.
Omdat ik zelf graag weer naar Zweden wil, vraag ik hem naar zijn ervaringen. Hij raadt mij aan om niet in m’n eentje door het noorden van Zweden te fietsen: “Je fietst soms wel 100 kilometer zonder ook maar iets tegen te komen, geen mens, geen huis, geen winkel. Je zult maar pech krijgen met de fiets, of te weinig eten bij je hebben. Dan heb je wel een probleem! Gelukkig is mij niets overkomen, maar achteraf was het niet zo verstandig.”
Toch blijft Lapland voorlopig op mijn verlanglijstje staan.
Voor foto's van Funen, klik hier
Dag 24, donderdag 28 augustus: … - Utrecht – Zeist
Weer: mooi weer
Gefietste aantal km.: 15
Route:
Trein: aankomst Utrecht
Fiets: Utrecht, Bunnik, Zeist
De reis verloopt vlekkeloos. Bij mij in de coupé zit alleen maar een Italiaan die de hele reis slaapt. Exact op tijd komt de trein in Utrecht aan.
Het is mooi weer en ik fiets eerst naar Maarten en Els. Ik ben er nog maar net als Thea met haar kinderen langskomt. Ze heeft gebak meegenomen en we vieren mijn thuiskomst.
Als ik naar huis fiets overkomt mij iets bizars: ik verdwaal.
Kijk, ik woon er natuurlijk nog maar net, zo bekend ben ik niet in dat gedeelte van Zeist. En ik ben natuurlijk hartstikke moe van de treinreis. Kan ik nog meer excuses bedenken? Ik weet dat ik ergens in de buurt van het winkelcentrum een bospad in kan rijden, die doorloopt tot aan de fietsenstalling achter mijn flat, maar waar is nu dat bospad? Uiteindelijk kom ik ergens aan het eind van de Prinses Margrietlaan terecht en fiets weer helemaal terug om aan de voorkant van de flat uit te komen.
Nou ja, na al de vele kilometers maakt zo’n klein ommetje natuurlijk ook niet meer uit, maar maf is het wel. Hoe dan ook: ik ben weer thuis.
Veni Vidi Fietsi!
