Dag 3, donderdag 7 augustus: Nyborg - Kragholm
Weer: heet, zonnig. ‘s avonds en ’s nachts: onweer en storm
Aantal gefietste km.: 89
Route:
Regionale route nr. 50, Nationale route nr. 8
Nyborg, Kogsbølle, Tårup, Vormark, Hesselager, Lundeborg, Elsehoved, Åbyskov, Svendborg, Vindeby, Troense, Rudkøbing, Kragholm
Gisteravond lag ik om acht uur al in bed. Tegen mijn verwachting in was ik gelijk in slaap gevallen en heb nota bene 11 uur geslapen!
Om zeven uur stap ik monter mijn bed uit en rond half acht zit ik op de fiets. Ik ben het terrein nog niet af of ik hoor tromgeroffel. Ik herken het als startteken voor een harmonie of fanfare die vertrekt. Tot mijn verbazing hoor ik inderdaad een koperensemble met een mars beginnen.
Tjonge… wat aardig, krijg ik nog uitgeleidde ook.
Wat er werkelijk gaande is, weet ik niet, maar ik fiets er snel naar toe om te kijken. Een hele stoet mensen in stemmig zwart loopt in marstempo achter de musici aan om vervolgens bij een soort feesttent aan te komen. Hier begint men met rondjes lopen, heel veel rondjes. Ik kijk om me heen of ik iemand zie aan wie ik kan vragen wat er aan de hand is, maar die paar mensen die staan te kijken zijn toeristen uit het nabijgelegen hotel. Niemand weet het.
Tot slot worden er een aantal kanonschoten afgevuurd en verdwijnt de stoet in de feesttent. En dat om half acht ’s morgens...
Ik ga naar het strand om te ontbijten. In tegenstelling tot gisteren is het prachtig weer en ook is mijn claustrofobische bui over. De brug ziet er opeens een stuk minder gevaarlijk uit.
Als ik op een bankje mijn ontbijt nuttig, komt er een vrouw aangewandeld. Ze bekijkt mij en mijn fiets en vraagt in het Duits wat ik aan het doen ben.
“Fietsen, door Denemarken”.
“Met je man?”
Ik kijk om me heen, misschien heb ik iets gemist.
“Uh.. nee alleen”
“Allein???”
“Hm hm”
Om het gesprek op een ander onderwerp te brengen, vraag ik waar ze vandaan komt en wat zíj aan het doen is. Ik meen een Slavisch accent te horen en heb het vermoeden dat ze in het hotel logeert.
Mijn vermoedens blijken juist. Ze vertelt dat ze uit Rusland komt en hier op vakantie is, inderdaad in het hotel. Ze vindt het hier eigenlijk maar niets, de Denen zijn onaardig, het landschap is saai en het weer is slecht.
“En het is veel te gevaarlijk om als vrouw alleen hier te fietsen! Hoe oud ben je eigenlijk?”
“34”
“34? Ik dacht dat je minstens tien jaar jonger was”
Ik vraag me af of dit een compliment of een belediging is en besluit dat het het eerste is, “Dankje, maar ik ben echt 34. Waarom vind je het gevaarlijk om als vrouw alleen op pad te gaan in Denemarken?”
“Denen zijn gevaarlijke mensen! Het is hier niet zoals in Duitsland of in Frankrijk. Daar ga ik liever naar toe, dit is voor mij de eerste keer in Denemarken, maar ook de laatste! Ik ben trouwens nog nooit in Holland geweest. Is het daar veilig?”
“Oh ja. Maar niet zo veilig als in Denemarken” zeg ik, geheel naar waarheid. Ze kijkt me aan alsof ze me verkeerd verstaan heeft, maar zegt verder niets.
“Mag ik naast je zitten, op het bankje?”
“Ja hoor, plaats genoeg”
“Het is echt gevaarlijk hoor om alleen te fietsen! Al dat verkeer en de natuur en zo eenzaam!”
Ja natuurlijk, levensgevaarlijk. Ik begin me een beetje te ergeren. “Luister, ik heb hier vorig jaar vijf weken gefietst en heb heel veel gastvrijheid genoten. Ook heb me nog nooit eerder zo veilig gevoeld als hier in Denemakren. Denemarken staat erom bekend dat het een veilig land is, ook voor eenzame fietsende vrouwen.”
Ik wens haar nog een fijne vakantie toe en stap de fiets op. Ik ga niet over de brug, maar fiets zuidwaarts, langs het strand.
Nyborg Slot / Korenvelden bij Holckenhavn
Strand bij Kintholm / "Dammestenen" bij Vormark
Tussen Vormark en Hesselager ligt de 'Dammestenen' een 1000 ton zware steen die hierheen is gevoerd gedurende de laatste ijstijd. Deze enorme steen lijkt me de moeite van het bekijken waard en ik maak een klein ommetje.
Ik loop er om heen, klim er boven op, ga er op zitten en geniet van het uitzicht. In de verte zie ik een grote groep fietsers aankomen en bedenk dat als ik een foto wil maken dat nu moet doen. Ik ben nauwelijks van de steen af, of de groep fietsers strijkt hier ook neer. Het blijken Duitsers te zijn, die meteen de hele omgeving voor zichzelf opeisen. Het lukt me nog net om een Duitserloze foto te maken, maar 1 tel later staat de halve groep er al boven op. De andere helft loopt er om heen en maakt foto’s.
Ik stap de fiets weer op, op zoek naar een rustiger pauzeplekje.
Elsehoved / Aankomst in Svendborg
Svendborg is een havenstad in het zuiden van Funen. Vorig jaar kwam ik hier binnen met de boot vanaf het eiland Ærø, nu kom ik over het fietspad de andere kant van de stad binnen.
Ik fiets de stad door richting de haven en herken het weer van vorig jaar. Via een hoge brug over de Svendborg Sund kom ik op het eiland Tåsinge.
Vanaf de brug naar Tåsinge, zicht op het zuiden: Svendborg rechts onder en Vindeby aan de overkant
Even voorbij het mooie dorp Troense ligt het het Valdemars Slot. De Deense koning Christian IV heeft in de 16e eeuw het slot laten bouwen voor zijn zoon Valdemar Christian.
Valdemars Slot is het grootste, in privé bezit zijnde slot van Denemarken.
Het kasteel bezit prachtige rococovertrekken en verschillende musea, waaronder een speelgoedmuseum en het Deense zeilsportmuseum.
Valdemars Slot op Tåsinge
Ik fiets door, over de brug naar het eiland Langeland en kom aan in de hoofdstad Rudkøbing. Hier ga ik op zoek naar een kampeerplek. Niet wetend wat me die nacht te wachten staat…
Dicht bij het kleine dorpje Kragholm, onder Rudkøbing vind ik mijn kampeerplek bij een boer op het land. De eigenaars zijn zelf met vakantie maar de honneurs worden waargenomen door de ouders, twee oude mensen die geen Engels spreken.
Er zijn nog drie andere gasten, 1 meisje en 2 jongens die met z’n drieën in een tent kamperen. Het meisje vertaalt de inlichtingen die ik krijg van de oude man. Ik mag m’n tent neerzetten waar ik wil en de prijs is DKR 20,- die ik straks mag afrekenen als de tent staat.
Vanaf het strand komt de vrouw aangelopen met een hond. Ze spreekt een beetje Duits en ik vertel haar dat ik het een prachtplek vind, zo dicht bij de zee, bijna op het strand.
“Zal ik u nu maar vast betalen?”
“Ja, fünfundzwanzig bitte”
Versta ik het verkeerd? Nou ja, die vijf kroon (ong. € 0,75), daar ga ik niet moeilijk over doen. Ik kan niet passen en kan haar alleen maar een briefje van 50 geven. Ze kijkt moeilijk. Nee, daar heeft ze niet van terug.
“Mitkommen”, en ik loop achter haar aan. Ze laat me de douche en het toilet zien.
“Auch brauchen?”
Mm… ja, hoewel het er niet echt frisjes uitziet, heb ik wel een douche en zeker een toilet nodig.
“Auch fünfundzwanzig!”
Oh…?? Ik word hier even bedonderd waar ik bij sta! Ik laat het maar zo en geef haar de 50 kronen en zeg een beetje spottend dat ze het wisselgeld mag houden, waarop zij mij weer verbaasd aankijkt.
Ik laat haar in verwarring achter en ga terug naar de tent.
Later spreek ik de drie andere gasten nog even. “Het gaat stormen vannacht”, zegt het meisje.
Het heeft de hele dag al behoorlijk gewaaid, maar dat doet het in Denemarken bijna altijd. Dus als een Deen waarschuwt voor storm, is het menens.
Ik kan nog net buiten mijn potje koken, maar als ik mijn laatste hap binnen heb begint het te regenen. Ik controleer of de tent en de scheerlijnen strak staan en rond negenen lig ik al in bed. Mijn eerste nacht in de nieuwe tent. Een tent die maar 1,7 kg. weegt, ruimte biedt voor 1 persoon + de bagage in een minuscuul voortentje. Ik kan net rechtop zitten. Wel een ideale tent om mee te nemen op de fiets, en om te kamperen met mooi weer. Met slecht weer iets minder ideaal, maar de nachten zijn toch bedoeld om horizontaal door te brengen, dus…
Het regent al een tijdje, de wind wordt steeds harder en tot mijn grote schrik begint het ook nog eens te onweren. Als echt buitenmens zou ik niet voor een kleintje vervaard moeten zijn (wat het weer betreft dan), maar onweer… Dat vind ik iets afschuwelijks en ik realiseer me dat ik vorig jaar in Denemarken geen enkele keer onweer heb gehad. Is ook helemaal niet in me opgekomen dat dat zou kunnen gebeuren.
Ik kruip diep in de slaapzak en doe oordoppen in, wat op zich ook niet ontspannend werkt want nu hoor ik ook geen eventueel ander Gevaar aankomen. Niet dat ik dat zonder oordoppen wel zou horen: het buldert om me heen en de enige geluiden zijn de harde slagregen op mijn tent, het loeien van de wind om de tent en het donderen van het onweer. Daar komt geen enkel geluid bovenuit en ik besluit de oordoppen in te houden, ze dempen het geluid van de donder in ieder geval.
Urenlang gaat het zo door, van slapen komt er niets terecht. Om wat afleiding te hebben, blijf ik al die tijd lezen, ik vervang tot twee keer toe de batterijen van mijn zaklampje en lees één boek uit. Pas rond drieën wordt het minder erg en val ik eindelijk in slaap.
Privéstrandje bij de kampeerplek, in de verte de brug waar ik vanmiddag overheen heb gefietst. Stilte voor de storm.
Dag 4, vrijdag 8 augustus: Kragholm – Sønder Longelse
Weer: regenachtig, later op de dag zon
Aantal gefietste km.: 72
Route:
Regionale routes nr. 82 en 83 + stukje eigen route
Kragholm, Henninge, Fuglsbølle, Lindelse, Brandsby, Humble, Helsned, Hesselbjer, Nørreballe, Kinderballe, Bagenkop, Dovnsklint, Fakkemose, Magleby, Broløkke, Sædballe, Tryggelev, Ore, Hennetveld, Lindelse, Illebølle, Sønder Longelse
“Overleefd?” vraagt het meisje mij de volgende ochtend.
Zij hebben het niet helemaal droog gehouden en moesten er vannacht een paar keer uit om de tent weer goed vast te zetten. Ondanks, of misschien wel dankzij, dat ze een grote stevige tent hebben en er met z’n drieën inlagen.
Omdat mijn tent nogal laag is, vangt hij ook weinig wind. Waarschijnlijk heeft dat er toe bijgedragen dat ik vannacht ‘in alle rust’ kon blijven liggen.
Om acht uur zit ik op de fiets. Even voorbij Kragholm zie ik een enorm slagveld met allemaal omgewaaide en kapotgescheurde tenten. Tentdoeken in de bomen, geknakte stokken op de weg en werkelijk geen één tent staat meer overeind. Waarschijnlijk was het een jongerenkamp of iets dergelijks. Ik realiseer me dat ik vannacht erg veel geluk heb gehad. En dat voor een allereerste nacht met de nieuwe tent!
Molen voorbij Hennetveld / Zicht op Humble
Vorig jaar heb ik de noordelijke helft van Langeland genomen, nu neem ik de zuidelijke helft.
Als ik in het stadje Bagenkop ben, zoek ik een fietsenmaker. Mijn fiets kraakt en piept verschrikkelijk, heel zuidelijk Langeland kan mij horen aankomen. Ik ben olie vergeten, maar wellicht kan een fietsenmaker mijn ketting even smeren.
Omdat er geen fietsenmaker in het stadje is, word ik doorverwezen naar een smid. “Die is heel aardig, die doet het wel even”. En ja hoor, een klein rond mannetje met olijke oogjes wil mij maar wat graag van dienst zijn. Hij spreekt geen engels, maar had mij al horen aankomen, zodat ik niets hoef uit te leggen.
De behandeling is gratis. “Hollænder…” zegt hij en steekt zijn duim omhoog. Ik lach “Dansker…” en steek mijn duim ook omhoog.
Maar alle vriendelijkheid ten spijt, het heeft niet geholpen. Mijn fiets kraakt, steunt en kreunt als nooit te voren.
Op het zuidelijkste puntje bevindt zich Dovnsklint, een 16 meter hoge klif.
Haven van Bagenkop / Dovensklint, de klif op het zuidelijkste puntje van Langeland
's Avonds kampeer ik op het terrein van een basisschool in Sønder Longelse en spelende kinderen houden me gezelschap. Die vinden zo’n buitenlander wel reuze interessant.
Een van de jongetjes (de linker op de foto) vraagt: doe joe spiek inglies? En rent dan gauw weg. Even later komt hij terug en stelt dezelfde vraag. Ik antwoord in het Deens dat ik Engels spreek, maar geen Deens.
Dat had ik natuurlijk niet in het Deens moeten zeggen, want hij begint met een verhaal waar ik geen touw aan kan vastknopen. Met handen- en voetenwerk wordt duidelijk dat hij met z’n vriendjes op de foto wil.
Kampeerplek in Sønder Longelse
