Het afscheid nemen van Noorwegen duurde lang. Vanuit Trondheim reisden we langzaam zuidwaarts met onderweg nog een paar afspraken waarvan er één een belangrijke ontwikkeling met zich mee bracht…
Om maar gelijk met deze ontwikkeling in huis te vallen: maandagochtend hadden we in het pelgrimscentrum van Trondheim een afspraak met Hans Morten Løvrød, de manager van het Olavspad.
Inmiddels is er een grote vraag naar een Engelse vertaling van de fietsgids en daar ging het gesprek voornamelijk over. Meer kan ik er nog niet over zeggen, maar: wordt vervolgd!
Vanuit Trondheim gingen we met de fietsen in de trein naar Ringebu. Wat ontzettend relaxed, de fiets in een Noorse trein! Wij hadden de dag ervoor kaartjes gekocht op het station in Trondheim en kregen te horen dat de trein een kwartier voor vertrek aankomt en dat de conducteur ons de fietsplaats zou wijzen.
En alles ging precies volgens plan. We werden op station Trondheim geholpen met de fietsen, hadden alle tijd om de fietsen in het speciale fietscompartiment te plaatsen en daarna onze eigen zitplaats te zoeken.
De vier uur durende reis was een van de mooiste treinreizen ooit! Het grootste gedeelte reden we langs Het Olavspad. Soms keken we naar de gefietste route in het diepe dal en soms wezen we omhoog naar de bergen “Kijk, weet je die klim nog? Zo zwaar, maar zo schitterend!” Met weemoed keken we terug…
Omdat het fietscompartiment op slot ging, maakte ik me toch een beetje zorgen: stel dat we in Ringebu uitstapten en de trein gelijk weer weg reed. Met onze fietsen...
Vlak voor aankomst vroeg ik de conducteur of ze in Ringebu onze fietsen niet zou vergeten. Ze keek me aan met een geruststellende blik. “Nee hoor, maak je maar geen zorgen”. En dat deed ik prompt niet meer.
In Ringebu ging alles weer op de zelfde rustige en ontspannen manier. De enigen die het gevoel hadden zich te moeten haasten omdat de trein iets langer stil stond, waren we zelf.
In Ringebu stond de auto. Op ons gemak reden we de volgende dag verder zuidwaarts. Ook de autorit liep grotendeels door het gebied waar we gefietst hadden. Remy reed en voor hem was het de eerste keer dat hij in Noorwegen reed en hij moest wennen aan het vele klimmen en dalen. De combi met ons stokoude Polootje was geen onverdeeld succes, maar ik vond het uiterst vermakelijk. Ik was al lang blij niet te hoeven rijden (we houden allebei niet van autorijden en zijn dolblij als de ander achter het stuur zit). Èn ik kon wat foto’s maken.
Na een stuk snelweg (Remy: huh, hier mag je maar 40!), kozen we vooral voor de wat rustiger weggetjes, al maakte dat op dit traject amper uit.
We wilden graag nog één keer wildkamperen en gingen terug naar een plek waar we eerder waren, op het eilandje Helgøya.
De laatste dag in Noorwegen reden we van afspraak naar afspraak. Eerst op de koffie bij Renée Dekker. Zij werkt bij Visit Innlandet in Brumunddal en heeft speciaal voor de fietsgids een fietsroute samengesteld over het schiereiland Nes en het eiland Helgøya. Daarna door naar het pelgrimscentrum in Hamar, waar we nog even gezellig koffie dronken met Tone Stræte, de manager aldaar. Tone was door de voorraad gidsen heen en wij hadden na het bezoek weer wat ruimte in de auto…
Het laatste bezoek was aan het pelgrimscentrum in Granavollen. Ik wilde graag Jane Dahl, de manager daar, even gedag zeggen. Vorig jaar heeft mijn auto twee weken bij haar thuis gestaan en Jane heeft mij erg geholpen bij het maken van de westroute tussen Oslo en Lillehammer. Een groot gedeelte van de wandel-westroute kan namelijk niet gefietst worden en daarvoor waren alternatieven nodig. Ook Jane heeft voor het pelgrimscentrum gidsen ingekocht.
Na deze zeer vruchtbare woensdag hebben we nog een laatste nacht gekampeerd in Noorwegen, op een camping in Larvik.
Vanuit Larvik namen we de volgende ochtend de “MS SuperSpeed” naar Hirtshals in Denemarken. Nou ja, super speed… Bij ‘speed’ heb ik toch hele andere ideeën, dan het gezellige getuf van deze boot. Voor mij de eerste keer dat ik deze ferry nam (voor Remy was alles deze weken de eerste keer) en ik had begrepen dat deze boot met super speed naar Denemarken zou varen. Ik had al een boel spuugzakjes verzameld en verwachtte vier uur lang misselijk en kotsend een compleet deck voor mezelf te hebben. Net zoals op de veerboot naar de Hebriden in Schotland (Tip voor iedereen die niet met veel mensen in één ruimte willen zijn: heel erg overgeven! Succes gegarandeerd!).
Maar niets van dit alles. Niet alleen het bescheiden tempo, maar ook de spiegelgladde zee, droegen hieraan bij. Ik had zelfs alle tijd en rust om een gedeelte van dit blog te typen. Voor de medereizigers wel zo fijn…
En nu zijn we weer thuis! De laatste paar dagen hebben we bij vrienden in Denemarken gelogeerd en andere vrienden aldaar een bezoek gebracht. Dat was ontzettend fijn en een prima manier om te acclimatiseren.
Persoonlijk zal ik nog even tijd nodig hebben om te landen, maar er staan een paar prachtige klussen op me te wachten, waaronder het uitwerken van de route Oslo-Sundsvall en de voorbereidingen voor de vertaling.
Veni Vidi Fietsie!
Remy & Gea
In Denemarken zijn we nog even naar het hoogste punt van Funen gefietst, Frøbjerg Bavnehøj (131 m). Laatste foto: de negenjarige dochter van onze vrienden heeft een tandem voor ons ontworpen. Prachtig!
