A smooth sea never made a skillful sailor - Unknown
De (stok)oude dame en ik zetten beiden ons vehikel in het fietscompartiment van de trein. Ik schat haar op minstens 90. Ze draagt een afritsbroek, sportschoenen en een windjack. Ze spreekt voortreffelijk Engels. “We moeten straks wel even goed opletten dat we ze niet verwisselen…”. Ze heeft wel een punt. Ik zal opletten.
Vrijdag nam ik de trein vanuit Östersund naar Sundsvall. Een van de weinige trajecten in Zweden waar de fiets in de trein mag. En nog gratis ook. Vanaf Sundsvall was het nog ongeveer zeven kilometer met de fiets naar Selånger, waar de auto stond. Eigenlijk had ik helemaal terug willen fietsen, maar ik kom een beetje in tijdnood, want mijn dagetappes zijn korter dan verwacht en de auto kon maar een week in Selånger staan, dus ik moest wel op tijd terug zijn.
Het gedeelte dat ik nu gefietst heb, is behalve heel mooi, ook best avontuurlijk. Stukjes door gras, hobbelige bospaadjes, grindpaadjes, stukjes snelweg… Maar allemaal prima te doen. Vooral omdat het korte stukjes zijn. De rest gaat over prima fietsbare wegen. Deze route is overigens wel een andere dan de voorgaande twee routes waar ik mee bezig ben geweest (Oslo-Trondheim en Oslo-Selånger). De route die ik nu fiets, een pelgrimspad voor wandelaars, is namelijk al helemaal aangepast voor fietsers, en zelfs grotendeels bewegwijzerd voor fietsers. Kijk maar eens op de website van S:t Olavsleden.
Maar door het avontuurlijke karakter ben ik toch wat meer tijd kwijt dan verwacht. Soms zoek ik naar alternatieve wegen en dan kom ik erachter waarom men heeft gekozen voor de lastige paadjes: alternatieven zijn er niet. Maar ach, je bent ten slotte een fietsende pelgrim toch? Als je haast hebt, dan zijn er legio andere mogelijkheden om je vakantie door te brengen.
Nog even terugkomend op de vorige nieuwsbrief: ik kreeg van verschillende kanten, via mail en Facebook, te horen dat lupine óók in Denemarken groeit. Sorry. Hoe kon ik mijn geliefde Denemarken vergeten. Dus… ook Denemarken zit vol met onkruid.
En Tommy… De fietser die vanaf 2014 elk jaar het St. Olavspad fietst, of delen ervan. Ik schreef al dat ik hem wilde ontmoeten en gisteren was het zover. We hebben uitgebreid gesproken over de route met de kaarten op tafel. We hebben ook wat knelpunten doorgesproken. Er zitten wat stukken bij die, behalve avontuurlijk, ook behoorlijk uitdagend zijn. Zo is er een hele steile trap en een spoor dat je moet oversteken. Dat doe je dan door daar je fiets óver de rails te tillen. Overigens kan dit wel met een omweggetje ontweken worden. En de trap ook…
Ik ben helemaal in m’n element hier. Ik geniet van de route en de ontmoetingen onderweg. Zo ontmoette ik helemaal onverwachts, in the middle of nowhere, Marica Hamberg, een van de medewerkers van het St. Olavspad. Ik heb sinds 2020 al contact met haar over de fietsroute en nou kwam ik haar stomtoevallig tegen. Ik had sowieso met haar af willen spreken, maar ze was op vakantie in de periode dat ik bij haar in de buurt zou zijn. Komt dit verhaal bekend voor? Twee jaar geleden ontmoette ik op deze manier ook Tone Stræte, een van de medewerkers van het Noorse Olavspad, ook zomaar ergens in het wild. Ik appte Tone: ‘it happened again…’ Waarop ze reageerde met “What?? Again?!”. Tja, zulke bijzondere ontmoetingen heb je nou eenmaal als je pelgrimeert.
In Östersund heb ik geluncht met Putte Eby, de manager van het St. Olavspad. Hij had eerder al aangeboden de auto bij hem neer te zetten en tevens daar te overnachten, maar nu bleek zijn vrouw ziek. “Ik heb een andere accommodatie voor je: de ijshockeyhal bij ons in het dorp”. Wel, die hadden we als overnachtingsplek nog niet gehad, het lijkt me fantastisch. Bij de ingang van het gebouw hangt een bordje met een waarschuwing voor vallend sneeuw en ijspegels. Ik zal oppassen.
En nu typ ik er deze nieuwsbrief. In de kantine, met zicht op de enorme ijshockeybaan door ramen waarvan er één een indrukwekkend aantal sterren bevat. Maar de kans dat er een puck doorheen gaat terwijl ik hier zit, is extreem klein. In de zomer wordt de hal voor andere doeleinden gebruikt en dit weekend is er niets te doen. Ik heb hier een slaapzaal helemaal voor mezelf en mag zelfs gebruikmaken van de gymzaal met alle inmiddels voor mij bekende apparaten. Vandaag heb ik een fietsvrije dag, een administratiedagje. Dat gaat gewoon door met een eigen bedrijf.
En die rollator? Wel, nadat we uit de trein waren gestapt en de oude dame mijn fiets nog eens goed bekeek met alle tassen er op, concludeerde ze dat we beiden ons eigen voertuig hadden. Daar kon geen misverstand over ontstaan. Ze bleek overigens 92…