img 8881

Kijk nou, wat een mooi cadeautje! Ik rende naar naar buiten, nog snel een plu meegrissend. De hele dag, onderweg in de auto van Voll naar Ringebu, had ik afwisselend zon en regen. En nu regende het zowel zonnestralen al water en verscheen er zelfs een tweede regenboog!
Deze week rij ik met de auto parallel aan Het Olavspad - en soms zelfs op het pad - van Trondheim naar Oslo. Ik ben nu een bilgrim. ‘Bil’ betekent ‘auto’ in het Noors en in de andere Scandinavische talen. Er zijn mensen die vinden dat je alleen lopend kunt pelgrimeren, omdat je dan meer lijdt en meer afziet. Wel, ik kan je verzekeren dat je als fietsende pelgrim op Het Olavspad voldoende lijdt en voldoende afziet om een waardige pelgrim te zijn. Maar in de auto? Nou, als pelgrimeren betekent dat je moet lijden en afzien, dan voldoet bilgrimeren ook zeker aan de eisen…

Ik genoot onderweg zeker van het schitterende landschap, maar vond het uiterst frustrerend het niet te ‘ervaren’. Ik rook het niet, ik voelde het niet, ik hoorde niets dan alleen het eeuwige gezoem van de motor, en ging veel en veel te snel, ook al mag je soms maar 40 km per uur op sommige stukken van een Noorse snelweg en sowieso niet harder dan 90 km per uur. En ondertussen opgesloten zitten achter glas waar je alleen maar uit kan als er ruimte is om met dat grote gevaarte - en dan heb ik nog maar een klein Polootje - ergens te kunnen stoppen. Dit jaar van mij geen foto’s van het prachtige Dovrefjell en het schitterende Rondane waar ik doorheen reed. Gelukkig heb ik het ooit allemaal al met de fiets mogen ‘ervaren met alle zintuigen’ en heb ik inmiddels ongelooflijk fijne herinneringen en foto’s die daarvan getuigen. En precies dat ervaren met alle zintuigen is de essentie van traag reizen. Fietsend of lopend. Uiteraard moet je gezondheid dit toelaten en ik realiseer me terdege dat ik een zeer bevoorrecht mens ben dit te kunnen doen en er zelfs mijn werk van heb kunnen maken.

img 8744Ondanks dat ik deze week twee keer op een vaste plek zit, met de auto reis, en ook nog eens drie dagen lang achter elkaar aan de computer gekluisterd zit om alle aantekeningen te verwerken, maak ik nog steeds geweldige dingen mee.
Toen ik dit weekend logeerde op Nørgar Voll, bij Joar en Magni, heb ik voor de allereerste keer een pelgrimskerkdienst meegemaakt. Zo nu en dan worden er diensten georganiseerd voor pelgrims die onderweg zijn en de voorganger is de pelgrimspriester, Einar Vegge. Toevallig werd er een dienst gehouden in de buurt en zou de priester, die nu zelf ook als pelgrim onderweg is, net als ik, ook overnachten op Nørgar Voll. Bij de dienst, die zowel in het Noors als in het Engels werd gehouden, waren ook lokale gemeenteleden aanwezig.
Die middag zat ik bij Joar en Magni in de tuin te werken aan mijn blog (de vorige) en ik was net aan het afronden toen er een pelgrim aan kwam lopen. Hij groette mij en zei dat hij mij ’s ochtends bij de dienst had gezien. Ik keek hem vertwijfeld aan, want ik vond dat ik moest zeggen dat ik hem ook had gezien, maar ik herinnerde me hem echt niet. Ik zei dat toch maar eerlijk. “Ja, sorry, zoveel vreemde gezichten…”. Hij keek mij geamuseerd aan “maar ik was de priester vanmorgen….” En toen pas herkende ik hem! Die ochtend stond hij daar met netjes gekamd haar en een priestersbef onder zijn nette blouse. Hij had wel een africhtsbroek aan en sportschoenen. Maar dat hadden de meeste, ook de oudere, gemeenteleden en pelgrims. Dat vond ik trouwens het meest indrukwekkende van de hele dienst: zelfs de oudere dames hadden sportschoenen onder hun rok. Noren zijn in mijn ogen altijd, of toch meestal, gekleed voor een stevige outdooractiviteit.

De priester die bij Joar en Magni aankwam, had nu echter een korte broek aan, een enorme rugzak op zijn rug en een pet op. En aangezien ik niet zo goed ben in het onthouden van gezichten - en dat was echt het enige uiterlijke kenmerk dat hetzelfde was gebleven - herkende ik hem niet. Gelukkig vond hij het wel vermakelijk.

We hebben een genoeglijke avond gehad. Ook Halldis Prestegård, de nieuwe manager van het pelgrimscentrum op Dovrefjell, kwam, net als Einar, eten en overnachten op Nørgar Voll. Dat was fijn, want ik had met haar nog niet eerder kennis kunnen maken.

img 9043Na ongelooflijk verwend te zijn geweest door Joar en Magni, reed ik maandag naar Ringebu. Daar had ik een logeer- en werkplek in de tuin van Tom en Janke. Of beter gezegd, in de prachtig voormalige ‘konfirmantsalen’. Als de voormalige school, die ook op het terrein staat, vol geboekt is met pelgrims, wordt ook dit huis gebruikt, maar deze week had ik het voor mezelf. 
Dinsdag, midden op de dag, kwam Janke aan de deur: “Er komt hier net een pelgrim aanlopen die jou graag wil spreken”. Het bleek Margriet te zijn, mijn vertaalster-in-spe! Ik wist dat ze onderweg was, maar niet dat ze hier in de buurt zou zijn. Dat was een erg leuke verrassing!

Ondertussen is mij ook nog een interview afgenomen door Henrik Kos van de Fietsvakantiepodcast. Ik vertel hier over het net gefietste St. Olavspad en de aflevering staat inmiddels online: Het St.Olavspad Op Twee Wielen.

Vandaag, vrijdag rij ik verder zuidwaarts. Ik bezoek straks eerst Renée Dekker in Brumemdall. Zij heeft meegewerkt aan de fietsroute Fietsen op Nes en Helgøya en vanavond ga ik eten met Tone Stræte, de manager van het pelgrimscentrum in Hamar.
En vanavond, heel laat… dan komt Remy!!

We gaan samen een weekje vakantie vieren. Geen idee hoe dat moet zonder fiets (Remy komt zonder fiets omdat het zo kort is), maar daar komen we wel achter. We willen in ieder geval heel veel wandelen! Misschien kunnen we dat ook.

Ha det!

Klik op de foto's om de bijschriften te lezen:

img 8727img 8887img 8966img 8974img 8994img 9002img 9012img 9025img 9040img 9085img 9102img 9107img 9113img 9140img 9184img 9192img 9217img 9223img 9226img 8954