img 1878Ik keek omhoog naar de berg die voor me lag. 140 meter omhoog in bijna anderhalve kilometer. Een gemiddelde stijging dus van 10%. Gemiddeld…: er zaten ook stukjes bij van 20%. Zucht, ik was 's morgens al van de berg afgefietst en had er nu zelf voor gekozen om weer helemaal terug te fietsen. Gewoon voor de lol. Nou ja, het klimwerk zelf is minder lollig, maar wel waar ik naar toe wilde…

 Ik had mij vrijdag verslapen! Dat overkomt me eens in de duizend jaar, dus ik ben nog steeds aan het bijkomen van deze bijzondere gebeurtenis. Ik werd pas tegen half negen wakker en had rond die tijd al op de fiets willen zitten. Ik logeerde bij Louis en Pieter Jan, een Warmshowers-adres waar ik vorig jaar ook was geweest en de beide mannen waren al naar hun werk.
Ik sjeesde richting het centrum van Oslo. Voor zover je omhoog kan sjezen, want ik ging over de Ekeberg. Een berg inderdaad. Ik fietste daar door een prachtig beeldenpark, maar zoals gezegd, ik had haast en kon me niet permitteren van deze schone kunst te genieten. Ik had om 11:30 een lunchafspraak met Øyvind (dezelfde Øyvind als in de vorige nieuwsbrief), maar moest daarvoor echter nog naar het pelgrimscentrum (ligt ook op een berg, een andere berg) om een sleutel te halen. Ik had namelijk het ontzettend aardige aanbod gekregen van Anne-Sissel, een van de vrijwilligers aldaar, om in haar appartement te verblijven dit weekend. Zij zou zelf het weekend weg zijn en mij ‘s ochtends de sleutel geven. Vandaar mijn haast!
Na de lunch en de sleuteloverdracht besloot ik terug te gaan naar het beeldenpark. Boven op de berg. Ik had geen idee wanneer ik er weer zou komen (dit jaar in ieder geval niet meer) en toevallig had ik nu tijd.
Dus, hup de berg af en weer een berg op. Dat ging minder snel dan deze zin het doet voorkomen, maar ik ben blij het gedaan te hebben. De sculpturen zijn van allerlei verschillende kunstenaars en zijn wanstaltig, absurd en prachtig. Ik hou daarvan. Op de foto’s een kleine selectie.

Aan het eind van de dag moest ik naar Nydalen. Dat klinkt fijn: van een berg naar een dal. Maar daartussen lagen nog de Galgenberg en de Sofienberg. Plus dat Nyendal honderd meter hoog ligt. Kortom, ik had niet alleen het heen en weer, maar ook het op en neer. En als ik naar de hoogtemeters kijk, lijkt het volstrekt zinloos: 500 meter gestegen en 478 meter gedaald (over een lengte van 32 km).
Tussendoor ben ik ook nog even bij het startpunt van Het Olavspad gewest, de ruïne van de Sankt Halvards katedral, onder aan de Galgenberg.

img 1847img 1852img 1856img 1859img 1866img 1871img 1873

kaart route makenHoe bepaal ik nou de uiteindelijke route? Spring maar even achterop en ik neem je mee naar een gebied ten oosten van het Oslofjord. Om precies te zijn: tussen Ås en Oppegård.
Woensdag had ik een stuk gefietst dat mij niet beviel. En hoewel ik af en toe mooie uitzichten had vanaf het vrijliggende fietspad, ging dat betreffende fietspad bijna alleen maar langs een drukke weg. Op de kaart is het de aquakleurige lijn. Er zijn plekken in Noorwegen waar je er niet aan ontkomt en dan valt er niets te kiezen, maar ik had gezien dat er ook twee andere opties waren. Die moeten dan uiteraard ook gefietst worden.
Dus donderdag ging ik weer op pad om deze twee routes te fietsen. Ik mocht gelukkig een tweede nacht bij Louis en Pieter Jan blijven en kon zodoende een keer zonder zware tassen op pad.
De roze lijn op de kaart is fietsroute nr. 7, een nationale fietsroute door Noorwegen. Deze route is vooral zeer geschikt om zo snel mogelijk van A naar B te komen en niet zo mooi mogelijk. Dat maakt deze route minder interessant voor de vakantiefietser/recreatieve fietser, want hij loopt veelal parallel aan drukke wegen*. Zo ook hier. Ten noorden van Ås fiets je de eerste drie kilometer over een fietspad door het bos, maar daarna alleen nog maar langs een drukke weg. Vals plat omhoog. Ook dit stuk is afgekeurd.

Foto's van de afgekeurde stukken:

img 1590img 1596img 1647img 1659

De rode lijn op de kaart wordt de uiteindelijke hoofdroute. Deze route volgt grotendeels de pelgrimsroute Borgleden en is tevens een deels bewegwijzerde fietsroute: de Kongeveien, oftewel: de Koningsweg. Behalve dat ik deze route verreweg de mooiste en de rustigste route vond, past de geschiedenis van deze weg heel mooi bij de Kristiansroute. Op verschillende plekken wordt namelijk genoemd dat deze koningsweg tot 1870 de hoofdweg was tussen Kristiania (daar heb je hem: de oude naam voor Oslo) en Svinesund. De eerste paar kilometers vanuit Ås fiets je over een rustige weg en al vrij snel kun je verder over een vrijliggend fietspad. Na zo’n zeven kilometer komt de route uit op een prachtig bospad waar het voor auto’s verboden is. Er zit wel een klein prijskaartje aan: er is ergens op de route een pittig klimmetje van 16% over een meter of tien. Maar ach, daar heb je er vast al wel meer van gehad in Noorwegen, dus deze ene kan er ook nog bij.
En dan de donkerblauwe route. Eigenlijk is die iets mooier dan de evenwijdig lopende rode route. Deze heeft echter in het laatste stuk (de horizontale lijn die van west naar oost loopt) een stijging van honderd meter over een lengte van één kilometer. Waarvan de eerste zeshonderd meter 18/19%. Dat is niet te doen als je van zuid naar noord fietst. Voor hen die de route echter andersom gaan fietsen, is dit zeker een aanrader (mits je goede remmen hebt natuurlijk). Daarom wordt dit stuk straks als een alternatieve route in de gids vermeld voor hen die dat willen.

De goedgekeurde route:

img 1691img 1710img 1727img 1732img 1739img 1748

kaart komende weekDe route langs de oostkant van het Oslofjord is nu helemaal klaar (de rode lijn) en nu ga ik de meest rechtse tak van de Kristiansroute fietsen. Ik probeer het uit te leggen zonder dat jullie verdwalen. Het kaartje hiernaast maakt het misschien inzichtelijker.
De tak die vanuit Horten naar het oosten gaat, de aquakleurige lijn, moet nog ontwikkeld worden. Dit traject is bedoeld voor hen die na de Kristiansroute de complete ronde In het spoor van Olav de Heilige willen fietsen (Oslo-Selånger-Trondheim-Oslo), de roze lijn. Zij kunnen met dit traject Oslo ontwijken en een stuk afsnijden.

Nu ben ik al in Oslo en om dit traject te ontwikkelen, moet ik er eerst naar toe fietsen. Dat doe ik door eerst een stuk van de route Oslo-Selånger te fietsen, de roze lijn. Toevallig zit daar nog een stuk tussen dat mij helemaal niet zint (vandaar dat ik daar nog geen gids van gepubliceerd heb) en meen nu ook daar een mooi alternatief voor te hebben gevonden, de donkerblauwe lijn. Bij Charlottenburg, in Zweden, ga ik een stukje terug over de roze lijn en kom uit bij het eindpunt van de derde tak van de Kristiansroute, de aquakleurige lijn. Deze fiets ik dan noord naar zuid.
Eenmaal weer in Horten aangekomen moet ik nog terug naar de auto (groene lijn, westkant Oslofjord). Er is mij inmiddels door twee fietsers (een Noorse en een Nederlandse) onafhankelijk van elkaar een optie gegeven die er voor zorgt de grote stad Drammen te ontwijken, dat is de oranje lijn. Die route neem ik als ik terugfiets naar de auto.

En dan moet de gele lijn nog (Kristiansand-Horten). Die loopt nog heel ver onder de kaart door...* Er zijn ook (kleine) delen van fietsroute nr. 7 die erg mooi zijn. Soms gaat Het Olavspad er ook overheen en de Kristiansroute zal er ook wat stukjes van meepakken.


Foto's beeldenpark Ekeberg:

 img 1819img 1823img 1825img 1896img 1901img 1914img 1919img 1923img 1937img 1946img 1949img 1957img 1959img 1976


 Overige foto's:

img 1301img 1308img 1398img 1484img 1499img 1511img 1529img 1544img 1549img 1552img 1578img 1762