Herinneren jullie nog dat ik vorig jaar drie verschillende flesjes anti-muggen-spul had gekocht? (zie Wildkamperen vs wild kamperen). In het land van de muggen en de knutjes hoopte ik hét middel te vinden dat me kan transformeren van een wandelend all-you-can-eat-buffet naar een oninteressant wezen dat hooguit in de weg zit. Het hielp, want na aankoop had ik amper last. Blijkbaar was alleen al het kopen afdoende. Nu heb ik iets anders gekocht tegen dat gespuis, Thermacell, een klein en licht apparaatje dat je op een gasflesje kan bevestigen. Het zorgt voor een ca. 20 m2 grote beschermingszone waarin muggen, vliegen en knutjes niet kunnen binnendringen. En weer is aankoop alleen al voldoende. Of zou het door de regen en de kou komen? Het was vanmorgen 4 °C toen ik op de fiets stapte…
Ik had een paar dagen schitterend weer en het St. Olavspad werd alsmaar mooier. Het stadje Östersund lig aan Storsjön. In dat meer woont, volgens de legende, Storsjöodjuret, het meermonster. Al vanaf 1635 wordt er over het slangachtige monster met een hondenkop en rugvinnen gerapporteerd. Tot nu toe is er geen overtuigend bewijs gevonden dat het monster echt bestaat.
Nou had ik hier graag willen vertellen dat ik het monster gezien heb, maar helaas, ik moet jullie teleurstellen. 
Ik maakte een kleine omweg voor de zesduizend jaar oude rotsgraveringen bij Glösa. In het nabijgelegen openluchtmuseumpje sprak ik met ‘Hunter Fox’ (zie foto). We spraken niet alleen over de geschiedenis van Noorwegen, maar hij vond ook dat een gids schrijven voor een fietsroute achterhaald is en dat een website voldoende zou moeten zijn. Ik vond het eigenlijk wel vermakelijk dat iemand, gekleed in elandenhuiden, mij dit adviseerde.
Aan het mooie weer kwam plotsklaps een einde en de laatste dagen fietste ik het allermooiste deel van de route in de regen, met dikke tegenwind en in de kou. Het weer was wel toepasselijk bij het gebied waar ik doorheen fietste: het grootste wintersportgebied van Zweden met het stadje Åre als centrum. Ik kwam langs twee indrukwekkende watervallen, waarvan de tweede Tännforsen, de grootste is van Zweden. Daarna verliet ik geleidelijk de bewoonde wereld.
Ondanks de kou, de harde wind en de regen, heb ik ontzettend genoten.
Aanvankelijk zat ik nog iets te lang naar m’n zin op een, voor Zweedse begrippen, drukke weg. De ‘bruggetjesweg’, noem ik het maar, vanwege het uitzicht op talloze oude stenen bruggetjes die ik passeerde.
Maar toen ik eenmaal op de gamla vägen (de oude weg) zat, stopte de regen en kwam ik eindelijk in een prachtig desolaat gebied. En daar passeerde ik de grens met Noorwegen. Het landschap veranderde op slag. De gravelweg ging over op een graspad en het licht glooiende landschap veranderde in een ruig berggebied. Het graspad was vanwege de regenval lastig fietsen, maar dat nam ik voor lief. Ik genoot ontzettend. Even verderop bereikte ik het hoogste punt van de route, Høgfjellet, 650 meter hoog.
En als kers op de taart, vond ik een paar kilometer verderop de mooiste overnachtingsplek tot nu toe: een shelter naast een stroompje met een oude stenen brug eroverheen, Kvilbekken.
Vandaag ben ik in Vuku aangekomen. In 2019 ben ik hier gestopt omdat ik ziek werd. Ik fietste van hier naar Trondheim en weer terug. Wat mij nu te wachten staat, ken ik dus goed.
Vlak bij Vuku is er een stuk wat niet te fietsen is. Ik concludeerde dat in 2019 (zie De lotgevallen van koning Olav. En een fietser), maar wilde het nu toch weer proberen. Misschien lukte het toen niet omdat ik vlak daarna ziek werd (zie: Een grens bereikt). Maar nu ben ik kerngezond en sterk en weer vind ik het onfietsbaar. De vorige keer gaf ik het op en ging ik terug. Nu kwam ik van de andere kant en wilde het helemaal gefietste hebben. Van de anderhalf uur heb ik een uur geploeterd door de modder en hele stukken moeten lopen. Jammer, want het is wel een mooi stuk. Er is een alternatief: een verharde weg die je freewheelend naar beneden brengt.
Ik kijk nu op de weer-app en zie dat ik waarschijnlijk de komende dagen de Thermacell niet zal uitproberen…
