Great things never came from comfort zones
In de negentiende eeuw bracht iemand uit Noord-Amerika een tuinplantje mee naar Zweden: de lupine. Sinds die tijd is de plant verwilderd en heeft zich over grote delen van Zweden en Noorwegen verspreid.
Deze prachtige roze, lila en paarse plant groeit inmiddels echt overal.
Omdat hij zo woekert verdwijnen andere soorten en dat is slecht voor de biodiversiteit. En daarom wordt het onkruid genoemd. Maar mooi is het wel hè?
Tot zover het onkruid. Nu de andere ondingen.
Ik begon net alle ongemakken op te sommen die mij ten deel vielen onderweg vanuit Nederland, maar wat doet het er eigenlijk nog toe? Ik ben veilig aangekomen, alleen iets later dan gepland.
Voor een opsomming van ongemakken sla je de krant maar open. Ik ga nu over op vrolijker nieuws.
Zondag, rond tweeën, stapte ik op de fiets en heb tijdens de eerste 40 kilometer die dag al veel meer meegemaakt dan de hele 2000 km die ik met auto en boot heb afgelegd. Ik ben zelfs gefotografeerd door Olav zelf. Nou ja, Olav met een F. Olaf. Uit Duitsland. Hij wandelt het pelgrimspad en we kwamen elkaar tegen bij een aardige dame die koffie of thee en een sandwich aanbiedt aan passerende pelgrims. Ze houdt alle statistieken bij in een schrift. Ik ben dit jaar de 179e pelgrim en de 57e Nederlander. Hoeveelste fietser ik was, wist ze niet. Geen enkele pelgrim gaat er vandaan zonder door haar op de foto te zijn gezet met een vlag van het land van herkomst. Haar man, Tommy, is een fietser die elk jaar dit pelgrimspad fietst. “Kom maar weer langs op de terugweg, dan kun je met hem praten!”.
Maar Olaf dus. Hem kwam ik steeds weer tegen omdat ik over een lengte van een paar kilometer als fietser eigenlijk trager ging dan hij als wandelaar. Ik was namelijk druk doende was met fotograferen en het maken van aantekeningen.
Dit Zweedse Olavspad heeft zowel een wandel- als een fietsversie. Maar lui achterover leunen zit er niet in, want er zitten wat bedenkelijke stukken tussen.
Mijn eerste nacht verbleef ik bij Kjel-Åke en Anna, waar ik in een heuse bedstee sliep en ‘s avond in hun achtertuin kon zwemmen. Beiden waren ze enthousiast over mijn plannen. Anne wil me, als het zover is wel helpen aan een vertaler van Nederlands naar Zweeds voor de gids. Zover was ik zelf nog niet, maar altijd fijn als mensen meedenken. En Kjell-Åke probeerde me in contact te brengen met een fietser die elk jaar dit pelgrimspad fietst. “Hij weet alles tot in detail en houdt overal statistieken van bij, ik zal hem even bellen”. Ah, dezelfde Tommy? Jawel, dezelfde… Maar Tommy was nog steeds niet thuis.
Ik ga eerst zelf maar eens een stukje fietsen en dan wil ik uiteraard met Tommy praten.
Vandaag een dag met veel bewolking, maar de beloofde regen bleef uit (nee, ik heb deze zin niet van vorig jaar gekopieerd).
Ik heb net mijn timmersmansoog getest en dat doet het nog: mijn tent past precies in een shelter. Laat de regen maar komen!
Hejdå! Gea
