img 8770img 7621Afzien is tijdelijk, opgeven definitief

“Kom naar buiten, de zon! Het is schitterend, kom snel, voor hij weer weg is!!” Het was tegen tienen ’s avonds en samen met een paar andere Nederlandse (wandel)pelgrims (Wanda, Marja en Mette) zaten we in de pelgrimsherberg in Munkeby. Ik zat te werken op mijn laptop toen een van hen binnen kwam rennen. “Vergeet je camera niet!”. We hadden al dagen geen zon meer gezien. Alleen maar regen en donkere luchten. Ik had zelfs overwogen om tijdelijk met deze route te stoppen en eerst naar het zuiden te gaan. Fietsen in de regen vind ik geen probleem, maar het werk dat er aan vast zat, was eigenlijk geen doen in de regen (aantekeningen maken, foto's maken). Maar omdat het ook erg onhandig zou zijn qua planning, ben ik toch doorgegaan. En wat ben ik daar blij om! Behalve het afzien, heeft deze week mij ontzettend veel gebracht..

Het St. Olavspad van Selånger naar Trondheim loopt ongeveer voor éénderde door Noorwegen. De gehele route is aangepast voor fietsers, maar alleen het ‘Zwedendeel’ is bewegwijzerd. Het ‘Noorwegendeel’ nog niet en de fietsroute daar heeft nog wat knelpunten. Deze knelpunten heb ik nu helemaal in kaart gebracht. En dat was voornamelijk afzien. Wel een zelfgekozen afzien, want ik wist al uit 2019 dat het niet te fietsen stukjes waren. Maar waar ik in 2019 steeds stopte en terugging, heb ik die stukken nu wel helemaal gefietst. Nou ja, meer gelopen. En soms de fiets slepend en trekkend over steile modder-, gras en grindpaden. De regen hielp niet, maar ook als het prachtige weer was geweest, waren deze stukken niet fietsbaar.
Afgelopen woensdag had ik overleg met Janne Sollie en Lisa Skellfjord, zij zijn sinds kort verantwoordelijk voor het Noorwegendeel van het St. Olavspad en we hebben samen alle knelpunten doorgenomen. Ik was erg blij dat ik deze stukken nu helemaal gefietst/gelopen had, want nu kon ik duidelijk weergeven wáárom het niet te fietsen was.
Het was een zeer constructief samenzijn en we hebben besloten de handen ineen te slaan en er een prachtige fietsbare route van te maken. Alle lastige stukken kunnen vermeden worden, dus dat gaat zeker lukken. Toen Janne hoorde dat ik die avond een shelter zou opzoeken om in te slapen, nodigde ze me thuis uit om te eten en te slapen. En hoewel ik net zo goed buiten in een shelter slaap, was dit toch wel zeer welkom. Toen ik de volgende ochtend vertrok, waren we eigenlijk nog steeds niet uitgepraat.

img 8487img 8617Twee dagen later, vrijdag 22 juli, kwam ik in Trondheim aan. Toen ik bij de 0-kilometer-mijlpaal, bij de Nidaros-kathedraal, aankwam, werd er geapplaudisseerd. Daar stonden twee Zweedse fietsers met hun twee honden, Bosse en Lilly. Ik had ze eerder al onderweg ontmoet en zij waren vlak vóór mij aangekomen. Ik ben hier nu voor de vierde keer, maar dit was voor het eerst met een applaus. Erg leuk, want nu was ook deze vierde keer speciaal!

img 8144Ik was door Lars, de broer van Janne, uitgenodigd om daar te overnachten. De volgende dag ging ik naar de Nidarosgård om mijn vierde Olavsbrev - Olavsbrief - te halen, het ‘diploma’ voor pelgrims. Daar trakteerde Mattias Jansson mij op een lunch. Mattias is een van de medewerkers van het pelgrimscentrum in Trondheim en met hem sprak ik onder andere over de vertaling van de fietsgids van het andere Olavspad, van Oslo naar Trondheim. Er is al eerder over een vertaling gesproken, maar de financiering is nog niet rond.

En toen kwam er een zeer spannende middag en avond. Dat was afzien op een heel ander level. Ik wist namelijk niet of ik met de fiets in de trein terug kon naar de auto…
“Je moet de conducteur vragen of de fiets mee mag in de trein”, zei de dame aan het loket.
Ah, oké…. Nou ja, eigenlijk niet oké.
“Maar je hoeft nu geen kaartje te kopen, dat kan in de trein. Voor de fiets én voor jezelf”.
Hm, dat klinkt een beetje oké.
Dit jaar wordt er veel aan het spoor gewerkt in Noorwegen en de fiets kan niet altijd mee in de vervangende bus. Er rijdt tijdelijk maar één trein per dag.
De conductrice, kwam het perron oplopen, nog voordat de trein er was:
“Wil je mee naar Storlien?”
“Nou graag! En mijn fiets en mijn tassen willen eigenlijk ook wel mee.”
“Dat kan hoor, haal je tassen er maar af, dan help ik je straks naar binnen”.
En even later zat ik in de trein. Met dank aan de stoere conductrice die daarna zwarte handen had en dat helemaal niet erg vond…
De trein passeerde het plaatsje Hell en daar wilde ik een foto van maken. Juist op dat kwam de conductrice om mij de ticket te verkopen. Ze wachtte geduldig tot ik de foto gemaakt had.
“Ja, door Hell rijden moet je wel vereeuwigen”.
Ik vond haar leuk.
Op het gebouwtje van de andere foto staat “Hell - Gods expedition”. En voordat je denkt, dat ik hier de boel bij elkaar vloek: ‘gods’ betekent ‘goederen’ in het Noors.
Overigens was het afzien nog niet afgelopen: ik moest in Storlien overstappen en verder met de Zweedse trein. Ik wilde online een ticket boeken (dat kon niet eerder vanwege bovengenoemd) en las iets wat er een paar uur eerder nog niet stond. En wat ik niet wilde lezen: ‘inte tillgänglig’. Oftewel: ‘niet beschikbaar’.
Nou ja, dacht ik, we zien wel. Ik heb een tent bij me…

In Strorlien ben ik zonder blikken of blozen de andere andere trein in gestapt. Er was ruimte voor de fiets en ik ging ervan uit dat ik in de trein een kaartje zou kunnen kopen. Na een uur werd er in het Zweeds omgeroepen dat er in deze trein geen ticketcontrole zou zijn. Was mijn Zweeds inmiddels echt zo goed? Of hoorde ik wat ik wilde horen?
Mijn Zweeds bleek goed genoeg en toen ik op mijn bestemming aankwam, stapte ik de trein uit. Gelukkig, ik had het eindstation gehaald.

 img 8668img 8676img 8677

Gisteren ben ik met de auto teruggegaan naar Trondheim. Daar heb ik een doos boeken afgeleverd en een doos pelgrimspaspoorten mee terug genomen. Vanaf september zijn deze ook via mijn website te koop voor hen die willen pelgrimeren.Toen ik weer in de de pelgrimsherberg aankwam, waren daar ook Wanda* en Marja net aangekomen. Dat was een leuk weerzien.

Nu ben ik onderweg naar het zuiden (Oslo), maar ga daar een week over doen. Ik logeer nu twee dagen bij Joar en Magni in Voll en straks een paar dagen bij Tom en Janke in Ringebu. Ondertussen hoop ik klaar te komen met het verwerken van alle aantekeningen die ik onderweg heb gemaakt. Het is fijner als dat afgerond is, voordat ik met mijn nieuwe project begin in augustus: een fietsroute van Kristiansand naar Oslo.

Plannen:
- deze week voornamelijk aan het werk achter de laptop en daarnaast heb ik nog wat afspraken
- vrijdag komt Remy, dan gaan we een weekje hiken in het westen van Noorwegen
- vanaf de tweede week van augustus: werken aan de route Kristiansand-Oslo
- ergens in september naar huis

*Wanda is de bekende blogster van Wanda Wandelt en heeft tijdens de wandeling van het St. Olavspad ook een blog bijgehouden.

img 7409Stiklestadimg 7519img 7696img 7833img 7847img 7875img 7898img 7901img 7972img 7988img 7999img 8020img 8104img 8114img 8169img 8173img 8175img 8202img 8207img 8213img 8226img 8229img 8256img 8275img 8277img 8338img 8356img 8368img 8375img 8382img 8394img 8400img 8438img 8444img 8513img 8530img 8545img 8557img 8563img 8570img 8653