“Forbudt for gående og syklende, verboden voor wandelaars en fietsers”, lees ik als ik de snelweg oprij. Ik schrik. Een twee tellen durend paniekgevoel overvalt me. Help, ik kan niet meer terug! Dan realiseer ik me dat ik op dit moment helemaal geen fietser ben, maar in de auto zit. Oef… Dat krijg je ervan als je wekenlang op de fiets zit en opeens weer gaat autorijden. Zo steek ik ook wel eens een hand uit, in plaats van de richtingaanwijzer. Of ik mis opeens de helm op mijn hoofd. Andersom is ook wel eens gebeurd. Ik herinner me dat ik twee jaar geleden over een Noorse snelweg fietste en er opeens tot mijn schrik achter kwam dat ik geen gordel droeg. Tja… Volgens mijn moeder heb ik dat van haar. Zij meent soms het gaspedaal van de auto in te drukken als ze achter de naaimachine zit. Ze kan wel ongelooflijk snel naaien…
Mijn hoogbejaarde Volkswagen Polo en mijn vijf jaar oude Santos zijn beste maatjes. Hoe ver we ook samen reizen, nooit is het de Polo teveel om de Santos op haar rug te mee te dragen. En hoewel de Santos zelf ook graag haar beste wieletje voorzet, laat ze het zich geduldig welgevallen. Haar tijd komt nog wel… Ze is geduldiger dan ik. Ik heb de afgelopen week vier dagen autogereden en ben blij dat ik weer op de fiets kan stappen voor de laatste etappe!
Eind vorige week was ik bijna klaar met het hele gebied rondom het Oslofjord en toen kwam er een moment waarop ik geen kampeerplek kon vinden. Mijn dagetappes zijn maximaal vijftig kilometer omdat ik zoveel tijd kwijt ben aan research, maar op deze betreffende dag heb ik bijna honderd kilometer moeten fietsen voordat ik, vlak voordat het donker werd, uiteindelijk een plekje vond. Het was die dag - en de dagen ervoor - snikheet. Die extra vijftig kilometer was ook vijftig kilometer extra research, foto’s en aantekeningen maken. Want ik was er toch en de volgende dag terugfietsen vond ik geen optie. Achteraf jammer dat ik zo ijverig was, want dit traject ga ik niet in de gids publiceren, hooguit op de website. De route was weliswaar prachtig, maar er zijn in ieder geval over een lengte van 100 km geen overnachtingsplekken te vinden op een paar dure hotels na. Ook het gebrek aan plekjes om te schuilen speelt een rol. Niet alleen voor de felle zon, zoals nu, maar vooral ook voor de regen*.
Twee dagen later was ik nog steeds moe en vond het lastig om geconcentreerd en objectief te blijven. Voor het eerst liet ik me leiden door vermoeidheid en hoewel ik nog zestig kilometer voor de boeg had, ben ik linea recta naar de auto gefietst.
Mijn auto stond nog bij Trond en Torhild (zie nieuwsbrief 9, Kristian) en toen Torhild vroeg of ik nog gemotiveerd was om verder te gaan zei ik dat als ze het morgen weer zou vragen ik dan volmondig ‘ja’ zal zeggen, maar nu even niet. Ik mocht van Trond en Torhild een extra dagje blijven om het stuk van zestig kilometer te fietsen en Torhild bood spontaan aan haar e-bike te gebruiken. Nou, dat vond ik wel zeer verleidelijk! Met enige schroom heb ik het aanbod aangenomen en heb er ontzettend van genoten!
Het laatste traject
De laatste twee/drie weken mis ik de wilgenroosjes op mijn foto’s en dat is niet omdat ze ten zuiden van Oslo niet groeien, maar omdat ze uitgebloeid zijn. Je weet vast welke roze/paarse bloemen ik bedoel. Er staat er ook een op de voorkant van de gids. En dat ze uitgebloeid zijn, betekent dat de zomer voorbij is in Noorwegen. Het wordt ook letterlijk gezegd “de herfst begint!” of “het is bijna winter”. Stomverbaasd hoor ik dat aan. Het is al tijden het mooiste weer van de wereld en nu ik dit typ, heb ik vier warme zonnige dagen in de auto gezeten.
Het traject wat nog gefietst moet worden, omvat de eerste pakweg 350 kilometer van de Kristiansroute: van Kristiansand naar Horten. Aanvankelijk wilde ik dit hele stuk heen en terug fietsen. Sowieso vind ik dat handig om een route ‘van beide kanten’ te bekijken, maar nu was er nog een extra reden: ik had voor een aantal stukken wel twee of drie opties om uit te kiezen. Ik wilde ze allemaal fietsen, maar kom tijd tekort.
Mijn terugreis met de boot stond gepland op 4/5 september, maar doordat ik later vertrok vanwege corona, heb ik extra tijd nodig om de route af te maken. En dan nog red ik het niet om heen en terug te fietsen, want ik heb inmiddels een nieuwe datum voor de boot: 18/19 september. Later kan niet vanwege afspraken in Nederland.
Omdat de auto uiteindelijk toch naar Kristiansand moet, heb ik besloten om met de auto, daar waar het mogelijk is, de fietsroute te rijden met als doel te kijken of ik nu al een keuze kan maken tussen de verschillende opties. En dat is gelukt! Dankzij de niet altijd fietsvriendelijkheid van Noorwegen… In die zin: er zijn relatief weinig wegen waar je wel mag fietsen, maar niet mag autorijden. Dus ik heb een groot deel van alle opties kunnen rijden. Twee keer heb ik ook nog een stuk gefietst. Er waren wegen met naastliggende fietspaden, heel veel autoluwe wegen en wegen die zo smal waren, dat ik m’n hart vasthield voor tegenliggers. En er waren (gelukkig!) ook stukken die niet geschikt zijn voor de auto. Dat zijn sowieso goede kansmakers, maar die kom ik wel tegen als ik straks weer fiets. Van de stukken waar er twee of drie opties waren, heb ik in bijna alle gevallen een keuze kunnen maken voor de uiteindelijke fietsroute. De afgevallen stukken hoef ik dan nu niet meer te fietsen**. Twijfelstukken ga ik nog wel fietsen.
Vanmorgen ben ik aangekomen in Kristiansand en heb vandaag de route in en rondom Kristiansand gefietst. Als ik over een week of twee in Horten aankom, ga ik met de trein terug naar Kristiansand.
Gisteren had ik in Arendal een afspraak met de ‘baas’ van het Noorse fietsroutenetwerk. Alle bewegwijzerde nationale en regionale fietsroutes vallen onder zijn verantwoordelijkheid en het was voor ons beiden erg nuttig om eens met elkaar kennis te maken en van elkaar te horen waar we mee bezig zijn. We houden contact en misschien kunnen we elkaar in de toekomst nog eens helpen.
Achteraf is het heel zinvol geweest om de route eerst met de auto te rijden. Ik hoef nu grote delen, die toch geen deel gaan uitmaken van de uiteindelijke route, niet te fietsen. Wat wel heel jammer was: het was schitterend fietsweer!! Steeds iets boven de twintig graden en zon. Ik ben dan ook vaak uitgestapt om foto’s te maken en wandelingen te maken door de prachtige witte vissersdorpjes en stadjes. En wat ook heel jammer is: voor volgende week is er de hele week regen voorspeld. Maar de mooie foto’s heb ik vast binnen. Ik moet natuurlijk straks wel een aantrekkelijke gids verkopen ;-)
Ha det bra!
Gea
Voor geïnteresseerde fietsers:
* het betreft de meest westelijke tak van de Kristiansroute. Deze route is interessant voor hen die na de Kristiansroute de route Onderweg naar St. Olav willen fietsen en een stuk willen afsnijden om Oslo met haar buitenwijken te ontwijken.
** tussen Kristiansand en Oslo ligt er een nieuwe snelweg, de E18. Over grote delen de oude E18 gaat nu een fietsroute, maar die valt erg tegen. De tweebaansweg is op veel plekken nog steeds erg druk en grote stukken zijn gewoonweg saai: lange rechte stukken weg, zonder ook maar iets interessants tegen te komen. Als ik dat al met de auto vind, laat staan met de fiets… Bijna al deze stukken komen nu niet in aanmerking voor de route.
