2009 Zweden - Denemarken

Dag 21, donderdag 30 juli, Århus

Weer: regen en zon

Route:

Met de bus van de camping naar Århus en weer terug
Stadswandeling door Århus

Århus, de tweede stad van Denemarken. Gisteravond heb ik op de camping een Århus-card gekocht, hiermee kan ik gratis naar allerlei musea en bezienswaardigheden, en gebruik maken van openbaar vervoer. Omdat het vandaag regent ga ik dan ook maar met de bus van de camping naar de binnenstad. Thuis heb ik een vreselijke hekel aan de bus, maar in het buitenland is het toch een stuk interessanter. 

Ik heb een heel lijstje gemaakt met bezienswaardigheden die ik wil bezoeken: de Dom, diverse musea, sommige straten of wijken. En omdat er voor vanmiddag ‘droge perioden met zon’ zijn voorspeld, bezoek ik eerst maar eens de overdekte bezienswaardigheden: de Dom van Århus en het Kvindemuseet (= Vrouwenmuseum). 

Het enige vrouwenmuseum ter wereld werd in 1984 geopend. Het middelpunt van de vaste en wisselende tentoonstellingen in het museum wordt gevormd door de exposties “Het leven van de vrouw van de oertijd tot nu toe” en de exposities over de werkende vrouw en de vrouwenbeweging.

Het Latinerkvateret (Quartier Latin) is het oudste gedeelte van Århus. Ik heb ergens gelezen dat het de mooiste wijk van Århus is. Het kan natuurlijk aan het weer liggen, maar ik ben niet zo onder de indruk.

Inmiddels is het droog en komt de zon door. Tijd om naar Den Gammle By te gaan! Den Gammle By betekent De Oude Stad en is een open­lucht­mu­seum met 75 huizen en andere gebouwen uit de 17de en 18de eeuw.

Er zijn nog twee musea die ik graag wil bezoeken: Moesgård en het Aros, maar ik ben een beetje ‘museummoe’.
Ik bezoek de bibliotheek om mijn mail te checken en loop vervolgens op mijn gemaak naar het station om de bus naar de camping te pakken.

Møllestien, het mooiste straatje van Århus

Dag 22, vrijdag 21 juli, Århus – Onsbjerg (Samsø)

Afstand: 60 km
Weer: ‘s morgens buien, daarna zon

Route:

Nationale route 5, regionale route 35, eigen route
Fiets: Århus, Norsminde, Saksild, Hov
Boot: Hov, Sælvig (Samsø)
Fiets: Sælvig, Onsbjerg, Pillemark, Kolby Kås, Ørby, Ballen, Brundby, Tranebjerg, Onsbjerg

Als ik dichtbij Norsminde ben zie ik een enorm donkere lucht aankomen. Ik ga op zoek naar iets waar ik kan schuilen, want ik ben bang dat het wel eens een hele zware bui zal worden.

Toch verdraaid handig die bushokjes hier.

Omdat ik nog ruim de tijd heb voor ik op Funen moet zijn, besluit ik mijn voornemen om zoveel mogelijk eilanden te bezoeken kracht bij te zetten en het eiland Samsø met een bezoek te vereren. Dit grote eiland, ten oosten van Jutland, stond al langer op mijn verlanglijstje en dus is dit een mooie gelegenheid om die kant op te gaan.

Samsø (ruim 4000 inw.) is het grootste eiland in het Kattegat. In 1997 werd Samsø door de Deense regering uitgeroepen tot ’duurzaam energie eiland’. Het eiland moest binnen tien jaar alleen nog duurzame energie ge­brui­ken. Nu draait Samsø bijna volledig op wind, zon, water en stro. De Samsingers zelf zijn aandeelhouders in de windturbines, die jaarlijks meer energie produceren dan het eiland verbruikt, en dat is dan inclusief de olie voor de veerponten.
Dankzij dit gebruik van duurzame energie is Samsø de grootste CO2-neu­tra­le woongemeenschap op aarde!

Als ik bij Brattingsborg Slot aankom, blijkt dit net te slui­ten. Ik vraag aan het meisje dat de toegangskaarten verkoopt of ik wel even van het toilet gebruik mag maken. Nee, dat kan niet meer. Ik loop terug naar de fiets en zie een tuinhek open staan met daarop een bordje waar ‘toilet’ op staat. Ik kijk om me heen, maar niemand heeft me in de gaten en sluip snel het hek­je door. Na zo’n twintig meter vind ik het toiletgebouw. Ik zie dat ik nu zo het Slot binnen kan gaan, maar laat ik me maar netjes gedragen. Even later glip ik weer het hekje uit en fiets weer vrolijk verder.

In Onsbjerg is een primitief kampeerterrein achter de kerk en hier sla ik mijn tent op. Wat een schitterende locatie!
Ik ben er nog maar net als er een gezin aan komt fietsen, vader, moeder en twee zoontjes van drie en vijf. Ze vertellen dat ze al jaren met de fiets op vakantie gaan en daar niet mee gestopt zijn toen de kinderen kwamen. De oudste fietst nu ook zelf en ze kamperen alleen maar op de primitieve kampeerterreinen uit “Overnatning i det fri”.
“Ook de kampeerterreinen waar geen douche en toilet is? Of helemaal geen water?” vraag ik.
“Ja hoor, de jongens zijn het ook helemaal gewend en vinden het prach­tig”.
Wauw... daar heb ik bewondering voor!

Dag 23, zaterdag 1 augustus, Onsbjerg – Brigsted (Jutland)

Afstand: 71 km
Weer: zon, warm

Route:

Regionale routes 35 en 34, eigen route, nationale route 5

Fiets: Onsbjerg, Østerby, Toftebjerg, Stavns, Langør, Mårup, Nordby, noordpunt Samsø, Nordby, Mårup, Sælvig
Boot: Sælvig, Hov (Jutland)
Fiets: Hov, Gylling, Sondrup, Søvind, Brigsted

Samsø is prachtig! Nou tref ik het ook wel met het weer, want sinds ik op Samsø ben, schijnt de zon. Ook deze dag.
Ik volg de route om het fjord en kom langs een klein kerkje, Langør Kirke. Even verderop ligt Langør en daar eindigt de weg. Bij de haven koop ik een kop koffie en blijf even een tijdje van het uitzicht genieten. 

De kerk en de haven van Langør

Ik moet een stukje terug fietsen en kom weer langs de kerk. Er loopt een vrouw in en uit de kerk met bloemen. Twee mannen, waarvan één met een fotocamera, staan met elkaar te discussiëren. Aarzelend blijf ik staan.
“Wil je naar binnen?” vraagt een vrouw die uit het niets tevoorschijn lijkt te komen.
“Kan dat?”, vraag ik.
“Ja hoor, kijk gerust rond.” De vrouw vertelt me dat haar dochter van­mid­dag in deze kerk gaat trouwen en dat ze nu bezig zijn met alles klaar­zetten.
“Het begint om twee uur. Als je ook wilt komen, welkom!”
Wat krijgen we nou? Word ik zo maar uitgenodigd voor een bruiloft! Ik was van plan om de boot van kwart over één te nemen, anders moet ik wachten tot kwart voor vier. Hm... dilemma. Ik zeg de vrouw eerlijk dat ik de boot wil halen en ze lijkt niet teleurgesteld.
Ik fiets weer verder naar het noorden van het eiland. 

De fietsroute eindigt helemaal in het noordelijkste puntje van Samsø. Het is hier erg heuvelachtig zodat je een prachtig uitzicht hebt over het eiland en de zee.
Omdat er maar één weg door het noorden van Samsø loopt, moet ik over dezelfde weg weer terug. Hierdoor kom ik weer in Nordby, maar hier kan ik andere weggetjes nemen.
Ik fiets over het fietspad langs de hoofdweg helemaal weer terug naar de haven in Sælvig. Hoewel dit geen fietsroute is en een gewone autoweg, is het toch een mooie route. De weg is namelijk erg rustig en je ziet con­stant de zee opdoemen.
Overigens ben ik niet de enige die van dit fietspad gebruik maakt. Er heerst hier een ware lieve-heers-beestjes-plaag! Binnen de kortste keren zit ik er helemaal onder. Als ik bij de haven aankom probeer ik me eerst te ontdoen van alle beestjes, maar dat is onbegonnen werk.

Als ik weer aan het vaste land ben, in Hov, pak ik de nationale route nr. 5 weer op. Ik fiets langs het Horsens Fjord tot ik in het piepkleine Brigsted aankomt waar aan de kust een kampeerterrein ligt. Mèt shelter! Mijn eerste deze vakantie. Heerlijk, hoef ik ook niet mijn hele tent op te zetten. Mijn kleine binnentent past hier mooi in, zodat ik gelijk een muskietennet heb. Ik ben de enige gast, tot ik op een gegeven moment een brommer aan hoor komen. Twee jongens (eentje achterop de brommer) komen let­ter­lijk aanscheuren en stoppen op het veldje. Ze hebben een klein aan­han­gertje aan de brommer waar slaapzakken in zitten. Die mogen hier he­le­maal niet komen! Dit soort kampeerterreinen zijn alleen bedoeld voor trekkers: fietsers, wandelaars, ruiters en kanovaarders. Het is uitdrukke­lijk verboden voor gemotoriseerd verkeer.
Over heel Denemarken verspreid liggen veel van dit soort kampeerter­rei­nen en tot nu toe heeft het me verbaasd dat bijna alle shelters die ik ge­bruikt heb, en dat zijn er inmiddels heel wat, geen sporen hadden van ge­bruik door hangjongeren. Ik spreek er wel eens met Denen over, maar nie­mand lijkt daar bang voor te zijn. Volgens mij zouden in Nederland dit soort shelters, midden in de natuur, een enorme aantrekkingskracht op (hang)jongeren hebben.
Maar goed, dat terzijde. Deze plek is misschien een uitzondering. De jon­gens zijn een jaar of 16 en staan argwanend naar mij te kijken. Eentje heeft uiteindelijk het lef om naar mij toe te lopen en vraagt in Deens of ik hier de hele avond blijf. Ik vraag of hij Engels spreekt en antwoord hem dat ik niet alleen de hele avond, maar ook nog eens de hele nacht blijf. “Dit is een namelijk een natuurkampeerterrein voor trekkers”, zeg ik er nog achteraan. Moge de boodschap duidelijk zijn.
Nou, die was dus niet duidelijk. De jongens overleggen met elkaar, gooien vervolgens de slaapzakken uit de aanhanger, en rijden weer weg. Hm... de situatie staat me niet aan.
En ja hoor, even later komen ze terug. Mèt tent en nog twee jongens op een brommer.
Zucht...
Gelukkig gaan ze een eindje bij me vandaan staan en laten me verder met rust. Even later komt er een mevrouw met een hondje het veld op. We ma­ken even een praatje en zij is verontwaardigd dat die jongens daar staan en zal ze wel eens even aanspreken!
Ik versta niet goed wat er gezegd wordt, maar het resultaat is dat de vrouw wegloopt en de jongens blijven staan. Nou ja, we zullen het beste er maar van hopen. Echt bang ben ik niet, maar op mijn gemak voel ik me ook niet.

Aan het begin van de avond rijden de jongens weg. Mooi, kan ik nu even naar het strand lopen. Ik durf mijn shelter niet te verlaten zolang die jon­gens er zijn, maar nu kan het. Het terrein grenst aan het strand, dus mochten de jongens terugkomen, dan hoor ik de brommers wel.
Tot een uur of tien kan ik ongestoord van de rust genieten. Dan komen de jongens terug, mèt gettoblaster en bier. Tot diep in de nacht blijven ze om het kampvuur zitten. De muziek staat behoorlijk hard en het is nou niet be­paald mijn smaak. Ik zeg er niets van. Ik ben niet echt bang, maar je weet maar nooit, ze zijn inmiddels met z’n zessen en de voorraad bier is al aardig geslonken.
Ik blijf bijna de hele nacht wakker. Op mijn hoede.

Dag 24, zondag 2 augustus, Brigsted – Daugård

 Afstand: 74 km
Weer: zon, warm. ’s Middags regen

Route:

Nationale route 5
Brigsted, Søvind, Haldrup, Stensballe, Horsens, Sejet, Glud, Overby, Hosby, Juelsminde, Barrit, Stouby, Daugård

Pff... wat een nacht. Ik ben helemaal geradbraakt als ik om zeven uur op sta. Een eindje verderop staat een tentje waar twee voeten uitsteken. Volgens mij waren er gisteravond twee of drie jongens overgebleven die hier vannacht zijn blijven slapen. Ik ontbijt, pak mijn boeltje bij elkaar en tegen achten stap ik op de fiets. Een ding kan ik niet nalaten: er staat een ijzeren pedaalemmer dicht bij de tent en als ik mijn afvalzakje erin gooi, laat ik met een enorme klap het deksel naar beneden vallen. Ziezo, dat was mijn zoete wraak. 

Horsens vind ik geen prettige stad, maar dat komt doordat de route langs de haven loopt. Waarschijnlijk zie ik nu alleen het lelijke gedeelte van de stad.
Interessant feit: ‘Hors’ is een Ouddeens woord voor paard (nu is het ‘hes­te’).

Ik volg weer route nr. 5, grotendeels langs de kust van de uitstulping tus­sen Horsens en Vejle. De verleiding is groot om recht naar beneden te gaan en daardoor een enorm stuk af te snijden, helemaal omdat ik me een beetje moet haasten. Morgenavond willen ik namelijk al in Magtebølle zijn (waar Jørgen en Ingrid wonen) omdat ik daar de volgende ochtend een afspraak heb met de mevrouw van het toeristenbureau in Assens.
Toch wil ik per se deze route volgen. Als ik niet op tijd ben, neem ik mor­gen wel de trein voor het laatste stuk.

Vanaf Juelsminde wordt het steeds zwaarder. De route loopt zigzaggend langs de kust. Steeds maar weer naar de kust toe en er weer vanaf. Dan weer klimmen en dan weer dalen. Het gebrek aan nachtrust speelt me par­ten.

Als ik langs een kleine camping kom in Daugård weet ik het goed ge­maakt. Hier blijf ik en zet geen stap meer verder!

Hanne belt me. Ik was van plan om Hanne en Jørn uit Sjælland te bezoe­ken, maar alles loopt een beetje anders en we komen tot de conclusie dat dat deze vakantie niet meer zal lukken.
“Kom anders in het voorjaar”, stelt Hanne voor. “Of ik kom naar jou.” Ja, leuk! Daar heb ik wel oren naar. We kletsen nog wat en blijken allebei nog­al pech te hebben gehad deze zomer. Ik met de fiets en zij met de zeil­boot. “En ik ben steeds zo moe”, klaag ik. “Ik maak per dag helemaal niet zulke lange afstanden, en grijp elke gelegenheid aan om ergens een dag langer te blijven staan. Dat ben ik helemaal niet van mezelf ge­wend.”
“Eet je wel genoeg groente en fruit?”, vraagt Hanne nuchter.
“Nou... daar zeg je me wat.”
In Zweden was ik gedemotiveerd door alle tegenslag. Maar hier in Dene­mar­ken zit echt alles mee. Geen problemen meer met de fiets, prachtig weer. Waarom dan toch steeds zo moe? Misschien is het wel zo een­vou­dig. Ik neem mezelf voor meer vitamine C binnen te krijgen.