Donderdag 30 juni 2011
Eindelijk, woensdagochtend 8:00 uur was het zover. De lappenmand werd de deur uitgebonjourd, mijn fiets van stof ontdaan, mijn huisje keurig en schoon achter gelaten en de voordeur, die maar niet dicht wilde, werd met een paar harde klappen in het slot gegooid (hij wilde me niet laten gaan...).
In de lichte miezer, zo eentje waar je amper nat van wordt, ben ik, via het conservatorium (om uitgezwaaid te kunnen worden door Ria, Kassim en Clemens) vertrokken om te starten met mijn Wereldreis.
Ik kan op m'n gemak beginnen en dat komt goed uit want mijn conditie is nog niet wat het zijn moet. Morgenmiddag (vrijdag) komt mijn neefje Erwin erbij en dan moet ik in de buurt van Zwolle zijn. Precies mijn route volgend, is dat nog geen 200 kilometer, verdeeld over drie dagen. Ik hoop niet dat ik onderweg in slaap val. Natuurlijk had ik ook vandaag weg kunnen gaan, maar mijn fiets werd ongeduldig.
Wat betreft dat 'onderweg in slaap vallen', dat klinkt eigenlijk toch wel heel arrogant. Sorry. Mààr... ik moet er wel bij vertellen dat mijn tempo sinds afgelopen zomer, of, om preciezer te zijn, sinds ik een relatie heb met Remy, flink omhoog is gegaan. En niet alleen omdat ik getracht heb hem bij te houden, wat me overigens steeds beter afgaat. Nee, voornamelijk omdat Remy er een paar weken geleden achter kwam dat mijn zadel te laag stond (wat even ruilen van fiets al niet voor gevolgen kan hebben. We zijn trouwens, op 1 cm na, even lang. Ja... die ene centimeter hoort bij mij...). Mijn zadel ging anderhalve centimeter omhoog en vanaf toen leek het alsof ik vleugels had! Ik kon mezelf bijna niet bijhouden. Zo hard ging ik. Had ik toch vorig jaar het dubbele aantal kilometers kunnen fietsen!! Wat een relatie allemaal niet kan veranderen…
Maar goed, ik wil er dus maar mee zeggen dat ik me een beetje in moet houden de eerste dagen.
Echt het gevoel op vakantie te zijn heb ik nog niet. Ik heb vannacht overnacht op een kleine camping tussen Loenen aan de Vecht en Loosdrecht. Nogal in de buurt van m’n eigen bed. En nu heb ik net een kopje koffie gedronken bij Jos en Suzanne. Straks fiets ik langs m’n werk in Amersfoort en als het uitkomt ga ik nog bij Richard en Jeannet langs die net hun derde zoon hebben gekregen (ik heb hem al gezien, maar anders duurt het weer zó lang, dan kan ‘ie al bijna zelf fietsen)
Ik laat het hierbij, tot gauw!
Hartelijke groet,
Gea van Veen

Vertrek bij het conservatorium