Zondag 17 juli 2011

Regen, regen en nog eens regen. De hele vakantie heb ik al veel regen gehad, maar tot een week geleden waren het maar kleine buien, waarna ik ook snel weer opdroogde. Maar de afgelopen week heb ik ontzettend veel en harde regen gehad. Op vrijdag na. Toen ik Remy van z'n werk gehaald had, hebben we geprobeerd om nog zo ver mogelijk te komen omdat het naar verwachting voorlopig weer de enige mooie dag zou zijn. We hadden helaas gelijk.
Maar nu wil ik eerst iets vertellen over Remy's regenponcho...

Om zich tegen al die nattigheid te beschermen heeft Remy een regenponcho. Niet zo maar één, nee, het is er eentje waarvan je een paar keer moet knipperen met je ogen voordat je aan de kleur gewend bent en waarvan je als partner even een paar keer moet slikken voordat je ernaast durft te fietsen. Hij is namelijk knaloranje en, nou ja, hij ziet er gewoon niet uit. En daarnaast vind ik 'm onhandig. Hij vangt veel wind en als het regent kan ìk gewoon doorfietsen vanwege mijn waterdichte jas en Remy heeft even tijd nodig om zich in dat ding te plaatsen. Ja, 'plaatsen'. Je trekt zo'n ding niet aan, maar je plaatst het op je lichaam: je houdt 'm omhoog en laat 'm dan zakken, in de hoop dat je hoofd op de goede plek er uit komt. Ondertussen sta ik, met m'n waterdichte jasje, in de stromende regen te wachten totdat Remy klaar is. Wel, Remy weet wat ik van dat 'ding' vind, maar hij blijft erbij dat het ideaal is.
Nee, dan mijn waterdichte, winddichte, prachtige, geweldige, mooie, rode jas. Een zomer- èn winterjas, want ik heb 'm nu al een jaar onafgebroken aan (binnen doe ik 'em wel uit hoor). Al een jaar lang ben ik beschermd tegen regen, sneeuw, hagel, wind en vorst. Tot ...
Tot afgelopen week. Eerst voelde ik dat mijn mouwen van binnen nat werden en tot overmaat van ramp werd gisteren mijn hele voorkant ook nat. Wat een ellende. Druipend kwam ik zaterdagavond op een camping in Rilland (Zeeland) aan. Alles nat. Zeiknat. En Remy? Onder zijn poncho was hij droog. Hij keek nog net niet triomfantelijk, of misschien toch een beetje.
Even later, toen we droog in de tent lagen, heb ik hem een hele moedige vraag gesteld. Ja, moedig. Ten eerste omdat ik mijn trots opzij moest zetten en ten tweede omdat ik wist dat ik uitgelachen zou worden. En het nog hééél lang zou moeten horen. Namelijk: "Remy, zou ik misschien, want, nou ja, mijn jas, je weet wel, maar zou ik misschien voor de komende week ..." pfff, oh, wat moeilijk... " zou ik jouw poncho mogen lenen?" Ahum, zucht, ei gelegd.
En oh, die grijns die er op zijn gezicht verscheen en die ogen die begonnen te stralen. Wat erg. Hij kwam bijna niet meer bij. De mop van het jaar. Maar ik mocht hem lenen, al had hij wel een voorwaarde: ik moest op de foto met dat ding.
Imiddels heb ik vanmiddag Remy weer naar de trein gebracht in Middelburg en zijn we de foto vergeten. Goh, wat jammer...


Routebeschrijving

Nadat ik Remy had opgehaald uit z'n werk, fietsten we eerste weer even naar Sion. Zo kwamen we weer terug op de route. Door het Westland fietsten we naar Poortugaal. En toen, vlak voor Barendrecht, keken we naar links en daar lag zomaar een Koedood! Maar het ging ons te ver om tijdens zo’n tocht door het Buitenland een dode koe op sleeptouw te nemen, ook al zijn we geen vegetariërs. Inmiddels was het zaterdag en voor het geval je het nog niet wist: de route loopt Standdaarbuiten. Dat was op dat moment balen, want het regende en we hadden harde tegenwind.
We waren nog niet van het lugubere gedeelte van de route af, want we reden dwars door De Dood. Over een Eiland fietsten we door een plaats waar men Ossendrecht. Zoals ik al eerder opmerkte: al die kadavers hadden voor ons geen toegevoegde Waarde, dus lieten we ze achter in s’ Heerenhoek. Overigens hebben we een stukje van de route afgesneden om niet door een Bath te hoeven fietsen. We hadden al genoeg aan een alsmaar voortdurende douche die dag. Via een Nieuwdorp fietsten we door naar het Oudedorp. Daarna kwam voor Remy een einde aan dit natte (o nee, hij had die poncho aan) en zeer winderige weekend. En met wind bedoel ik harde wind. Tegen.


Tot de volgende keer!

Hartelijke groet,
Gea van Veen