Donderdag 21 juli 2011

De zoektocht naar een warm land, zonder regen, eindigde vandaag in Oostenrijk. Om precies te zijn: Veld-Oostenrijk, naast Hei-Oostenrijk. Eerder vanmiddag was Californië afgekeurd omdat het daar onweerde en America omdat het daar regende (zie foto onder dit verslag). Nu dus eindelijk een plek gevonden waar het volgens de campingeigenaresse de hele dag droog en zonnig was geweest. Dààr wel ja...

De wereldreis loopt bijna ten einde. Met nog geen 200 kilometer te gaan, ben ik naar verwachting zaterdag thuis. Het was voor mij wel een beetje afzien. Het leek me een makkie: fietsen door een vlak land, geen communicatieproblemen (nou ja, Friesland, Groningen: 'Waar kom je weg?' Huh? Weg...??), kans op mooi weer: niet te heet, weinig regen (ja echt, het regent bijna nooit in Nederland, kijk hier maar).
Maar zóveel regen en zóveel (tegen)wind heb ik nog nooit tijdens een fietsvakantie gehad. Een fietsvakantie is sowieso wel eens afzien: de weersomstandigheden, het niet (tijdig) kunnen vinden van een camping of supermarkt, lichamelijk ongemak zoals zadelpijn, droge en kapotte lippen, snot en tranen, urenlang je plas op moeten houden bij gebrek aan een café of dikke boom, je haar contstant 'coupe in de war' en ander damesleed.
Maar dat geeft niet. Die dingen vergeet je onmiddelijk bij prachtig weer, mooie plekjes, een behaalde top, het voelen van de vrijheid of het hebben van bijzondere ontmoetingen. En die aspecten zijn bijna altijd ruim in de meerderheid.
Maar nu, deze vakantie, is het zoals gezegd best afzien: het is zwaar, dat vechten tegen de harde wind, die, welke kant ik ook op ga, zich bijna altijd tegen me keert. Afgelopen dinsdag had ik de allereerste windloze fietsdag! En dan de regen. 'Hier en daar een bui', lees ik in de krant. Het is helemaal waar, want de regen valt vooral daar waar ik fiets. Hier dus.
Maar als ik denk aan de mensen in Kenia waar ik voor fiets en waar het al heel lang niet heeft geregend, stop ik acuut met mopperen. En de regenbuien leveren ook geld op omdat ik daar ook voor gesponsord wordt.
Gelukkig ook nog genoeg momenten op een dag die wel voldoening geven of me blij maken.

Eén van die momenten is het in aanraking komen met de beroemde Brabantse Gastvrijheid. Ja, met een hoofdletter! Dinsdag kwam ik aan bij camping 't Plankebrugske in Reusel (Noord-Brabant). Ik kreeg koffie met koek en omdat het weer zo regende, bood de campingeigenaresse me zowaar een overnachting in een caravan aan! En bij wijze van sponsoring hoefde ik alleen maar de prijs te betalen die ik anders zou betalen voor mijn tentje. En ik kreeg er nog stroom, beddegoed en handdoeken bij ook! Wat een luxe! Zat ik daar toch lekker ruim, warm en droog te genieten! Het was anders sowieso al een handige camping geweest want ze hebben een prachtige 'slecht-weer-accomodatie', waar ik en passant op televisie de weersverwachting kon bekijken. Ik wil deze camping bij iedereen aanraden en bij 'trekkers' in het bijzonder!

En de momenten dat je aangesproken wordt onderweg, want de vlaggetjes roepen vragen op. Over de 'landen' waar ik doorheen fiets en het goede doel waar ik voor fiets. Ik deel rijkelijk foldertjes uit in de hoop dat dat ook iets oplevert. Het levert in ieder geval vaak leuke gesprekken op. Bijvoorbeeld met een Belg die helemaal dubbel lag van het lachen. Zo plesant vond hij het.


Routebeschrijving

En dit is weer het verloop van de route na mijn vorige mail vanaf Walcheren (mocht je het nog niet gezien hebben, de plaatsen kun je op de kaart bekijken):
Na een overnachting in een Koudekerke nam ik de boot van Vlissingen naar Breskens. Toen ik daar af kwam, tuimelde ik zomaar in een Boerenhol.
Maar toen was daar Nummer Een! Wat had ik daar naar uitgekeken!
Vervolgens ging ik naar Turkeye en via een Pyramide kwam ik zomaar in het Paradijs terecht. Maar dat geluk duurde niet lang want ik viel vervolgens in een Boerengat. Door die Val stootte ik mij aan een Reuzenhoek en vervolgens nog eens tegen een Hoek van de Dijk. Het geKwakkel eindigde in het Keizerrijk, waar ik bescherming kreeg vanuit het Vogelfort. Ik voelde me bijna als 'Alice in Wonderland'.
Graauw bereikte ik het Doel in België. Hier was iets vreemds aan de hand. Er was geen Doel meer. De plaats was veranderd in een spookstadje met dichtgetimmerde ramen en deuren en overal graffiti met leuzen als 'Doel moet blijven'. Maar alle protesten ten spijt, helaas is België toch Doelloos geworden. Ook ik fietste zonder Doel door het stadje, maar vond het er maar akelig. Zelfs de veerboot voer doordeweeks niet meer, waardoor ik ook nog eens met een grote omweg in Antwerpen terecht kwam om daar te overnachten. De volgende dag moest ik over een lange modderweg zodat mijn fiets en ik helemaal vies werden. De koeien in het ernaast gelegen weiland hadden eindelijk eens een verzetje. Huppelend kwamen ze naderbij om mijn gezwoeg te bekijken (zie foto's). Maar ik maakte me er niet druk om. En tenslotte zit ook Sint-Job-in-‘t-Goor, dus was ik niet de enige viespeuk onderweg. Wel een Malle toestand overigens, want die dag eindigde ik ook nog eens midden in de Reusel.
Van Egypte krijg ik niet genoeg, dus daar ging ik nog een keer naar toe. Gelukkig bleef zadelpijn mij deze vakantie enigszins bespaard want met een pijnlijk Achtereind is het me nogal Eeneind. Niet dat het zonder zadelpijn Geeneind is, maar toch…
Na een klein Eindje kwam ik eindelijk in het Gebergte. En geloof het of niet, ook daar hebben ze een Winkelstraat!
Via de Belgenhoek naderde ik het Einde. Welk einde, daar ben ik niet achter gekomen, maar in ieder geval nog niet van de tocht want er stonden nog een paar landen op het program. Via Klein Zwitserland, Californië en America ben ik vanmiddag al jodelend in Veld-Oostenrijk aangekomen waar het zonnig en warm was.
Morgen play time! Want dan ga ik naar Knikkerdorp...


Tot de volgende keer!

Hartelijke groet,
Gea van Veen

Fietspad bij Sint-Job-in-'t-GoorFietspad bij Sint-Job-in-'t-Goor

Fietspad bij Sint-Job-in-'t-Goor "Ga eens aan de kant, ik wil ook kijken...''

 

Regenponcho

Remy, hier is 't dan: de beloofde foto...