Vrijdag 8 juli 2011
Na een paar zeer winderige dagen in het hoge noorden, ben ik vandaag in Hoogeveen aangekomen en logeer een nachtje bij mijn oom en tante. Op dit moment wacht ik op Remy, die met de trein uit Den Haag komt.
De laatste dagen heb ik redelijk weer gehad, maar oei, oei, wat een een woei! En ook nog eens tegen. Dan is Groningen wel erg vlak en kaal!
Maar saai? Nee. In het hoge noorden, zowel in Friesland als in Groningen, zijn me een paar hele opmerkelijke bijzonderheden opgevallen:
- In Friesland hebben alle inwoners prachtige voeten. Dat denk ik tenminste, omdat ik om de zoveel kilometer langs een pedicure, voetverzorger of voettherapeute fietste. Allemaal aan huis. Lucratief baantje, blijkbaar.
- Je wordt onderweg door iedereen gegroet. In Friesland met het amicale Hoi en in Groningen met Moi.
Ik stel voor om dat in het midden en zuiden van Nederland ook (weer) in te voeren. Alhoewel. In het hoge noorden kom je niet zoveel mensen tegen, maar bij ons... Tegen de tijd dat je op je werk bent of bij de supermarkt, ben je je stem kwijt. Vandaar dat wij bijna nooit meer groeten. Denk ik. - Alle pubers, zowel in Friesland als in Groningen, en dan vooral de meisjes, hebben zo'n verlengstuk op het stuur waar je je armen op kan leggen. Er is vast wel een naam voor. Blijkbaar is dat mode, maar ik moet zeggen dat ik er nooit, maar dan ook echt nooit iemand op heb zien hangen. Alleen voor de sier waarschijnlijk.
- In Muntendam (Groningen) zijn de meeste vrouwen erg dik en lopen de meeste mannen op klompen (Echt!). Ik probeerde ze te tellen, want ik geloofde mezelf niet, maar daar ben ik toch maar mee opgehouden.
Dat waren wat opmerkelijkheden, die mij opvielen. Verder waait het er hard, is het kaal en vlak en soms verassend mooi. Ik miste de bossen, dat wel. Maar ik kom nu weer aan mijn trekken.
De Wereldreis is erg interessant. Voordat ik in Napels kwam maakte ik me een beetje zorgen. Ik dacht aan de uitdrukking Eerst Napels zien en dan sterven... Daarom twijfelde ik of ik door moest fietsen. Gelukkig stond er bij de spoorwegovergang in Tranendal (bij Winschoten) een bord met de tekst 'Als je wilt blijven leven, wacht dan even'. Ik was helemaal gerust gesteld. Er stond iemand bij de weg, bij de uitrit van zijn woning en we raakten aan de praat. 'Maar weet je dan wel hoe lang je moet blijven wachten?' vroeg hij. Dat wist ik niet maar ik mocht bij deze meneer en mevrouw Wieringa even wat drinken en werd gelijk door hun gesponsord. Aardige mensen die Groningers.
Routebeschrijving
Onderdendam door vervolgde ik de tocht naar Bethlehem om Doodstil - en dat had ik Nooitgedacht - in Polen aan te komen. Ik fietste door een Losdorp en belande in Denemarken. Eerst langs het Schaaphok en vervolgens door een Froombosch. Zo fietste ik naar Spitsbergen. Daarna weer naar Egypte en door een Tranendal naar Napels. Nadat ik Napels gezien had, kwam ik levend en wel in Munsterscheveld aan.
Voordat ik bij mijn oom en tante de deur binnenviel, fietste ik nog even door Siberië .
En morgen? Samen met Remy naar Engeland!
Tot de volgende keer!
Gea van Veen
Denemarken in Groningen / Wil je blijven leven, wacht dan even
