“Marriage is a wonderful invention; but then again, so is a bicycle repair kit.” - Billy Connolly
Maandag vertrek ik voor drie maanden naar Noorwegen en Zweden. Daar liggen weer diverse projecten op mij te wachten: nieuwe routes, het 'finetunen' van bijna-klaar-routes en onderhoud van bestaande routes*. Deze klussen doe ik weliswaar alleen, maar ik krijg ongelooflijk veel steun. En zonder Remy (echtgenoot), Ria (partner in crime) en alle Noren en Zweden met wie ik samenwerk en/of die mij (letterlijk) met open armen ontvangen, krijg ik het in mijn eentje niet voor elkaar. Ik heb zelfs afgelopen week een fietsreparatiecursus gedaan! Want sinds ik een echtgenoot heb, en een Santos, ben ik bijna alles verleerd. En het leek me wel handig om, als er toch iets met de fiets gebeurt, niet van anderen afhankelijk te hoeven zijn.
Een paar maanden geleden kreeg ik trouwens steun uit onverwachte hoek: Santos bood mij elektrische ondersteuning aan. "Wat?! Gea op een e-bike?", hoor ik je nu afvragen. Wel, misschien. Misschien niet...
“Ik wil echt geen e-bike, maar mijn werk in Noorwegen en Zweden, zou daardoor wel een stuk makkelijker worden”, zei ik onlangs tegen Robbert, de founder van Santos Bikes. Spontaan bood hij me aan om dit deze zomer uit te proberen met het Pendix-systeem. Het grote voordeel is dat je geen nieuwe fiets hoeft, maar het kan inbouwen op je eigen fiets. En nog een voordeel: je kan het aan- en uitzetten zonder zwaarder te moeten trappen als het uitstaat. “Als het niet bevalt, halen we het na de zomer er weer af. En als het wel bevalt, dan praten we weer verder”.
Ohhh, wat verleidelijk!
Als ik in Noorwegen en Zweden bezig ben met research, routes uitzetten en/of routes controleren, ben ik veel heen en weer aan het fietsen. En heel veel óp en neer. Dat is vermoeiend en ’s avonds moet ik alle aantekeningen nog verwerken. Dan is een e-bike echt wel fijn.
Tussen onze fietsvakantie in Engeland en mijn werkreis naar Noorwegen/Zweden zit een periode van drie weken. Dat is te kort om mijn fiets om te laten bouwen. Het had dus al vóór onze vakantie (afgelopen mei) moeten gebeuren, wat betekent dat ik een e-bike zou hebben tijdens onze fietsvakantie. Hoewel ik dat eigenlijk niet wil, heeft dat voordelen. Engeland is één van de zwaarste landen om te fietsen vanwege de talloze steile beklimmingen.
En toch… na een paar dagen nadenken, liet ik Robbert het volgende weten:
“Voor fietsvakanties en dagtochten wil ik (voorlopig) geen elektrische fiets en heb ook nooit de wens gehad er een te bezitten, maar het zou wel mijn werk in Noorwegen en Zweden kunnen verlichten. De kans is echter groot dat ik daar zo gewend aan zal raken dat ik na de zomer de Pendix erop laat zitten. Want ik ken mezelf: natuurlijk kan je een Pendix uitzetten, maar die wind langs de kust en de heuvels en bergen tijdens de fietsvakanties zijn toch prettiger met een duw in de rug. Ik struggle echter al mijn hele leven met één groot probleem: overgewicht. Momenteel heb ik dat nog redelijk in de hand door het vele fietsen, maar dan niet meer, ben ik bang.
Er zijn nog een paar redenen, maar dit is toch wel de voornaamste. En ik wil heel graag op eigen kracht blijven fietsen. Ook al maakt dat mijn werk in Noorwegen en Zweden wat lastiger. Ooit, als het niet meer gaat, dan lijkt me Pendix ideaal. Maar nu nog even niet.”
Voordat ik tot dit besluit kwam, had ik twee mensen advies gevraagd. De enige twee waarvan ik wist dat ze me het zouden afraden: Remy en Elise. En inderdaad, ze gaven mij vele redenen het niet te doen. Redenen die ik zelf al verzonnen had, maar nog graag wilden horen van ervaren vakantiefietsers en Gea-kenners ;-). En Robbert zelf kon mijn beslissing alleen maar toejuichen: "Lekker laten zitten dat elektrificeren en op menskracht je fietstrips gaan blijven doen. Want naast goed voor de lijn is het ook goed voor hoofd en lijf."
Dus… wat zal ik mezelf straks in Noorwegen en Zweden vervloeken als ik de zoveelste berg op zwoeg, of weer omhoog fiets omdat ik vergeten was om daar een foto te maken of coördinaten vast te leggen (echt hoor, dan fiets ik zo die berg weer op!). Maar toch ben ik ervan overtuigd dat op eigen kracht fietsen beter voor mijn gezondheid is en dat het mij (veel) meer voldoening geeft. Tijdens fietsvakanties, tijdens mijn werk in Scandinavië en tijdens alle ritten die ik in Nederland maak. En in Engeland heb ik geen moment spijt gehad van deze beslissing.
Als er een moment in mijn leven komt waarop ik de keuze moet maken tussen niet meer fietsen of fietsen met elektrische ondersteuning, pas dan zal ik voor een e-bike kiezen. Zolang Nederland nog vlak blijft, en ik gezond, heb ik geen reden om niet mijn beenspieren te gebruiken.
En ondertussen ben ik niet vies van af en toe een duwtje in de rug…:
Het excuus bij deze foto: ik was hier net weer beter na een zware bronchitis in maart en de ademnood was hoog.
Het excuus bij deze foto: bij een stijgingspercentage van 25-30% lukte het me niet om op de fiets te blijven zitten. Zelfs lopend de fiets omhoog duwen was een uitputtingsslag. Remy kon wel fietsen, maar moest ook af en toe even stoppen om nieuwe krachten op te doen om vervolgens weer verder te klimmen. Toen hij boven was, liep hij terug naar beneden om mij te helpen duwen. Dit was vorige maand in Engeland
Nog even een disclaimer: ik veroordeel hiermee niemand die een e-bike heeft! Ieder heeft zijn eigen redenen om voor een e-bike te kiezen. Dit is slechts mijn eigen reden om er (nog) niet aan te beginnen...
"Die trouwring hè..., je schreef dat jij 'em eerst was verloren en toen ik. Maar volgens mij was het andersom. Dus het klopt niet helemaal wat je had geschreven". Out of the blue kwam Remy met deze opmerking. Twee/drie weken nadat ik erover had geschreven. "Ik had er nog eens over nagedacht", ging Remy verder. Hoewel ik zeker wist dat wat ik geschreven had klopte, twijfelde ik plotseling. "Is het belangrijk?" Vroegen we ons toen af. Nee, het doet er niet meer toe. We hebben nu een nieuwe. Gisterenavond pakte ik Remy's hand en keek naar de ring. "Als ik over drie maanden terugkom, dan herken ik je tenminste nog aan de ring". Zei ik. "We staan ook in elkaars paspoort genoemd", zei Remy. O ja, dat ook.
Ik zal hem missen de komende tijd. Helaas lukt het Remy niet om te komen. Het is te onzeker wanneer ik waar ben. Plus 'even' op en neer met het vliegtuig is iets waar we niet voor willen kiezen. Ondanks dat heb ik ongelooflijk veel zin om weg te gaan en ik weet zeker dat ik na drie maanden ook weer ongelooflijk veel zin heb om naar Remy terug te keren. En gelukkig heb ik een fietsreparatieset bij me...
* Het gaat om de volgende routes, zie ook het kaartje verderop (klik om te vergroten).
Nieuwe routes:
- 5. de kustpelgrimsroute 'Kystpilegrimsleia', vorig jaar als toerist samen me Remy gefietst, nu de uitwerking hiervan (verwachte uitgave: eind 2025/begin 2026)
- misschien een nieuwe route in Zweden, daarover later meer...
Het 'finetunen' van bijna-klaar-routes:
- 2. Onderweg naar St.Olav, van Oslo naar Selånger
- 3. St. Olavspad (in het Zweeds: S:t Olavsleden) van Selånger naar Trondheim
(verwachte uitgave van beide gidsen: eind 2024/begin 2025)
Onderhoud, checken van bestaande routes:
- 4. Het Olavspad / Gudbrandsdalsleden (fietsgids: Gudbrandsdalsleden, @2024)
- 1. Kristiansroute (fietsgids Kristiansroute, @2023)
