Four wheels to move your body, two wheels to move your soul...
Bilgrim... ik heb de term een paar jaar geleden ook gebruikt als titel voor een nieuwsbrief. Maar nog niet eerder was hij zo van toepassing als nu. "Bil" is in alle Scandinavische talen de vertaling voor "Auto". Vandaag is mijn laatste dag in Noorwegen en ik heb meer in de auto gezeten dan me lief is. Pelgrimeren met de auto is natuurlijk uiterst dubieus. Dat vinden sommigen al van fietsend pelgrimeren. De ware pelgrim gaat te voet! Duh... alsof je niet genoeg lijdt en niet genoeg afziet als je niet te voet pelgrimeert! Tijdens lezingen beloof ik de fietsers echter altijd dat ze ook heus genoeg zullen lijden en afzien als ze fietsend pelgrimeren. Echt! En met de auto? Ook dat is lijden en afzien...
Nou ja, ik overdrijf, dat geef ik gelijk toe. Lopend of fietsend bestaat het lijden en afzien uit ploeteren, zweten, huilen, je kleddernat laten regenen, stoempen tegen de wind. En dan is er weer die genadeloze zon en de vermoeidheid. Potverdorie, wéér omhoog! Maar dan... als je dan op de top staat en je ziet de prachtige verten, dan ben je gelijk alles vergeten! Er schiet een vos weg, of een ree. Je voelt je gelukkig! Je hebt het toch maar mooi op eigen kracht gedaan! En weken na de reis zijn alle ongemakken een vage herinnering. De prachtige natuur, de bijzondere ontmoetingen, het enorm voldane gevoel. Díe herinnering blijft.
Zo anders is het in de auto. Dat lijden en afzien bestaat uit mopperen, zuchten, frustratie, chagrijn. Alles wat je (achter glas) ziet, is in een oogwenk voorbij. Je kan niet zomaar even stoppen. Je voelt geen wind in je haren, geen briesje dat je wangen streelt. Je ruikt geen bomen, bloemen, heide, zee. Je hoort het zoemen van een hommel niet, alleen maar het monotone geluid van de motor. En achter glas kan het genadeloos heet worden (ik heb geen airco).
Je hoort het! Hier klinkt een ontevreden bilgrim. Maar ik kan gelukkig ook terugkijken op een paar mooie fietstochten en onvergetelijke ontmoetingen. En autorijden in Noorwegen is heel anders dan in Nederland. Ik heb hier voor het eerst in een file gestaan! Dat was toen ik rond vieren Oslo uit wilde rijden. En autorijden in Noorwegen is ook dit:
Je moet vooral geen haast hebben. En de tijd die de navigatie aangeeft, daar kan je rustig 1/3 bij optellen. Snelwegen zijn soms tweebaans en gaan soms dwars door een dorp. Dan mag je niet harder dan 30. Provinciale wegen zijn soms onverhard. Je deelt de weg regelmatig met schapen en soms met koeien. Het rijdt heel relaxed en ondanks dat ik niet dol ben op autorijden, rij ik honderd maal liever in Noorwegen dan in Nederland.
Het is vandaag mijn laatste dag in Noorwegen, maar ik ga nog niet naar huis. Er wacht mij nog één project in Zweden. Ria Warmerdam en ik zijn uitgenodigd door het pelgrimscentrum van Vadstena. Sinds de middeleeuwen is het klooster in Vadstena en bedevaartsoord voor pelgrims van de S:t Birgitta Ways. De S:t Birgitta Ways is de verzamelnaam van een aantal pelgrimspaden door Zweden die naar Vadstena leiden, de plaats waar relikwieën van de Heilige Birgitta worden bewaard. Sint-Birgitta zette zich in voor vrede en verzoening in Europa en had een grote zorg voor de armen.
En als ware pelgrims gaan wij te voet (!) naar Vadstena. Mijn allereerste meerdaagse wandeltocht...
Hierbij nog wat foto's van de afgelopen dagen.
Nadat ik door Joar en Magni uitgezwaaid werd, reed ik naar Hjerkinn. Ik sliep ik één nachtje en bracht ik een bezoek aan de Eysteinkirke. Hier zit ik in de deuropening naast Halldis.
Autorit door Rondane en het Gudbrandsdal, en vervolgens koffie gedronken bij Janke in Ringebu
Onderweg nog even een ijsje gegeten met Glenn en Lisa die door Europa fietsen (eerder deze reis heb ik bij hen gelogeerd). En daarna een overnachting in het pelgrimscentrum van Hamar en uit eten met Tone, de pelgrimsleider aldaar.
In Olso had ik een ontmoeting met de schrijver van dit boek, vervolgens nog geluncht bij Øyvind, het pelgrimscentrum bezocht en overnacht bij Louis en Pieter-Jan
Eergisteren reed ik van Olso zuidwaarts en heb ik bij Trond-Otto and Torhild gelogeerd en gisteren kwam ik aan in Ørje, waar ik mijn laatste afspraak voor Noorwegen had. Morgen vertrek ik uit Ørje.
In Ørje werd ik gisteren door Grete van de VVV in een elektrisch karretje rondgereden in het pittoreske dorpje. En vandaag ben ik er naar toe gefietst (eindelijk weer eens op de fiets!). Hier gaat een alternatieve route doorheen, zie Kristiansroute -> traject 6 Østfold
Op de derde foto: een Ørje boller van Bakergaarden Cafe, de allerlekkerste bol die ik ooit gehad heb! De Zeeuwse bolus en de Bossche bol verbleken hierbij! En de laatste twee foto's: er was een hutje voor me geregeld op Camping Sukken.
