Kys og Kram og Kærlighed
det er jordens herlighed
(Deense tekst. Vertaling: Kus en Knuffel en Liefde - dat is werelds' hartelijkheid. Dit is mijn eigen vertaling, wie daar iets beters van weet te maken: ik hoor graag! Ik kom er niet uit).
Soms lijkt Noorwegen gewoon een dorp waar iedereen elkaar kent en waar je bekenden zomaar ergens kan tegenkomen. Op straat, ergens in een bos, bij pelgrimsherbergen, of waar dan ook. Of komt het omdat het maken van een pelgrimage altijd zorgt voor de meest onverwachte en/of bijzondere ontmoetingen? Ik kan er in ieder geval weer een paar aan mijn lijstje ‘onverwachte en bijzondere ontmoetingen’ toevoegen.
Glenn en Lisa
Dicht bij Stadsbygd, ten noorden van Trondheim, zijn twee sleutelplaatsen waar de fietsroute niet direct langs komt. Toch zijn ze vanuit Trondheim makkelijk te bereiken per veerboot. Ik wilde er graag heen, omdat ik sowieso alle sleutelplaatsen wil bezoeken en ook wil kijken of het toch aantrekkelijk is voor fietsers om met de veerboot op en neer te gaan. Toevallig waren Glenn en Lisa daar ook neergestreken. Dit Belgische stel is al twee jaar onderweg op de fiets door Europa en al die tijd hebben we ook al contact via de sociale media. Toen we anderhalf jaar geleden in Spanje waren, hebben we geprobeerd elkaar te ontmoeten, maar dat lukte niet. Regelmatig strijken ze ergens voor langere tijd neer om wat te werken en deze periode konden ze in de buurt van Stadsbygd een tijdje aan de slag op een boerderij. En ik was daar van harte welkom! We hadden elkaar nog nooit gezien, maar wel veel contact gehad en daarom voelde het als een ontmoeting met oude bekenden. Ik heb met Lisa samen op de fiets de sleutelplaats Reins Kloster bezocht en de beide avonden hebben we spelletjes gedaan met twee andere gasten die daar ook waren. Ik was even vergeten hoe leuk het is om met meerdere mensen een spel te doen! (voor wie nieuwsgierig is, we speelden ‘De grote Dalmutti’, erg leuk spel). Op de terugweg naar Trondheim bezocht ik de sleutelplaats Kystens Arv. En ja, beide sleutelplaatsen zijn zeker de moeite waard voor een op-en-neertje-vanuit Trondheim.
En over een paar maanden hoop ik Glenn en Lisa bij ons thuis te verwelkomen!
Hans Morton
Hans Morton Løvrød is de directeur van Pilegrimsleden, de overkoepelende organisatie van alle pelgrimsroutes naar Trondheim (de letterlijke vertaling van Pilgrimsleden is Het Pelgrimspad). Hij heeft voor mij ook het voorwoord geschreven voor de fietsgids, maar de afgelopen jaren heb ik hem slechts een paar keer ontmoet. Ik was maandag en dinsdag na het gezellige weekend bij Glenn en Lisa weer terug in Trondheim voor een afspraak op maandag met Toralf Neraas en op dinsdag met Mattias Jansson, beiden werkzaam voor Pilegrimsleden. Dinsdagochtend had ik wat tijd over en besloot te kijken of Sissel en Guro er misschien waren. Zij maken de berichten op de sociale media en ik dacht ik zeg ze even gedag. Ik belde aan bij het kantoor en tot mijn verbazing deed Hans Morton open. Het was een hartelijk weerzien. De beide dames bleken er niet te zijn, maar het was fijn om even met Hans Morton te praten. “Heb je onze pelgrimsfiets al gezien?” vraagt hij dan aan mij. Ik keek hem verbaasd aan. Pelgrimsfiets?? “Kom, die moet je natuurlijk even zien!” En daar stond een prachtige bakfiets (niet elektrisch) met de naam en het logo van Pilgegrimsleden er op.
Hij is bedoeld als transportmiddel in de stad, en om hiermee Pilegrimsleden onder de aandacht te brengen. En nee, niet geschikt om mee te pelgrimeren…
Sykkellykke betekent Fietsgeluk
Anna
“No way, there is Gea!!”, hoor ik opeens. Ik kijk op van mijn laptop en zie tot mijn grote verbazing Anna binnenlopen in het pelgrimscentrum van Trondheim. Anna Runesson is de pelgrimsleider in Oslo en heeft met haar man de afgelopen maand het hele Olavspad zelf gelopen. Ik wist dat ze onderweg was, maar de verrassing was groot dat ze op de eindbestemming aankwam op het moment dat ik daar ook net weer even was. Ik had dinsdagmiddag een paar uren te overbruggen voordat ik per boot naar Smøla terug ging en was wat aan het werk in Nidarosgård, het pelgrimscentrum in Trondheim. Over een paar dagen ben ik in Oslo en hoop haar dan weer te ontmoeten.
Mona
Na een paar enerverende dagen in Trondheim en omgeving, ben ik weer teruggegaan naar het eiland Smøla, waar mijn auto stond. Ik had, voordat ik op de fiets naar Trondheim vertrok, al drie dagen gelogeerd bij Eco Camp Norway en nu weer een nachtje. Eco Camp Norway wordt gerund door Mona, een lieve en bijzonder gastvrije vrouw die je daar gelijk helemaal thuis laat voelen. Het is een hostel waar alles in het teken staat van duurzaamheid, hergebruik en het verkleinen van de menselijk impact op het milieu. Behalve een hostel is er ook een winkel met tweedehands spulletjes. Daarnaast ben ik nog nooit in een hostel geweest wat zo brandschoon is. Zelfs de grote keuken en de badkamer! Ik sliep in mijn eentje in de grote slaapzaal, maar er zijn ook kleinere kamers met elk een eigen thema. Tot zover mijn reclamepraatje voor Eco Camp, maar Mona verdient echt een dikke shout-out!. Mocht je ooit gaan fietsen (of wandelen!) op Smøla en je hebt je tent mee, dan is er ook een kampeerveldje naast het hostel.
Ragnhild
Gisteren nam ik afscheid van Smøla. En niet alleen van Smøla, maar ook van Ragnhild Godal. Zij is de pelgrimscoördinator van het vierde en laatste pelgrimscentrum aan de kustpelgrimsroute. Ik heb haar helemaal bijgepraat over de fietsroute langs de kust en we hebben gewandeld en samen geluncht.
Joar & Magni en de familie Borsboom.
Nu logeer ik bij Joar en Magni op Nørgar Voll. Een pelgrimsherberg waar ik elk jaar heel graag kom om bij te tanken en me te laten verwennen door dit lieve stel. Toevallig kwamen er gisterenmiddag pelgrims aan uit Nederland. Notabene een heel gezin (vader, moeder, dochter en zoon). De familie Borsboom bleek ook nog eens uit Driebergen te komen (ik heb daar heel dichtbij gewoond en ben 15 jaar lid geweest van KamerOrkest Driebergen). Vanmorgen heb ik lang en gezellig met de 23-jarige dochter Gloria gepraat. Zij werkt momenteel in Den Haag, een paar kilometer bij ons huis vandaan.
Zoals ik al zei, Noorwegen lijkt soms net een klein dorp waar je bekenden, of bekende onbekenden, zomaar op elk willekeurig moment kan tegenkomen.
De komende dagen rij ik met de auto zuidwaarts, onderweg wil ik nog stukjes fietsen en heb ik nog wat afspraken. Het duurt nog wel even voordat ik in Oslo ben. En na Oslo begint het ‘Zweden-deel’.
Nog wat foto's van de sleutelplaatsen en Trondheim:
