Na een vijf jaar durende verbouwing, zeiden we: "dit doen we nooit meer!"
En wat hebben we gekocht? Een klushuis!
We droomden heel lang van een tiny house. We hebben zelfs tekeningen in de la liggen.
En wat kochten we? Een huge house!
We wilden nóóit een auto. Nou vooruit, een kleintje dan.
En toen was mijn hoogbejaarde Polo op sterven na dood en omdat ik denk niet zonder auto te kunnen, staat er een nieuwe voor de deur (nieuw = uit 2012). Een enorm decadente bak. Mijn excuus: 'ruimte voor de fiets(en) en om erin te slapen'. En wat Remy betreft: 'hij is niet van mij, maar van Gea'.
Kortom, je moet niet alles geloven wat we zeggen. Maar een heleboel ook wel, zoals bijvoorbeeld het verhaal over die Romeinse soldaat aan onze keukentafel in ons nieuwe huis.
Voor lezers die slechts geïnteresseerd zijn in de fietsplannen: scroll even door naar onderen.
Romeinse soldaten
We zijn verhuisd naar Valkenburg (ZH). Ja, die 'ZH' zet ik er maar bij. Het Valkenburg waar we nu wonen, ligt niet in Limburg, maar in Zuid-Holland, tussen Katwijk en Leiden. Veel mensen kennen het van de musical Soldaat van Oranje. Het is een dorp van ongeveer 6.000 inwoners en we wonen boven op Praetorium Agrippinae, een voormalig Romeins Castellum. Dat 'voormalig' is natuurlijk relevant, want een Romeinse soldaat aan de keukentafel is misschien niet zo gezellig. De grens van het vroegere Romeinse Rijk, de Limes, liep van de Atlantische kust in Noord-Engeland via de Noordzee, langs de Rijn en de Donau, naar de Zwarte Zee. Langs deze grens ligt ons huis én een prachtige fietsroute, van Katwijk naar Constanta in Roemenië, aan de Zwarte Zee, de Limes Fietsroute. Het eerste stuk, van Katwijk tot ons huis, heb ik al gefietst, voor de rest had ik die dag geen tijd.
We hebben een turbulente periode achter de rug. Op 22 april kregen we de sleutel van ons nieuwe huis en afgelopen woensdag was de overdracht van ons oude huis. We gaan een enorm avontuur tegemoet, want het huis moet grondig verbouwd worden. Omdat het wel bewoonbaar is, hebben we besloten er gelijk in te trekken en het op ons gemak te verbouwen. Deze keer zullen we ook veel dingen láten doen, zodat we hopelijk niet weer vijf jaar bezig zijn.
Een ander avontuurlijk aspect is het komen wonen in een geheel nieuwe omgeving. Het welkom in de straat was in ieder geval allerhartelijkst. Kijk, van onze nieuwe buren. We waren er beduusd van:
De verhuizing verliep overigens zeer voorspoedig. Met dank aan twee van mijn broers, onze schoonzus, zwager en neef:
Met vier man sterk ging de piano de trap af. Ik vond dat een goed moment om te vertellen dat de piano straks in Valkenburg helemaal naar zolder moet. Was een grapje.
Hoe vervoer je tijdens een verhuizing een whiskyfles die per ongeluk was achtergebleven? Remy’s idee: hou ‘em maar gewoon vast. Mijn idee: drink maar even op. Remy’s idee won, maar het was erg warm in de auto en de bidon was leeg... Hik!.
"Als we ooit weer gaan verhuizen, moet eerst het gereedschap een vaste plek krijgen", zeiden we toen pas na vijf jaar verbouwen het gereedschap in Ter Heijde een vaste plek kreeg. Dat is nu gelukt.
Ik ben alvast begonnen met het schilderen van de keuken. Via-Gaia-groen wordt het.
De omgeving leren we aardig kennen vanaf de fiets. Remy heeft 's ochtends een nóg mooiere route naar zijn werk dan hij al had. Fietste hij eerst langs de kust noordwaarts naar Scheveningen, nu fiets hij ongeveer dezelfde afstand langs de kust zuidwaarts. De route is vooral mooier omdat hij veel minder door bebouwd gebied hoeft. Remy rijdt nu voornamelijk door de prachtige natuurgebieden Berkheide en Meijendel, tussen Katwijk en Scheveningen. Regelmatig fiets ik 's ochtends een stuk met Remy mee als onderdeel van mijn sportuurtje, maar ik kies er soms ook voor juist een heel ander rondje te fietsen, bijvoorbeeld richting Noordwijk, Kager Plassen of landgoed De Horsten.
Dit is het pondje over de Oude Rijn, tussen Rijnsburg en Valkenburg, schuin tegenover ons huis. De foto is genomen met zicht op Valkenburg.
Berkheide. Net Dovrefjell in Noorwegen! Ik meende zelfs muskusossen en elanden te hebben gezien.
Nieuwe auto
Een paar maanden geleden heb ik afscheid moeten nemen van mijn hoogbejaarde rode Polootje. Het idee dat ze deze zomer wéér naar het ruige Scandinavië moest, deed haar de moed in de wielen zakken. Nou ja, niet letterlijk, maar het kon wel elk moment gebeuren. Ze had al wel last van andere uitvalsverschijnselen (voor de taalpolitie: ja, ik weet het, maar mijn auto was vrouwelijk. Echt.)
Inmiddels is ze ingeruild voor een groter formaat, een Caddy, met het idee hier ook in te kunnen slapen, én de fiets in mee te nemen (en oooh, wat handig tijdens de verhuizing!). Ik wilde zelf wat maken, maar ik ga binnenkort al noordwaarts en heb door de verhuizing helemaal geen tijd.
En toen was daar Lars, de zoon van de vorige eigenaar van ons huis! Zijn autogarage is hier bijna om de hoek en hij bood aan te helpen. En nu heb ik een prachtige ‘slaapkist’ in de auto staan, helemaal geborgd en gezekerd, maar ook makkelijk eruit te halen, zelfs in m’n eentje, want hij is licht van gewicht. Er kunnen drie vouwkratten in en een koelbox. Zelfs de fiets staat helemaal gefixeerd en kan geen kant op tijdens het rijden. Nu nog iets voor de ramen, maar dat wordt voorlopig iets provisorisch. En onderweg bedenk ik vast nog wel meer dingen, maar het belangrijkste is er en ik ben er erg blij mee!
En voor wie nu denkt: "En Remy dan?". Deze inbouw is voor als ik door Scandinavië reis, werkend aan de fietsroutes. Misschien komt er nog een tweepersoonsversie.
Ik ben benieuwd wat de overburen dachten toen we de kist uit de auto naar binnen brachten…
Nieuwe gids
In de vorige nieuwsbrief had ik 'em al aangekondigd, maar inmiddels is de nieuwe fietsgids gepubliceerd:
Onderweg naar St. Olav - fietsroute van Oslo naar Selånger
Deel 2 in de serie In het spoor van Olav de Heilige
Deze fietsroute is geen pelgrimsroute, maar verbindt het Noorse Gudbrandsdalsleden en het Zweedse S:t Olavsleden met elkaar. Dit zijn twee pelgrimsroutes die wij in het Nederlands kennen als respectievelijk Het Olavspad en St. Olavspad.
De fietsroute Onderweg naar St. Olav gaat grotendeels door het tijdloze en lieflijke landschap van Zweden. De route is niet zwaar om te fietsen en het landschap nodigt uit tot eindeloze zomerse avonturen op de rug van je stalen ros. De eerste fietsers zijn al onderweg en erg positief. Het mooie weer in Zweden helpt wel een handje, maar hij is ook echt heel mooi.
In het najaar komt het vervolg uit, het St. Olavspad (Zweden) - pelgrimsfietsroute van Selånger naar Trondheim. En daarna, ergens in 2026, de Kustpelgrimsroute - pelgrimsfietsroute van Egersund naar Trondheim.
Bestel de gids hier: webshop.
Zomerplannen
Zondag 1 juni vertrek ik noordwaarts om de laatste 'puntjes op de i' te fietsen van bovengenoemde twee routes. Ik reis eerst via Oslo naar Zweden om mijn auto bij vrienden achter te laten en vervolgens het Zweedse St. Olavspad te gaan fietsen. Dit was vorig jaar ook het plan, maar toen kreeg ik corona. Vervolgens ga ik vanuit Trondheim langs de westkust zuidwaarts voor de Kustpelgrimsroute en rond 21 juli ben ik weer thuis. Er gaan deze zomer ook tien testfietsers op pad om de Kustpelgrimsroute te controleren. De eerste testfietser is inmiddels al een aardig eindje op weg en het ziet er veelbelovend uit:
Via-Gaia-nieuws en agenda
In februari was ik te gast bij Johanna Kroon van de poscast Camino NL - pelgrimsverhalen. Johanna interviewde mij over de fietspelgrimsroutes in Noorwegen en Zweden. In het 40 minuten durende gesprek vertelde ik over de diverse fietsroutes en ik gaf een tip van de sluier over the making-of van de routes. Je kan hier luisteren: Camino NL Podcast.
Voor het najaar staan er twee lezingen in de agenda. Eén in Utrecht en één in Wageningen. Er komt een 'Scandinavië-fietsbeurs' in november! Kijk hier voor de data en voor meer informatie: Agenda.
De webshop heeft nu ook een koopjeshoek. Kijk hier: Koopjeshoek.
Ik wens iedereen een mooie zomer!
Liefs, Gea
Het was fijn om ongeveer 200 meter van het strand te wonen, maar ook nu wonen we daar nog steeds dicht bij, een klein kwartiertje fietsen. Dit zijn foto's van onze laatste strandwandeling bij Ter Heijde:
