Ik loop de logeerkamer binnen en krijg een onbestemd gevoel. Dit is de kamer waar ik vorig jaar een week ziek in bed had gelegen. Ik kreeg corona op het moment dat ik met het fietsen van het St. Olavspad zou beginnen. Het was de zoveelste keer dat ik moest afzien van het fietsen van het St. Olavspad in Zweden. En nu wil ik het toch weer proberen, maar wat zal Murphy deze keer voor mij in petto hebben? Ik heb nu exact hetzelfde plan als vorig jaar: de auto hier op Karlshem achterlaten, dat is precies halverwege de bijna 600 km lange route. Dan met fiets in de trein naar Sundsvall, het startpunt van de route. Vervolgens de gehele route fietsen tot het eindpunt in Trondheim. En dan weer met de fiets in de trein terug naar Karlshem. Dat is het plan.
En toen trad op de dag van vertrek de wet van Murphy in werking…
Er rust geen zegen op het maken van een fietsgids van het St. Olavspad (de Zweedse, niet te verwarren met het Noorse Olavspad). Sinds 2019 ben ik hier al mee bezig en het zou mijn eerste gids worden. Het eerste jaar werd ik onderweg ziek, daarna volgden de corona-jaren, vervolgens een vertaling van een andere gids die voorrang had, en vorig jaar weer ziek. Ik hèb de route tussendoor gefietst, sommige delen twee keer en het Noorse deel zelfs drie keer. Toch kon ik er nog geen gids van maken omdat er in het Zweedse deel teveel onduidelijkheden zaten. En nu nog erin zitten trouwens, maar dat zal dit seizoen waarschijnlijk opgehelderd zijn.
1 juni vertrok ik noordwaarts. Beer reed met me mee. Zij is de auteur van Iduna’s Appels, een boek met reisverhalen over Noorwegen dat ik in mijn webshop verkoop [link]. We kwamen erachter dat we met dezelfde boot naar Noorwegen zouden gaan en ik had haar aangeboden met mij mee te reizen. Na een gezellige en ontspannen reis - in de auto naar Kiel en de volgende dag met de boot naar Oslo - scheidden onze wegen in Oslo. Beer gaat lopend terug naar Nederland.
Maar Murphy dus. Ik geef gewoon even een opsomming van wat er allemaal mis ging en zal jullie mijn gevoelens van onmacht, frustratie en teleurstelling besparen.
- Vanaf Kiel kon mijn laptop geen verbinding krijgen met internet. Het leek een onoplosbaar probleem en zelfs het personeel van het servicecentrum van Apple in Oslo moest eerst achter hun oren krabben.
- Ik kwam erachter dat ik een fout had gemaakt in de planning. En daardoor óók in de planning van Lars en Kristina op Karlshem (zie intro). Ik zou een dag later aankomen dan dat ik aan hen doorgegeven had. Voor Lars was het geen probleem, maar Kristina zou ik hierdoor mislopen.
- Gelukkig werd ik niet ziek zoals vorig jaar, maar bij het boeken van het treinticket voor de trein naar Sundsvall, bleek dat er op het eerste deel van het traject geen treinen zouden rijden. Er was wel een bus, maar het leek er op dat er geen fietsen mee mochten.
- Het vorige probleem werd opgelost en de treinreis was ontspannen, tot de trein na een tijdje lang stil bleef staan op een station. Ik hoorde iets door de luidsprekers en hoopte dat mijn Zweeds gewoon te slecht was. Maar nee, ik had het goed begrepen: de trein kon niet verder en er zou een bus komen. Het kon nog even duren voordat de bus er zou zijn en iedereen moest in de trein blijven. Het viel me op dat niemand boos keek, mopperde of, zoals in Nederland, de conducteur bedreigde. Ook ik was gelaten. Ik begon aardig te wennen aan de tegenslag.
Gelukkig was er voor alle bovenstaande uitdagingen uiteindelijk een oplossing.
- De laptop werkt weer en ik hoefde niets te betalen, ze waren bij Apple in Oslo blij dat ze me hadden kunnen helpen.
- Kristina bedacht een alternatief plan en zo kon ik eerst logeren bij Kristina, zij heeft een appartement elders in Zweden, en daarna kon ik volgens plan door naar Lars.
- Om toch in Sundsvall te kunnen komen, bood Lars aan mij te brengen naar het station waar de treinreis zou beginnen. Dat was bijna anderhalf uur met de auto.
- Eenmaal in de betreffende trein die dus na enige tijd stilstond: “Mag de fiets in de vervangende bus?”, vroeg ik de conducteur. “Dat ga ik voor je regelen!” en even later hoorde ik hem in het Zweeds omroepen dat de bus inmiddels was gearriveerd en iedereen daar naar toe kon gaan. Hij herhaalde de boodschap deze keer ook in het Engels en sloot af met “de bus vertrekt niet eerder, dan dat iedereen er zit. En de fiets”. Gelijk kwam hij naar me toe en hielp me met fiets en de tassen. Met hulp van de buschauffeur werd de fiets onder in het ruim gelegd. En zo kwam ik na een bewogen reis veilig in Sundsvall aan.
Sundsvall! De fietstocht kon beginnen! Het St. Olavspad, of S:t Olavsleden in het Zweeds, is een wandelroute, maar heeft ook een fietsversie. De enige pelgrimsroute met een officiële fietsroute. Daarom wilde ik hier in 2019 ook mee beginnen. Dat was een makkelijk begin, de route was er immers al, ik hoefde hem alleen maar te beschrijven. Een gids van de fietsroute was er nog niet. Ik hèb de route al gefietst, maar de officiële route is erg onduidelijk op bepaalde plekken. Zo spreken de kaarten, de gps-tracks en de bewegwijzering elkaar soms tegen. En toen ik hem fietste, kwam ik er achter dat ik op bepaalde plekken andere keuzes wilde maken. Hier kon ik geen gids van maken. Inmiddels heb ik alle ‘pijnpunten’ in kaart gebracht en de coördinator van het Noorse deel heeft bijna al mijn voorstellen overgenomen en de bewegwijzering aangepast. Op één plek was de mening van de betreffende gemeente bepalend, maar ik heb de vrije had gekregen om de route in de gids op die plek anders te laten lopen. Zweden is nog niet zo ver, maar we zijn druk in overleg en er staat in principe niets in de weg om na de zomer eindelijk de gids af te maken. Omdat het al weer drie jaar geleden is dat ik de route voor het laatst heb gefietst, wil ik ‘em toch weer helemaal fietsen, en niet alleen de gewijzigde stukken. Dat zou ik dan met de fiets in de auto kunnen doen. Auto steeds ergens neerzetten en rondfietsen, maar het kost me amper meer tijd om de hele route nog eens te fietsen en het is fijn deze nog vers op mijn netvlies te hebben als ik de gids afmaak.
Deze nieuwsbrief heb ik geschreven op zaterdag 8 juni, maar ik was niet eerder in de gelegenheid hem op mijn site te plaatsen en te versturen. Inmiddels ben ik onderweg en zal hier binnenkort over schrijven. Alvast een spoiler alert: Murphy heeft het nog niet opgegeven…
