Nee, Murphy heeft niet gewonnen (zie vorige berichten). Ondanks deze foto, gemaakt in het ziekenhuis van Östersund waar ik twee nachten geleden was.
De vorige nieuwsbrief eindigde ik met een akelig kuchje. Dat kuchje werd erger en erger. Als ik nu foto's zie van de laatste fietsdag, tevens de langste fietsdag qua kilometers, ben ik verbaasd. Verbaasd dat ik überhaupt kon fietsen en verbaasd dat ik ook nog enorm van het landschap kon genieten.
Het was de dag dat ik de grens over zou gaan van Zweden naar Noorwegen. Ik startte ongeveer veertig kilometer voor de grens vanaf een wildkampeerplekje. Het was nog vroeg, iets na zessen. De weg steeg af en toe licht en was absoluut niet zwaar om te fietsen. Zeven kilometer voor de grens gaat de route van de hoofdweg af en verder over de Gamle Vägen, oftewel, de Oude Weg. Dit is een onverhard pad, prima te fietsen en pas dicht bij de grens werd het iets zwaarder. Het was heerlijk zonnig weer en het pad was ongelooflijk mooi. De vorige keer dat ik hier fietste, regende het. Nu had ik mazzel!
Bijna bij de grens moest ik wat klimmen en ik merkte dat dat niet lukte. Bij de minste inspanning was ik gelijk buiten adem en moest ik vreselijk hoesten. Ik stapte maar gewoon van de fiets en liep die stukjes. En toen was daar de grens! Exact om 12:00 uur. Ik voelde me ziek, doodmoe en tegelijkertijd opgelucht en blij. Wat er ook zou gebeuren, de grens moest en zou ik halen. Want dan had ik voor het maken van de gids van het St. Olavspad al het ‘materiaal’ verzameld. Het fietsen van het deel door Zweden was hiervoor noodzakelijk. Het Noorse deel niet per se, want dat heb ik inmiddels paar keer gedaan, alle feedback die ik had, is verwerkt en nieuwe bewegwijzering is aangebracht voor fietsers. Ik wilde het graag nog een keer helemaal fietsen nu het klaar is, maar voor het schrijven van de gids was het niet nodig.
De grens
De overgang tussen Zweden en Noorwegen was niet alleen duidelijk zichtbaar - van een heuvellandschap naar een berglandschap - het was ook voelbaar. Venijnige klimmetjes over plotseling lastige paden. Ik was nog niet op het hoogste punt, dat was anderhalve kilometer verderop. Ik vervolgde mijn pad naar boven. Strompelend, hoestend en soms naar adem happend.
Ook mijn grens was bereikt. Wat voelde ik me ellendig. Ik besloot om de eerste de beste accommodatie te boeken, maar die bleek alleen een slaapzaal te hebben. Dat wilde ik andere pelgrims niet aandoen. De volgende was echter veertig kilometer verderop. Normaal is dat voor mij een dagafstand als ik met een route bezig ben (tijdens een fietsvakantie fiets ik het dubbele). Ik wist echter dat ik alleen maar hoefde te dalen en besloot het risico te nemen. Daarnaast kende ik de pelgrimsherberg van drie jaar en zes jaar geleden en wist dat het een prettige plek zou zijn om eventueel een dagje extra te kunnen blijven.
Ondanks het dalen en het mooie weer was het een beproeving. De Gamle Vägen was lastig te fietsen en omdat mijn concentratie op was, durfde ik niet zomaar de remmen los te laten. Ik liep sommige stukken en genoot desondanks van de adembenemende uitzichten over het berglandschap met de besneeuwde bergtoppen. Het duurde voor mijn gevoel eindeloos voor ik weer op een verharde weg kwam. En toen ging het snel. En heel bizar: ik naderde Vuku en zag de plek waar ik zes jaar geleden trillend en misselijk naast de fiets stond. Ziek. Maar in tegenstelling tot toen, zou ik nu niet opgeven. (Zie ook De lotgevallen van Koning Olav. En van een fietser en Een grens bereikt). Murphy kan de boom in!
Mona, de gastvrouw, was een schat en vroeg bijna als eerste: "wat heb je nodig?".
"Een bed", zei ik, "ik wil slapen".
"En misschien wil ik ook wel een extra dag blijven, als het kan".
Mona bood aan mij naar een dokter te brengen, maar ik meende dat een goede nacht mij goed zou doen.
"Bel me alsjeblieft vannacht als het niet gaat!", drukte ze me op het hart.
Ik sliep slecht die nacht. En de volgende ochtend deed ik iets wat ik niet van mezelf verwacht had: ik appte Lars.
"Wil je me komen halen?". En dat wilde Lars.
Dezelfde avond was ik met Lars in het ziekenhuis in Östersund. Alle toeters en bellen werden van stal gehaald, maar ik denk vooral dat dat kwam omdat ik de laatste meters van de auto naar de ingang had moeten klimmen en daardoor helemaal benauwd en buiten adem was. Er is een hartfilmpje gemaakt, bloeddruk en saturatie gemeten, bloedonderzoek gedaan en ik kreeg zuurstof toegediend. Oh, wat een verademing, dat laatste! Ondertussen had ik wat vragen, maar de verpleegkundigen lieten niets los. Zelfs toen ik na het hartonderzoek vroeg of mijn hart nog klopte. "Je krijgt straks het resultaat van de dokter". Nou ja, afwachten maar, dacht ik...
De diagnose luidde: bronchitis. Ik had zelf dat vermoeden al. Mijn hart blijkt in een zeer goede conditie. Eerder is al eens geconstateerd dat ik een sporthart heb. "Een hart van een jonge man", zei nog niet zo lang geleden een verbaasde fysiotherapeut. Ik ben nog steeds verbaasd, helemaal gezien mijn gewicht en mijn leeftijd. Afijn, het is nu toch weer bevestigd.
Anderhalf jaar geleden had ik ook bronchitis. Het duurde een paar maanden voordat ik eindelijk de juiste medicatie had waardoor het overging. Nu heb ik gelijk dat paardenmiddel gekregen en zal de komende tijd zo'n pufding moeten gebruiken. Als het meezit, zei de dokter, kan ik binnen een week wel weer fietsen. Als het tegenzit, dan duurt het langer.
En nu?
De komende dagen mag ik bij Lars en Kristina blijven, op Karlshem. De plek waar ik vorig jaar mocht herstellen van corona. Ik heb ontzettende mazzel dat ik hier 'in de buurt' was en ben deze lieve mensen ongelooflijk dankbaar! Als de dokter gelijk krijgt dan zou ik volgens plan over een week naar de westkust kunnen om daar aan het andere project te beginnen: de Kustpelgrimsroute. Dit wordt sowieso anders: veel autorijden en regelmatig tussendoor stukken fietsen, heen en terug naar de auto. Of met de fiets heen en met de boot terug. Zoiets. Ik voel me met iedere teug aan zo'n pufding weer iets beter en vandaag ben ik gewoon achter de laptop aan het werk en probeer ik jullie een beetje te vermaken. En don't worry: ik ga echt pas weer op pad als ik helemaal beter ben. Maar opgeven doe ik niet. Geen Murphy krijgt mij er onder.
Gamle Vägen:
