Het kan echt: binnen een uur een gebroken zadel en achter je bidon aan moeten zwemmen. Maar laat ik met iets leukers beginnen: ik fiets een prachtige route, heb prachtig weer, geen last van muggen of knutjes en ik lig nota bene op schema! En dat laatste ondanks de - ja, hoe zal ik het noemen? - de nodige uitdagingen.
“Krak!” klonk het door het stille bos en gelijk viel ik bijna achterover van de fiets. Met verbijstering keek ik naar het zadel. De punt wees triomfantelijk omhoog en ik stond erbij en ik keek ernaar. Ik raak niet snel in paniek, maar merkte dat mijn ademhaling omhoog ging en mijn hart sneller ging kloppen. Shit… Ik constateerde gelijk dat de zadelpen niet gebroken was. Dat was een opluchting. Maar toen zag ik wat er wel gebroken was: een bout. Ergens was ik opgelucht. Een bout is te vervangen, al groeien die in dit bos niet aan de bomen. De twee gebroken delen zaten er nog in en na enig peuteren, kreeg ik ze er uit. Ik had ze in mijn handen en plotseling had ik hoop! Ik had een piepklein doosje met allerhande bouten, moeren en schroeven bij me. Van alle soorten die in mijn fiets gebruikt worden, heb ik wel een reserve-exemplaar. Hopelijk van deze ook! Ik viste mijn etui met gereedschap uit een van de tassen (Ha! Ik wist precies welke tas!) en vol spanning maakte ik het bakje open en kieperde de inhoud in mijn hand. Warempel! Een bout met exact dezelfde afmeting. Optimistisch ging ik aan de slag. Maar toen begon de ellende: ik kreeg hem niet vast. Met geen mogelijkheid. De bout moest in een buisje, maar dat buisje kon ik niet in de juiste positie krijgen. Het zadel heeft twee bouten en eigenlijk zou ik die tweede los moeten schroeven om er makkelijker bij te kunnen, maar dat durfde ik niet. Die tweede bout zag er net zo verroest uit als die eerste en ik was bang dat, wanneer ik er aan zou rommelen, die ook zou breken. Ik stond half gebukt en kreeg op den duur last van mijn rug. Ik werd steeds chagrijniger. Dit gaat zo niet lukken.
Ik was ongeveer vijf kilometer van mijn beoogde wildkampeerplek, een mooie houten hut aan een meer waar ik drie jaar geleden ook was. Vijf kilometer is best een eind lopen op fietsschoenen. Ik keek op mijn telefoon waar de dichtstbijzijnde fietsenmaker of bouwmarkt zat. In Östersund, hemelsbreed 90 km verderop. Ik bedacht andere oplossingen. Ik was midden in een bos, maar niet ver van de snelweg en ik zou kunnen liften. Maar het was al einde middag en liften durf ik niet. Remy bellen? Nee… hij zou niets kunnen doen en ik bel hem liever als het probleem is opgelost. Mijn blik oplossingen was leeg. Alhoewel… Lars misschien?
Ik mocht Lars bellen als ik in nood was. Hij had zelfs gesuggereerd mijn autosleutel bij hem te laten, dan zou hij me met fiets en al ergens vandaan kunnen halen, mocht het nodig zijn. Maar ik vond het bijna lachwekkend om hem te bellen en anderhalf uur te laten rijden omdat ik een boutje niet vast kreeg. Nou ja, het was wel een bout die het verschil maakte tussen fietsen of niet fietsen. Ik besloot naar de wildkampeerplek te gaan lopen en eerst maar eens een nachtje te slapen. Morgenochtend lukt het misschien wel!
Nog één keer proberen. Want ik had natuurlijk helemaal geen zin om te lopen. En toen… warempel! De bout greep in het buisje en ik kon hem vastdraaien. Yes, yes, yes!!! Het zadel zat binnen no-time weer helemaal vast. Wat was ik opgelucht! Ik pakte het gereedschap bij elkaar, ruimde het op. Voorzichtig fietste ik weg en binnen een half uur was ik bij mijn paleisje aan de oever van een meer. En nu was het zo leuk geweest als ik had kunnen zeggen ‘eind goed, al goed’...
Ik had bijna geen water meer, maar dat was niet erg want er lag een enorm meer voor me. Ik ging met de waterzak en de bidon naar de oever om deze te vullen. Plotseling glipte de bidon uit mijn handen en ik kon hem net niet grijpen. Langzaam dreef hij weg en er zat maar één ding op: het water in! En zo had ik én mijn bidon terug en ik maakte maar gelijk van de nood een deugd. Ik had al drie nachten gewildkampeerd en ik denk dat ik niet meer naar roosjes rook. Om de goden - of Murphy - maar niet te verzoeken, heb ik niet de gebruikelijke voetselfie gemaakt in het water. Ik zag al voor me hoe mijn telefoon deze keer uit mijn handen zou glippen. Nee, ik was helemaal klaar met die Murphy!
Maar Murphy nog niet met mij. Inmiddels ben ik op de helft van de route, althans, dat beweert Birger Björnfot (ja, inderdaad, ‘beervoet’). Ik kreeg van de 85-jarige Zweed een kop koffie en een prachtig stempel in mijn paspoort. Zijn levensverhaal, plus de foto’s kreeg ik er gratis bij. We zaten buiten op een bankje voor het huis waar hij pelgrims opwacht om een praatje mee te maken.
De route is werkelijk prachtig. Hij lijkt zelfs mooier dan in 2022, toen ik hem ook helemaal gefietst had. Of komt dat omdat het alsmaar mooi weer is? Nee, dat had ik in 2022 ook grotendeels. De eerste drie nachten heb ik gewildkampeerd (inderdaad gewildkampeerd en niet wild gekampeerd, zo uitbundig ben ik niet, zie ook Wildkamperen versus wild kamperen). Heerlijk, die vrijheid! De eerste avond zag ik gelijk een eland, mijn geluk kon niet op. Hij of zij was helaas te snel voor een foto. Verder heb ik een vos gezien, eekhoorns, reeën en kraanvogels.
De vierde en vijfde nacht sliep ik in een pelgrims cottage. De afwisseling van wildkamperen en overnachten bij speciale pelgrimsaccommodaties bevalt erg goed.
Gisteren zag ik voor het eerst weer stoplichten! Ik kwam in Östersund aan en had daar een afspraak met Jenny Hall, de coördinator van het Zweden-deel van de route. We hebben alle knelpunten besproken van Sundsvall tot Östersund. Sommige plekken gaan aangepast worden en op sommige plekken krijgen fietsers straks de keuze tussen de hoofdroute en een alternatief. Als ik de route helemaal gefietst heb, heb ik weer overleg met Jenny over de rest van het Zweden-deel.
En ik was gisteren ook bij het bij nabijgelegen pelgrimscentrum op het eiland Frösön. Tegenwoordig kun je hier als pelgrim ook overnachten in de slaapzaal, of je tent opzetten in de tuin. De tegenoverliggende kerk stond helaas in de steigers, maar gelukkig hebben we de foto’s nog van vorige keren.
Vanmorgen fietste ik bij Lars weg. En bij de auto. Zeer handig om je auto ergens halverwege te hebben staan waarin je overbodige spullen kan achterlaten. Dat waren er veel! Ik had te haastig ingepakt en had zelfs twee borden mee. Ook die van Remy (Remy, het bord is hier hoor!). Sowieso krijgt Remy het te verduren van mij. De bestellingen stromen plotseling binnen. Iedereen wil nog op het laatste moment een gids, een paspoort of pelgrimsitems. Ik stuur de bestelling door naar Remy en hij handelt het af. Ondertussen is hij thuis met een lekkend dak bezig en stuur ik bemoedigende foto’s met de tekst ‘kijk, het kan veel erger!’.
En nu zit ik weer in een schitterende pelgrims cottage. En dat is nu even fijner dan in een tent. Murphy heeft weer toegeslagen: ik heb sinds gisteren een akelige hoest. Zucht…
