kaart10nl

Klik op de kaart om te vergroten

 

E-mail van zondag 18 september 2016

Buona sera!

Vanaf Pisa werd alles anders. We vertrokken daar in de stromende stortregen richting Livorno aan de kust. Het was voor het eerst dat we in Italië in de regen fietsten! (En voor de tweede keer tijdens deze vakantie). Remy was zo goed als beter en beiden waren we, ondanks de regen, erg blij weer te kunnen fietsen.

Eenmaal aan de kust, voorbij Livorno (brrr... wat een akelige stad om door te fietsen) werd het al snel droog.

We hadden niet bepaald hoge verwachtingen van deze zelfgekozen route. Een drukke kustweg waarlangs je in het gunstigste geval af en toe een stuk van de zee ziet. Maar als je geen hoge verwachtingen hebt, kan het eigenlijk alleen maar meevallen!

 

Via Aurelia ten noorden van QuercianellaPijnbomen

 

En dat doet het. Het is alsof we door een ander land fietsen: behalve olijfbomen zien we nu ook sinaasappel- en granaatappelbomen. De ranke cipressen hebben plaats gemaakt voor bombastische palmbomen en cactussen, tjirpende cicaden voor krijsende meeuwen en het vriendelijke briesje voor een stoere zuidwester. De oleander, de olijfbomen en de pijnbomen blijven (gelukkig) alom vertegenwoordigd. We fietsen zelfs af en toe door pijnboombossen en zien regelmatig de zee. Ook hebben we vandaag nog een uitstapje gemaakt naar het schiereiland Monte Argentario.

Maar, het is niet overal comfortabel fietsen. In grote lijnen volgen we de Via Aurelia. Deze weg is soms rustig, heeft soms een fietspad en soms een parallelweg. Maar soms ook niets van dit alles en dan is het verstand op nul, blik op oneindig en hopen dat het snel over is.

Op een van de mooiere stukken hoorde ik plotseling Remy achter me een schreeuw geven. Ik keek achterom en zag Remy stil staan met iets in zijn hand. "Ik heb een iPhone gevonden!" En gelijk daar achteraan: "Hij is nog van en Nederlander ook!!"

Gelukkig was de batterij nog bijna vol en probeerde de eigenaar niet veel later zijn eigen telefoon te bellen. 's Avonds kwam hij met zijn partner naar onze camping om de telefoon op de halen.

Op de eerste kustcamping, stond onze tent pal aan het strand en vielen we in slaap met het ruisen van de zee. Alsof we thuis waren! Ook deze nacht staan we weer aan zee, midden in een pijnboombos.
Hoewel de weersvoorspelling niet al te gunstig was, zagen we wel in het binnenland donkere wolken, maar langs de kust ontsprongen we de dans. Zon en wolken wisselen elkaar af en het is rond de 25°C. Kortom, perfect fietsweer!

En Rome? Wel, we zijn er bijna!

Saluti!

Remy & Gea

Bij het schiereiland Monte ArgentarioFietsen door een pijnbomenbos

Het schiereiland Monte Argentario